Τι δεν ακούσαμε

Δεν ακού­σαμε τα μεγάλα και πραγ­μα­τικά προ­βλή­ματα των πολιτών. Δεν ακού­σαμε τίποτε δια­φω­τι­στικό για όλα αυτά που αφορούν την καθη­με­ρι­νό­τητά μας, γι΄ αυτά που αφορούν τη ζωή μας. Και είναι εξορ­γι­στικό ακόμη και σήμερα στις απο­τι­μή­σεις που κάνουν κόμματα και εκπρό­σω­ποί τους, ν πρω­το­στα­τούν τα τσί­γκινα Γεωργιάδη- Πολάκη και ο Φουρ­θιώ­της, με ολίγη από Novartis. Και δεν είδαμε καμία ουσια­στική προ­σέγ­γιση, καμία πρόταση για το μεγάλο θέμα των Ελλήνων πολιτών που δεν είναι άλλο από την ακρί­βεια. Όπως επίσης δεν ακού­σαμε να γίνεται ουσια­στική συζή­τηση για τα Νοσο­κο­μεία, για το ΕΣΥ, για το μεγάλο πρό­βλημα που υπάρχει με τις ελλεί­ψει που υπάρ­χουν σε προ­σω­πικό, σε υλι­κο­τε­χνική υποδομή, ιδίως στα περι­φε­ρειακά νοσο­κο­μεία (βλέπε έρευνα Τσιόδρα). Αυτό που έλειψε- και εξα­κο­λου­θεί να λείπει Τρίτη ημέρα σήμερα-είναι το νήμα εκείνο που θα συν­δέ­σει την πολι­τική αφρό­κρεμα με τους ταλα­νι­σμέ­νους πολίτες, με όσους αισθά­νο­νται ότι έχουν εξα­ντλη­θεί – μια η οικο­νο­μική κρίση, μια ο ιός, μια ο χιονιάς… Δια­φο­ρε­τικά το πράγμα εκφεύ­γει της πεμ­πτου­σίας της πολι­τι­κής, και εκπί­πτει στα της πολι­τι­κά­ντι­κης τακτι­κής.