Ο αισιόδοξος χώρος

Πολλή κου­βέ­ντα γίνεται για τις ΜΕΘ, για το εάν υπάρχει θνη­τό­τητα ή όχι έξω από αυτές, όπου νοση­λεύ­ο­νται δια­σω­λη­νω­μέ­νοι συνάν­θρω­ποί μας, κι όλα αυτά από πολι­τι­κούς. Κι επειδή οι πολι­τι­κοί δεν είναι γιατροί, και συγ­γνώμη δηλαδή, αλλά εάν κάποιος δικός μου αγα­πη­μέ­νος άνθρω­πος, είχε ανάγκη ΜΕΘ, σε καμία περί­πτωση δεν θα με έπειθε κανένας πολι­τι­κός πως εντάξει θα είναι και έξω από αυτή, γιατί κατά πολιτικούς-«για­τρούς»: «Kάποιος μπαίνει στη ΜΕΘ όταν έχει χάσει κάθε ελπίδα. Σαν να τον παρα­δί­δει (σ.σ.: ο γιατρός) στον Θεό και πριν τον παρα­δώ­σει, τον βάζει στη ΜΕΘ», προτιμώ τη άποψη ενός επι­στή­μονα και μάλιστα καθη­γητή Εντα­τι­κής στο Πανε­πι­στή­μιο Κρήτης τον o Δημήτρη Γεωρ­γό­που­λου:  «Η Εντα­τική είναι ο πιο αισιό­δο­ξος χώρος του νοσο­κο­μείου μετά το μαιευ­τή­ριο. Στο μαιευ­τή­ριο γεν­νιέ­ται μια ζωή, στην Εντα­τική η θνη­τό­τητα από το 100% πέφτει στο περίπου 20%. Είναι ο μόνος χώρος που η θνη­τό­τητα ελατ­τώ­νε­ται σε τέτοιο μεγάλο βαθμό. Βέβαια με την προ­ϋ­πό­θεση ότι πληρούν οι ασθε­νείς τα κρι­τή­ρια (σ.σ. υπάρχει ανα­στρέ­ψι­μος παράγων της βλάβης) για να μπουν στον χώρο αυτό»