Μόνο που δεν θα γίνει…

Ζούμε στη χώραμ που τοπικός αγώνας, ξεκι­νάει με ενός λεπτού σιγή, για  το πρό­σφατο θύμα οπα­δι­κής βίας και δια­κό­πτε­ται στα μισά του αγώνα λόγω επει­σο­δίων στην κερκίδα και τον αγω­νι­στικό χώρο, που έχουν απο­τέ­λε­σμα να μετα­φερ­θούν άνθρω­ποι στο νοσο­κο­μείο. Στη χώρα, που κάθε περι­στα­τικό βίας που έχει σχέση με τον αθλη­τι­σμό, αντί να γίνει αφορμή για προ­βλη­μα­τι­σμό, γίνεται αφορμή για περισ­σό­τερο φανα­τι­σμό. Θα σβήσουν τα φώτα σε λίγες ημέρες, οι συσκέ­ψεις αρμο­δίων για «μέτρα» και «πάταξη του φαι­νο­μέ­νου» θα προ­στε­θούν στις προη­γού­με­νες, που κάθε φορά γίνο­νται για το ίδιο θέμα, χωρίς απο­τέ­λε­σμα και μετά απλώς μετράμε τον χρόνο που θα περάσει, μέχρι το επόμενο θύμα. Δεν μπορεί λοιπόν να γίνει τίποτα; Προ­φα­νώς μπορεί. Μόνο που δεν θα γίνει. Και αυτό γιατί ποτέ δεν ασχο­λού­μα­στε με το ποιος ενθαρ­ρύ­νει, καλ­λιερ­γεί και συντη­ρεί την οπαδική βία. Ούτε με τους μηχα­νι­σμούς που την συγκα­λύ­πτουν και επι­τρέ­πουν μια διάχυτη αίσθηση ατι­μω­ρη­σίας.