Επιλογές

Θα το πάμε απ’ ότι φαί­νε­ται κανένα εξάμηνο με τις ευθύνες, όπως έχει συμβεί άλλωστε με τις πλημ­μύ­ρες, πυρ­κα­γιές ή χιο­νο­θύ­ελ­λες. Πάντα αυτό κάνουμε. Συζη­τάμε κάτι μήνες για το ποιος φταίει, ποιος δεν φταίει και δεν συζη­τάμε ποτέ τι πρέπει να κάνουμε για να βελ­τιω­θούμε. Η δημόσια «συγ­γνώμη» του πρω­θυ­πουρ­γού ισο­δυ­να­μεί με «παρα­δοχή» των ευθυνών της κυβέρ­νη­σης του και των μηχα­νι­σμών που προ­ΐ­στα­ται, άρα συν­δέ­ε­ται με την υπο­χρέ­ωση μέσα στις επό­με­νες ημέρες να εμφα­νί­σει εκείνες τις αλλαγές που πρέπει να γίνουν προ­κει­μέ­νου να γίνουμε πιο απο­τε­λε­σμα­τι­κοί. Να είμαστε καλύ­τε­ροι την επόμενη φορά. Με ποιόν τρόπο θα εξα­σφα­λί­σει τους πολίτες σε ανάλογη περί­πτωση, με ποιον τρόπο θα οργα­νω­θούν σωστά, με ποιον τρόπο θα απο­φύ­γουμε αυτές τις πολύ άσχημες εικόνες αυτών των ημερών. Τα οργα­νο­γράμ­ματα, τα καθη­κο­ντο­λό­για και οι ξεκα­θα­ρι­σμέ­νες αρμο­διό­τη­τες απο­τε­λούν την ανα­γκαία συνθήκη. Όλα αυτά όμως, είναι καλά στη θεωρία γιατί στην πράξη αυτός που κάνει τη διαφορά δεν είναι παρά ο ανθρώ­πι­νος παρά­γο­ντας και κυρίως όταν επι­λέ­γο­νται οι κατάλ­λη­λοι άνθρω­ποι στην κατάλ­ληλη θέση. Επι­λο­γές που πρέπει να γίνο­νται με κρι­τή­ρια και όχι μόνον επειδή πρέπει να συμπλη­ρω­θούν τα κου­τά­κια στα power point που ετοι­μά­ζουν τεχνο­κρά­τες.