Les Misérables

Ρα­γί­ζει καρ­διές η ιστο­ρία ηλι­κιω­μέ­νης η οποία κάτω από τα δυ­σβά­στα­χτα οι­κο­νο­μι­κά προ­βλή­μα­τα, έκλε­ψε από  κα­τά­στη­μα γνω­στής αλυ­σί­δας σού­περ μάρ­κετ ένα κομ­μά­τι κρέας κι ένα κομ­μά­τι τυρί. Μια ιστο­ρία που έπρε­πε να μεί­νει μέχρι εκεί, όταν πε­λά­τες προ­θυ­μο­ποι­ή­θη­καν να πλη­ρώ­σουν το αντί­τι­μο των 40 ευρώ και όταν οι αστυ­νο­μι­κοί που κλή­θη­καν, πα­ρό­τρυ­ναν να μην υπο­βλη­θεί μή­νυ­ση. Η ηλι­κιω­μέ­νη κυρία δεν θα εκτί­θε­το, τόσο που να θέλει να αυ­το­κτο­νή­σει, η εται­ρία αντι για την άκαμ­πτη στάση της ότι «αυτή είναι η πο­λι­τι­κή της εται­ρί­ας»  θα τεκ­μη­ρί­ω­νε την κοι­νω­νι­κή ευαι­σθη­σία τη φήμη της στο όνομα της “εται­ρι­κής κοι­νω­νι­κής ευ­θύ­νης” και της “υγειούς επι­χει­ρη­μα­τι­κό­τη­τας” και θα απο­φεύ­γα­με και τον λαϊ­κι­σμό υπουρ­γών πού έτρε­ξαν να μπουν στο κάδρο σαν άλλοι ήρωες των Misérables του Ουγκώ.  Εκα­το­ντά­δες χι­λιά­δες άν­θρω­ποι πα­θαί­νουν “εμ­φράγ­μα­τα” ανοί­γο­ντας τους λο­γα­ρια­σμούς του ρεύ­μα­τος και του φυ­σι­κού αε­ρί­ου, οι άστε­γοι πλη­θαί­νουν , από φτώ­χεια και όχι από…άποψη, οι άν­θρω­ποι δυ­στυ­χούν, θα­μπώ­νει η ζωή μέσα τους. Βά­ζου­με -και καλά κά­νου­με- στό­χους για το λε­γό­με­νο brain gain, να φέ­ρου­με πίσω, δη­λα­δή, όσους έφυ­γαν με την μνη­μο­νια­κή κρίση, αλλά χά­νου­με το νόημα της ανά­γκης να επι­τύ­χου­με ένα life gain για όλους αυ­τούς που βρί­σκο­νται εδώ ανα­με­σά μας, δίπλα μας.  Η “πο­λι­τι­κή της εται­ρεί­ας” μπο­ρεί να επι­βά­λει κα­νό­νες απαν­θρω­πιάς, το κρά­τος όμως με θε­σμούς και επαρ­κείς δη­μό­σιες δομές υπο­στή­ρι­ξης σε ευ­πα­θείς ομά­δες, που να μη δίνει χώρο σε φαι­νό­με­να τύπου “Αγίας Σκέ­πης” που είναι;