Σισύφειο μοντέλο

Είναι τόσο μονό­τονα και σαν από καρμπόν τα σχόλια και οι ανα­λύ­σεις για το πώς η «Ελπίδα» (ποιος είχε την πρω­το­βου­λία αυτής της ονο­μα­το­δο­σίας της χιο­νο­θύ­ελ­λας…) κατόρ­θωσε μέσα σε λιγό­τερο από μια μέρα να απο­δει­χθεί κατά πολύ χει­ρό­τερη, πιο τραυ­μα­τική από την περυ­σινή ονο­μα­το­λο­γικά σοφό­τερη «Μήδεια», που είχε διαρ­κέ­σει 4 μέρες, ώστε αληθινά κανείς κατα­λή­γει ότι η επι­βί­ωση στην Ελλάδα του 2022 όταν τα πράγ­ματα χαλά­σουν εξα­ντλεί­ται σε  μηνύ­ματα του «112», σε συστάσεις-εντολές «όχι περιτ­τές μετα­κι­νή­σεις») ή σε κήρυξη ημερών αργίας του δημο­σίου (ευκο­λό­τερο) και του ιδιω­τι­κού (εν τέλει) τομέα. Κάτι σαν το «Τρεχάτε Χρι­στια­νοί!» Το να είσαι στο ίδιο έργο θεατής αρχίζει και κου­ρά­ζει. Είτε είσαι γαλά­ζιος, είτε πρά­σι­νος, είτε βαθύ κόκ­κι­νος, είτε έχεις πάνω σου εκείνο το απαλό ροζάκι του επα­να­στάτη, πάλι την ίδια μαυρίλα αισθά­νε­σαι βλέ­πο­ντας το μπάχαλο σε κάθε κρίση. Βγαί­νουν οι πολι­τι­κοί και οι αρμό­διοι φορείς και ρίχνουν ο ένας την ευθύνη στον άλλον, μέχρι να ξεχα­στεί και αυτή η «ταλαι­πω­ρία» και …πάμε για άλλα. Η επα­νά­ληψη της ιστο­ρίας ακο­λου­θεί ένα σισύ­φειο μοντέλο. Δεν είναι η οργή και η αγα­νά­κτηση που σε κυριεύει. Είναι η απο­γο­ή­τευση, η βαθιά, η αμε­τα­κί­νητη και ανυ­πο­χώ­ρητη απο­γο­ή­τευση. Η οργή  εκδη­λώ­νε­ται, φεύγει. Η απο­γο­ή­τευση όμως είναι επίμονη, μένει και γίνεται με τον καιρό θλίψη.