ΤΟΠΙΚΕΣ ΕΙΔΗΣΕΙΣ

Γιώργος Χατζημάρκος: “Την ιστορία ενός τόπου την τιμάς με πράξεις”

news room 6 λεπτά ανάγνωση
ΧΑΤΖΗΜΑΡΚΟΣ

Άρθρο του Περι­φε­ρειάρχη Νοτίου Αιγαίου Γιώργου Χατζη­μάρ­κου

Δια­βά­ζο­ντας τις δημό­σιες τοπο­θε­τή­σεις για το κτίριο του Παλιού Προ­ξε­νείου επί της οδού Ι. Καζούλη 8, από μερίδα μόνιμων «εκπρο­σώ­πων της ευαι­σθη­σίας» κατανοώ ότι έχουμε εκ δια­μέ­τρου δια­φο­ρε­τική αντί­ληψη για το πώς τιμά κανείς εμπρά­κτως την ιστορία του τόπου του και τι συνιστά «βαρ­βα­ρό­τητα» και «βεβή­λωσή» της, κατά τους δικούς τους χαρα­κτη­ρι­σμούς.

Έχω την ακλό­νητη πεποί­θηση ότι η ιστορία δεν είναι ένα νεκρό μου­σειακό είδος που το θυμάται και το τιμά κανείς φρα­στικά και ευκαι­ριακά σε επε­τεί­ους.

Την ιστορία ενός τόπου την τιμάς με πράξεις, μέσα από τη συνεχή προ­σπά­θεια δια­σφά­λι­σης ενός μέλ­λο­ντος βιώ­σι­μου, θωρα­κί­ζο­ντάς τον απέ­να­ντι στις σύγ­χρο­νες κρίσεις και απειλές.

Η ιστορία δεν είναι απλώς ένα μου­σειακό έκθεμα, ούτε η βεβή­λωσή της είναι ζήτημα… χρω­μα­τι­κής παλέτας.

Η βεβή­λωση της νεό­τε­ρης ιστο­ρίας του τόπου είναι συνάρ­τηση πολι­τι­κών νοο­τρο­πιών πολλών δεκα­ε­τιών, όπως αυτές απο­τυ­πώ­θη­καν σε πολι­τι­κές απο­φά­σεις που κατα­φα­νώς ζημί­ω­σαν τον τόπο και τον οδή­γη­σαν σε στα­σι­μό­τητα και παρακμή.

Η βεβή­λωση της νεό­τε­ρης ιστο­ρίας του τόπου είναι συνάρ­τηση κεκτη­μέ­νων που εκχω­ρή­θη­καν εν μια νυκτί, αγώνων, διεκ­δι­κή­σεων και μαχών που δεν δόθηκαν ποτέ.

Αντι­θέ­τως, τιμή στην νεότερη ιστορία του τόπου , απο­τε­λεί η καθη­με­ρινή, εργώδης προ­σπά­θεια, να ανα­κτη­θεί το έδαφος που χάθηκε, να ανα­κτη­θούν ιστο­ρι­κές κατα­κτή­σεις που απε­μπο­λή­θη­καν από εκεί­νους που σήμερα εμφα­νί­ζο­νται τιμητές των πάντων και αυτο­χρί­ζο­νται θεμα­το­φύ­λα­κες της ιστο­ρίας.

Η καθη­με­ρινή προ­σπά­θεια να απο­κα­τα­στα­θούν ιστο­ρι­κές αδικίες σε βάρος του τόπου, που υπο­θή­κευ­σαν το μέλλον των κατοί­κων του και την ανα­πτυ­ξιακή προ­ο­πτική του.

Δεν είδα ανά­λο­γες παρεμ­βά­σεις ευθι­ξίας, ούτε βαρύ­γδου­πους χαρα­κτη­ρι­σμούς, όταν ο τόπος δεχόταν πριν από κάποια χρόνια την βαρ­βα­ρό­τητα της υφαρ­πα­γής όλης της περιου­σίας των Ροδίων και των Δωδε­κα­νη­σίων υπο­νο­μεύ­ο­ντας καθο­ρι­στικά την οικο­νο­μική και κοι­νω­νική συνοχή. Αυτή η ιστο­ρι­κών δια­στά­σεων βεβή­λωση, αυτή η πράξη βαρ­βα­ρό­τη­τας πέρασε «απα­ρα­τή­ρητη» από την γνωστή ομάδα των «ευαί­σθη­των».

