3η Δεκέμβρη 2021 – Εθνική και Παγκόσμια Ημέρα Ατόμων με Αναπηρία

Ο Σύλ­λο­γος Ατόμων με Ανα­πη­ρία Επαρ­χίας Ρόδου, με αφορμή την παγκό­σμια ημέρα των α.με.α. απευ­θύ­νε­ται στους συμπο­λί­τες μας , για το δια­χρο­νικό πρό­βλημα της στάθ­μευ­σης και της προ­σβα­σι­μό­τη­τας .

Αγα­πη­τοί συν­δη­μό­τες – συμπο­λί­τες,

Τα άτομα  με ανα­πη­ρία που ζουν στην περιοχή μας ή την επι­σκέ­πτο­νται είναι πολίτες που έχουν την ανάγκη και το δικαί­ωμα να συμ­με­τέ­χουν ισότιμα στη δημόσια ζωή: να κυκλο­φο­ρούν, να εργά­ζο­νται, να συναλ­λάσ­σο­νται με υπη­ρε­σίες,  να ψωνί­ζουν, να δια­σκε­δά­ζουν. Οι άνθρω­ποι αυτοί, δεν είναι ασθε­νείς , ούτε επέ­λε­ξαν οι ίδιοι να είναι ανά­πη­ροι . Οι άνθρω­ποι αυτοί για τους οποίους τόσο αδια­φο­ρούμε, και συχνά τους αγνο­ούμε, ζουν ανάμεσά μας, είναι νέοι, παιδιά, ενή­λι­κες , και οι κοι­νω­νία τους ανήκει, τόσο όσο ανήκει σε όλους μας. Δεν χρήζουν καμίας ειδικής μετα­χεί­ρι­σης, δε ζητούν κάτι παρα­πάνω από το αυτο­νό­ητο, ΣΕΒΑΣΜΟ. Το μόνο που ζητούν και αξίζουν είναι ίση μετα­χεί­ριση.   Καθώς οι κινη­τι­κές (κυρίως) δυσκο­λίες που αντι­με­τω­πί­ζουν δυσχε­ραί­νουν ή καθι­στούν αδύνατη τη βάδισή τους, διευ­κο­λύ­νο­νται με τεχνητά μέσα, όπως είναι τα ανα­πη­ρικά αμα­ξί­δια κ.λ.π.. Για τη διευ­κό­λυνσή τους κατά την κυκλο­φο­ρία τους σε εξω­τε­ρι­κούς χώρους έχουν δημιουρ­γη­θεί σε αρκετά  σημεία της πόλης (δυστυ­χώς, υπο­λεί­πο­νται και άλλες), ειδικές ράμπες διέ­λευ­σης που εξο­μα­λύ­νουν την υψο­με­τρική διαφορά δρόμου-πεζοδρομίου, έτσι ώστε ανε­μπό­δι­στα και με ασφά­λεια να μπορούν να κατευ­θύ­νο­νται όπου επι­θυ­μούν. Επι­πλέον, έχουν δημιουρ­γη­θεί και είναι ευκρι­νείς (μετά από την κατάλ­ληλη σήμανση & δια­γράμ­μισή τους) θέσεις στάθ­μευ­σης ανα­πη­ρι­κών αυτο­κι­νή­των, οι οποίες εξυ­πη­ρε­τούν αυτο­κί­νητα που μετα­φέ­ρουν άτομο με ανα­πη­ρία και δια­θέ­τουν το ειδικό σήμα στάθ­μευ­σης ανα­πη­ρι­κού αυτο­κι­νή­του που χορη­γεί­ται ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ ΚΑΙ ΜΟΝΟ  από το Γραφείο Συγκοι­νω­νιών, με αυστη­ρές προ­ϋ­πο­θέ­σεις σε ειδικές κατη­γο­ρίες α.με.α.. Δυστυ­χώς, απο­τε­λεί συχνό φαι­νό­μενο ωστόσο, τόσο η κατά­ληψη των θέσεων στάθ­μευ­σης ανα­πη­ρι­κών αυτο­κι­νή­των από μη ανα­πη­ρικά, όσο και η στάθ­μευση αυτο­κι­νή­των πάνω (!!!) σε αυτές τις λίγες  ράμπες ή δίπλα από αυτές, με απο­τέ­λε­σμα τα άτομα με ανα­πη­ρία, για τα οποία έχουν δημιουρ­γη­θεί και έπρεπε να εξυ­πη­ρε­τούν, να μην μπορούν να τις χρη­σι­μο­ποι­ή­σουν. Το να σεβό­μα­στε τις ράμπες γύρω μας , ενώ μοιάζει αυτο­νό­ητο, είναι πάνω από όλα ζήτημα παι­δείας και ανθρω­πιάς. Η στάθ­μευση ενός οχή­μα­τος, έστω και «για λίγο», σε θέση στάθ­μευ­σης ανα­πη­ρι­κού αυτο­κι­νή­του, πάνω σε ράμπα ή δίπλα σε αυτήν με τρόπο που απο­κλείει τη χρήση της, απο­τε­λεί ΕΜΠΟΔΙΟ στην ελεύ­θερη και ασφαλή διέ­λευση ατόμων με κινη­τικά προ­βλή­ματα, αλλά και εμπο­δι­ζό­με­νων ατόμων (ηλι­κιω­μέ­νων, μητέρων με μωρό σε βρεφικό καρότσι κ.λ.π.).

