Ομιλία Ιωάννη Παππά, επί της πρότασης δυσπιστίας του ΣΥΡΙΖΑ κατά της Κυβέρνησης

Ομι­λία πα­ρέ­θε­σε ο Βου­λευ­τής Δω­δε­κα­νή­σου, Ιω­άν­νης Παπ­πάς, στη Βουλή των Ελ­λή­νων, επί της πρό­τα­σης δυ­σπι­στί­ας του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ κατά της Κυ­βέρ­νη­σης.

Ο κύ­ριος Παπ­πάς τό­νι­σε πως θα κα­τα­ψη­φί­σει την πρό­τα­ση δυ­σπι­στί­ας, για να συ­νε­χι­στεί το κυ­βερ­νη­τι­κό έργο, παρά το ρεκόρ του κυ­ρί­ου Τσί­πρα, που είναι ο μόνος αρ­χη­γός αξιω­μα­τι­κής αντι­πο­λί­τευ­σης, από τη με­τα­πο­λί­τευ­ση και μετά, που έχει κα­τα­θέ­σει τέσ­σε­ρις φορές προ­τά­σεις δυ­σπι­στί­ας.

Στο ζή­τη­μα της κα­κο­και­ρί­ας, τό­νι­σε πως έγι­ναν λάθη, και πως η συγ­γνώ­μη του Πρω­θυ­πουρ­γού, όταν υπάρ­χουν λάθη και ευ­θύ­νες είναι πράξη πο­λι­τι­κού θάρ­ρους αρκεί να συ­νο­δεύ­ε­ται από απο­φά­σεις και αλ­λα­γές, αντί­θε­τα με τη στάση του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ και του Αλέξη Τσί­πρα , που όπως τό­νι­σε ο κύ­ριος Παπ­πάς ούτε ζή­τη­σε συγ­γνώ­μη, ούτε άλ­λα­ξε κάτι.

Ο Βου­λευ­τής της Νέας Δη­μο­κρα­τί­ας, στά­θη­κε ιδιαί­τε­ρα στο γε­γο­νός της κα­τά­στα­σης της Πο­λι­τι­κής Προ­στα­σί­ας επί δια­κυ­βέρ­νη­σης ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, ανα­φέ­ρο­ντας πως ήταν μια υπο­βαθ­μι­σμέ­νη γε­νι­κή γραμ­μα­τεία, υπο­στε­λε­χω­μέ­νη σε κτή­ριο χωρίς αντι­σει­σμι­κή πρό­βλε­ψη.

Ανα­φέρ­θη­κε εκτε­νώς στην απου­σία της αξιω­μα­τι­κής αντι­πο­λί­τευ­σης στις τρεις κρί­σεις που έχει πε­ρά­σει μέχρι τώρα η χώρα, την υγειο­νο­μι­κή, την ενερ­γεια­κή και την ελ­λη­νο­τουρ­κι­κή αλλά και την υπο­κρι­σία του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ στον οι­κο­νο­μι­κό τομέα και τις μειώ­σεις φόρων.

Ση­μεί­ω­σε πως στον ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ δεν πρέ­πει να ανα­φέ­ρο­νται στο κρά­τος δι­καί­ου, αφού δικά τους στε­λέ­χη είχαν επα­φές με ανώ­τα­τους δι­κα­στι­κούς, προ­σπα­θώ­ντας να επη­ρε­ά­σουν απο­φά­σεις, δικός τους υπουρ­γός έχει πα­ρα­πεμ­φθεί σε Δι­κα­στι­κό Συμ­βού­λιο για βα­ρύ­τα­τα αδι­κή­μα­τα και επί δίκης τους δια­κυ­βέρ­νη­σης συλ­λαμ­βά­νο­νταν και πα­γι­δεύ­ο­νταν δη­μο­σιο­γρά­φοι.

Ο κύ­ριος Παπ­πάς, έκλει­σε την ομι­λία του με το ρητό του Δη­μό­κρι­του «Όποιος ξεχνά τα δικά του σφάλ­μα­τα, απο­θρα­σύ­νε­ται», ανα­φε­ρό­με­νος στην στάση της αξιω­μα­τι­κής αντι­πο­λί­τευ­σης.