Παρα­τηρώ στις τοπο­θε­τή­σεις αυτές, τον τρόπο με τον οποίο επι­χει­ρούν άπαντες οι «ευαί­σθη­τοι» να απα­ξιώ­σουν τον φορέα του ΦΟΔΣΑ, κάνο­ντας τεχνηέ­ντως την αντι­δια­στολή της ιστο­ρίας με τα «σκου­πί­δια». Ομολογώ ότι με ξάφ­νια­σαν δυσά­ρε­στα. Δεν θα μπο­ρούσα να δια­νοηθώ ότι δεν έχουν αντι­λη­φθεί ότι το μεγα­λύ­τερο δια­κύ­βευμα της εποχής, σε παγκό­σμιο επίπεδο, δεν είναι άλλο από το περι­βάλ­λον και την προ­στα­σία του και μάλιστα σε μια περίοδο όπου ολό­κλη­ρος ο πλα­νή­της και η δική μας χώρα, πλη­ρώ­νει πολύ βαριά το τίμημα της αδια­φο­ρίας απέ­να­ντι στα περι­βαλ­λο­ντικά ζητή­ματα.

Από την άλλη βέβαια, από αυτή την αγω­νιώδη προ­σπά­θεια να περι­γρά­ψουν τον σύγ­χρονο παγκό­σμιο αγώνα για το περι­βάλ­λον ως «σκου­πί­δια», εξη­γεί­ται το περι­βαλ­λο­ντικό χάλι στο οποίο παρα­λά­βαμε τα νησιά μας. Ήταν άλλωστε προ­φα­νές ότι κανένας τόπος δεν μπορεί να φτάσει σε τόσο ακραία κατά­ντια, τυχαία. Ήταν απο­τέ­λε­σμα συγκε­ρι­μέ­νων πολι­τι­κών που υπα­γο­ρεύ­θη­καν από επίσης συγκε­κρι­μέ­νες αντι­λή­ψεις που σήμερα απο­κα­λύ­πτο­νται μπροστά μας με τις υπο­τι­μη­τι­κές ανα­φο­ρές περί «σκου­πι­διών». Στοι­χειώ­νουν όμως ακόμα και αυτά. Στοι­χειώ­νουν και απο­κα­λύ­πτο­νται.

Θεωρώ περιττό να προ­σπα­θήσω να πείσω για τα προφανή και αυτο­νό­ητα. Για το πόσο ευαί­σθητα είναι τα οικο­συ­στή­ματα των νησιών μας και για την ανάγκη να σχε­δια­σθεί και να υλο­ποι­η­θεί μια εντελώς δια­φο­ρε­τική πολι­τική που θα εγγυ­η­θεί ένα δια­φο­ρε­τικό αύριο.

Από το 1999 που απο­φα­σί­στηκε η αγορά του έως και το 2015, οπότε και παρέ­λαβε η δική μας Περι­φε­ρειακή αρχή το κτίριο αυτό, οι πάσης φύσεως «ευαί­σθη­τοι» είχαν στην διάθεση τους 16 μόλις χρόνια για να το κάνουν Μουσείο.

16 χρόνια και απε­ριό­ρι­στο προ­ϋ­πο­λο­γι­σμό.

Μάλλον δεν πρό­λα­βαν.

Θεωρώ τυχερό τον τότε Νομάρχη Σάββα Καρα­γιάννη, που, ορθά, προ­χώ­ρησε στην αγορά του κτιρίου. Και τον θεωρώ τυχερό, γιατί δεν είχε αυτή την τόσο τοξική και φτηνή αντι­πο­λί­τευση που εγώ έχω σήμερα, αφού στο ενδε­χό­μενο να προ­χω­ρούσα στην αγορά της περιου­σίας ενός προ­σω­πι­κού μου φίλου, θα βλέπαμε για μια ακόμη φορά τους χυδαί­ους, φτηνούς και αγο­ραί­ους τίτλους με τους οποίους πολι­τεύ­ε­ται ο Μανώλης Γλυνός και οι συγ­χορ­δοί του.

