Ανακοίνωση ΚΣ ΣΔΕΠ Πανεπιστημίου Αιγαίου για γυναικοκτονίες

Η χρονιά που μόλις πέρασε σφρα­γί­στηκε στη χώρα μας από 17 γυναι­κο­κτο­νίες, δολο­φο­νίες γυναι­κών οι οποίες συν­δέ­ο­νται με το φύλο τους. Ο Σύλ­λο­γος ΔΕΠ του Πανε­πι­στη­μίου Αιγαίου ενώνει τη φωνή του με τις γυναι­κείες οργα­νώ­σεις και τις πρω­το­βου­λίες κατά των γυναι­κο­κτο­νιών και δεσμεύ­ε­ται να παλέψει για κοι­νω­νική δικαιο­σύνη και την εξά­λειψη κάθε μορφής ανι­σό­τη­τας μεταξύ των δύο φύλων. Αντι­πα­λεύ­ουμε το σύνολο των κοι­νω­νι­κών και οικο­νο­μι­κών παρα­γό­ντων που αφήνουν τις περισ­σό­τε­ρες γυναί­κες εκτε­θει­μέ­νες στην πολύ­μορφη βία και την ανα­σφά­λεια.

H βία κατά των γυναι­κών ως ιστορικο-κοινωνικό φαι­νό­μενο ριζώνει σε σύν­θε­τες και δια­σταυ­ρού­με­νες δια­δι­κα­σίες, οι οποίες οδή­γη­σαν στην εδραί­ωση της πατριαρ­χι­κής οργά­νω­σης του βίου και την ανάδυση του καπι­τα­λι­σμού. Η πρω­ταρ­χική συσ­σώ­ρευση του κεφα­λαίου, η εμπο­ρευ­μα­το­ποί­ηση και η ιδιω­τι­κο­ποί­ηση της γης μαζί με την πατριαρ­χία απο­τέ­λε­σαν τις ιστο­ρικά δομικές συντε­ταγ­μέ­νες του κόσμου, οι οποίες επέ­βα­λαν την υπο­τέ­λεια των γυναι­κών, και σε ορι­σμέ­νες ιστο­ρι­κές περιό­δους, τον αφα­νι­σμό και την συστη­μα­τική τους εξό­ντωση όπως συνέβη με το κυνήγι των μαγισ­σών.

Σήμερα την εποχή της παν­δη­μι­κής επι­σφά­λειας, οι μορφές της εξό­ντω­σης των γυναι­κών είναι πολλές και δια­φο­ρε­τι­κές: άλλες απρο­κά­λυ­πτες και άλλες σιω­πη­λές, άλλες φευ­γα­λέες και άλλες συστη­μα­τι­κές και επί­μο­νες. Συμ­βαί­νουν μέσα στα σπίτια, στο δρόμο, στο χώρο εργα­σίας, στα μέσα μαζικής μετα­φο­ράς, στα μέσα κοι­νω­νι­κής δικτύ­ω­σης, στην αναψυχή. Συμ­βαί­νουν κάθε λεπτό της ημέρας και ποτέ δεν είναι μια μόνο μορφή έμφυλης βίας. Στο όνομα της δήθεν «αγάπης», οι γυναί­κες μαθαί­νουν από τα κυρί­αρχα κοι­νω­νικά πρότυπα να «υπο­μέ­νουν», και να σωπαί­νουν. Άλλοτε ως αγίες – σύμβολα μητρό­τη­τας και άλλοτε ως πόρνες- σύμβολα του κακού, οι γυναί­κες, ιδιαί­τερα εκείνες που έχουν περιο­ρι­σμένη ή και καθόλου πρό­σβαση σε πόρους, συστη­μα­τικά φυσι­κο­ποιού­νται και αντι­κει­με­νο­ποιού­νται από τις κυρί­αρ­χες πρα­κτι­κές και νόρμες.

Σε μια κοι­νω­νία όπου κυριαρ­χούν ο ατο­μι­σμός, ο αντα­γω­νι­σμός, η υπο­τί­μηση της προ­σω­πι­κό­τη­τας ενός ανθρώ­που, ακόμη και της ζωής του, οι κοι­νω­νι­κές σχέσεις και ιδιαί­τερα οι σχέσεις μεταξύ των δύο φύλων επη­ρε­ά­ζο­νται δρα­μα­τικά. Πάνω σ’ αυτό το έδαφος οξύ­νο­νται οι κατα­δι­κα­στέες συμπε­ρι­φο­ρές απέ­να­ντι στις γυναί­κες, που φτάνουν μέχρι την ενδο­οι­κο­γε­νειακή βία, τη σεξουα­λική παρε­νό­χληση, το βιασμό, ακόμα και τις δολο­φο­νίες γυναι­κών.

Το τραύμα του Πανε­πι­στη­μίου Αιγαίου από τη βάναυση δολο­φο­νία μέλους της φοι­τη­τι­κής του κοι­νό­τη­τας, της Ελένης Τοπα­λούδη, είναι συλ­λο­γικό και επα­γρυ­πνεί τις συνει­δή­σεις όλων για έναν κόσμο χωρίς δια­κρί­σεις και βία κατά των γυναι­κών.