Τώρα, γιατί να θέλει κάποιος να κάνει μουσείο σε από­σταση 100 μέτρων από ένα άλλο υπέροχο, μεγάλο, οργα­νω­μένο και μάλιστα δημο­τικό μουσείο, ενώ θα μπο­ρούσε, για παρά­δειγμα, να δημιουρ­γή­σει μέσα στο ήδη οργα­νω­μένο γει­το­νικό μουσείο έναν άλλο δια­κριτό χώρο με το περιε­χό­μενο που θα είχε και αυτό της οδού Ι. Καζούλη, είναι μια άλλη συζή­τηση που κανείς δεν θέλει να ανοίξει γιατί απλά δεν αντέχει την «σοφία» των «ευαί­σθη­των» όταν επι­τί­θε­νται.

Δεκαέξι χρόνια λοιπόν δεν πρό­λα­βαν (!) να το κάνουν μουσείο και σήμερα δηλώ­νουν αιφ­νι­δια­σμέ­νοι από μια απόφαση που πάρθηκε σε συνε­δρί­αση του Περι­φε­ρεια­κού Συμ­βου­λίου 15 μήνες πριν, τον Νοέμ­βριο του 2020. Σε δύο μάλιστα απο­φά­σεις του Περι­φε­ρεια­κού Συμ­βου­λίου, τις 136 και 137 της 30ης Νοεμ­βρίου 2020, όποιος ανα­ζη­τή­σει την αρνη­τική ψήφο του Μανώλη Γλυνού θα δυσκο­λευ­τεί να την βρει !

Θα δυσκο­λευ­τεί να την βρει γιατί δεν υπήρξε, αλλά αυτά είναι λεπτο­μέ­ρειες για τον Μανώλη Γλυνό, εφευ­ρέτη της πιο κωμικής αντι­πο­λί­τευ­σης που γνώρισε ο τόπος.

Για αυτό άλλωστε και ο ΣΥΡΙΖΑ, ο έτερος του κρυφού αρρα­βώνα, στην προ­σπά­θεια του να προ­λά­βει την πολ­λο­στή γκάφα της παρά­τα­ξης του στο Περι­φε­ρειακό Συμ­βού­λιο, έτρεξε να ανα­φερ­θεί, στο πατριω­τικό δελτίο τύπου που εξέδωσε, σε απο­φά­σεις που ελή­φθη­σαν «ερήμην». Πολύ θα το ήθελαν, αλλά όπως συμ­βαί­νει πάντα, το ψάρεμα στο κενό δεν φέρνει απο­τε­λέ­σματα.

Για δεκα­ε­τίες έστεκε έρημο αυτό το υπέροχο νεο­κλα­σικό της οδού Ι. Καζούλη. Φτιά­χτηκε, σημαία έχει και σημαία έγινε και το ίδιο, αφού ντύθηκε στα χρώματα της γαλα­νό­λευ­κης. Γέμισε με ζωή, δουλειά και σχέδια για το μέλλον. Αυτό το μέλλον που δεν έρχεται μόνο νομο­τε­λειακά αλλά μπορεί και να σχε­δια­σθεί για να είναι όπως έχει ανάγκη μια κοι­νω­νία που προσ­δοκά καλύ­τερο αύριο. Για το Περι­βάλ­λον και την Οικο­νο­μία, που δεν υπη­ρε­τού­νται από «εμπο­ρεύ­σιμο πατριω­τι­σμό» αλλά από όσους δου­λεύ­ουν με στρα­τη­γική στό­χευση στο μέλλον.

Αλλά σε ποιο επίπεδο είχε σχε­δια­σθεί το μέλλον της Ρόδου, που την παρα­λά­βαμε χωρίς την παρα­μι­κρή ιδέα ακόμα και για το νερό;

Με δια­λυ­μέ­νες, κου­ρα­σμέ­νες ή ανύ­παρ­κτες υπο­δο­μές, στο πέρας μάλιστα μιας περιό­δου που έμεινε στην ιστορία ως αυτή με την μεγα­λύ­τερη χρη­μα­το­δό­τηση της ιστο­ρίας μας.

Όχι δεν έλειψαν τα χρήματα τότε.

Σχέδιο δεν υπήρχε.

Του­λά­χι­στον σχέδιο, γιατί αν ανοί­ξουμε και άλλο αυτή την συζή­τηση θα βρούμε και πολλά άλλα που θα στε­νο­χω­ρή­σουν ακόμα περισ­σό­τερο τους «ευαί­σθη­τους» μεν αλλά στυ­λο­βά­τες της θλι­βε­ρής εκείνης πολι­τι­κής.

Όταν υδρο­δο­τού­σαμε το νησί αντι­με­τω­πί­σαμε ύβρεις, μηνύ­σεις, απειλές. Όταν ανοί­γαμε τις πόρτες της ιστο­ρίας του ανα­και­νι­σμέ­νου Κατα­λύ­μα­τος της Γαλλίας στην οδό Ιπποτών αντι­με­τω­πί­σαμε «μόνο» καταγ­γε­λίες. Όταν αγω­νι­ζό­μα­σταν για τον φωτισμό της σκο­τει­νής Εθνικής Οδού δεχθή­καμε τα χυδαία πρω­το­σέ­λιδα τους.

Όταν εξαγ­γεί­λαμε την ανα­κα­τα­σκευή του Εθνικού Θεάτρου δεχθή­καμε την χολή και την ειρω­νεία των «ευαί­σθη­των» γιατί τους δια­κό­ψαμε την ηρωική συλλογή υπο­γρα­φών.

Τους μάθαμε πιά.

Είναι η πιο μεγάλη δύναμη της συσ­σω­ρευ­μέ­νης αδρά­νειας.

Αρνητές των πάντων.

Πολέ­μιοι κάθε εξέ­λι­ξης, αλλερ­γι­κοί στην πρόοδο και λάτρεις της κακο­μοι­ριάς.

Είμαστε πιστεύω ώριμοι ως Δημο­κρα­τία για να δεχθούμε ότι η απόφαση ενός συλ­λο­γι­κού οργάνου τρο­πο­ποιεί­ται με νεότερη απόφαση του ιδίου οργάνου. Και ότι οι δημο­κρα­τικά εκλεγ­μέ­νοι εκπρό­σω­ποι της κοι­νω­νίας του 1999 έχουν την ίδια θεσμική βαρύ­τητα με τους δημο­κρα­τικά εκλεγ­μέ­νους εκπρο­σώ­πους της κοι­νω­νίας του 2021. Και είμαι βέβαιος ότι ο Δρ Σάββας Καρα­γιάν­νης σέβεται αυτή την αρχή με την οποία άλλωστε πορεύ­θηκε στην μακρά πολι­τική του δια­δρομή και ο ίδιος.

Το να στε­γα­στεί σε ένα ιστο­ρικό κτίριο ένας φορέας που στο­χεύει στην δια­σφά­λιση ενός βιώ­σι­μου μέλ­λο­ντος για τα νησιά μας και τα θωρα­κί­ζει απέ­να­ντι στην μεγα­λύ­τερη σύγ­χρονη απειλή, μόνο βεβή­λωση δεν συνιστά. Ακριβώς επειδή ο σεβα­σμός και η συντή­ρηση της ιστο­ρίας ενός τόπου είναι η υπο­χρέ­ωση της δικής μου γενιάς, εμού προ­σω­πικά και των συνερ­γα­τών μου, προς τις επό­με­νες γενιές.

Ναι στον σεβασμό στο παρελ­θόν, ακόμα πιο μεγάλο Ναι στο σχέδιο για το Αύριο.

ΥΓ : Συστήνω υπομονή και οικο­νο­μία δυνά­μεων στους «ευαί­σθη­τους» γιατί σύντομα θα φτιά­ξουμε και το Εθνικό Θέατρο. Κάτι θα βρουν να τους ενο­χλή­σει και σε αυτό το υπέροχο μνημείο που μεθο­δικά μετέ­τρε­ψαν σε ρημαδιό από την πολλή «ευαι­σθη­σία» τους.

Πώς σας φάνηκε το άρθρο;

Ένα πάτημα, χωρίς λογαριασμό. Μία ψήφος ανά συσκευή.

Σχολιασμός άρθρου

Προσθέστε ένα σχόλιο

Εμφανίζεται μετά από έγκριση · το e-mail δεν δημοσιεύεται0 / 2000

Τα σχόλια εκφράζουν τον σχολιαστή, όχι τη Δημοκρατική. Όροι σχολιασμού

Τα σχόλια εκφράζουν αποκλειστικά τον εκάστοτε σχολιαστή. Η Δημοκρατική δεν υιοθετεί αυτές τις απόψεις. Διατηρούμε το δικαίωμα να διαγράψουμε όποια σχόλια θεωρούμε προσβλητικά ή περιέχουν ύβρεις, χωρίς καμία προειδοποίηση. Χρήστες που δεν τηρούν τους όρους χρήσης αποκλείονται. Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση· το e-mail δεν δημοσιεύεται.

Γίνετε ο πρώτος που θα σχολιάσει.