Η κατά­ληψη θέσεων στάθ­μευ­σης ανα­πη­ρι­κών αυτο­κι­νή­των και ο απο­κλει­σμός των ραμπών διέ­λευ­σης δεί­χνουν έλλειψη σεβα­σμού και αδια­φο­ρία για τις ανάγκες ή δυσκο­λίες του συναν­θρώ­που μας. Απο­τε­λούν κοι­νω­νικό απο­κλει­σμό και περι­θω­ριο­ποί­ηση μιας ομάδας ατόμων που σύμφωνα με τις στα­τι­στι­κές απο­τε­λεί περίπου το 14% του συνο­λι­κού ελλη­νι­κού πλη­θυ­σμού.

Σε αυτό το πλαίσιο, στην τρο­πο­ποί­ηση του Κώδικα Οδικής Κυκλο­φο­ρίας με την έκδοση του Νόμου 4530/2018 προ­βλέ­πο­νται  αυστη­ρές διοι­κη­τι­κές κυρώ­σεις στους οδηγούς που εμφα­νί­ζουν αντι­κοι­νω­νική οδική συμπε­ρι­φορά. Συγκε­κρι­μένα ……«οι οδηγοί οχη­μά­των που παρε­μπο­δί­ζουν ράμπες διά­βα­σης ατόμων με ανα­πη­ρία ή σταθ­μεύ­ουν σε απο­κλει­στι­κές ή γενικές θέσεις στάθ­μευ­σης ατόμων με ανα­πη­ρία, τιμω­ρού­νται με επί τόπου αφαί­ρεση των στοι­χείων κυκλο­φο­ρίας και της άδειας οδή­γη­σης, από τον βεβαιού­ντα την παρά­βαση, για εξήντα (60) ημέρες» (Ν. 4530, άρθρο 29, παρ. 1β).

Ως Φορέας εκπρο­σώ­πη­σης ατόμων με ανα­πη­ρία καλούμε κάθε συμπο­λίτη μας να δείχνει τη δέουσα προσοχή και ευαι­σθη­σία σε θέματα προ­σβα­σι­μό­τη­τας ατόμων με ανα­πη­ρία και παρα­κα­λούμε για τα αυτο­νό­ητα: τον σεβασμό των ραμπών διά­βα­σης ατόμων με ανα­πη­ρία, καθώς και των θέσεων στάθ­μευ­σης ανα­πη­ρι­κών αυτο­κι­νή­των. Παρα­κα­λούμε για το ανα­φαί­ρετο δικαί­ωμα των συναν­θρώ­πων μας με ανα­πη­ρία να ζουν ισότιμα, με ελευ­θε­ρία, αυτο­νο­μία και αξιο­πρέ­πεια στην πόλη μας.

Όταν  κάποτε ρωτήσαν ένα νεαρό άτομο με ανα­πη­ρία, τι θα ήθελε…..

<<Τι θα ‘θελα; Θα ‘θελα να µπορώ να βγαίνω από το σπίτι µου εύκολα. Να µπαίνω µε το αµαξίδιο στο λεω­φο­ρείο και να πηγαίνω στο σχολείο μου, στη δουλειά µου ή για να δια­σκε­δάσω . Να μπορεί να παρ­κά­ρει το όχημα που με μετα­φέ­ρει στις ειδικές θέσεις στάθ­μευ­σης. Τι ωραία θα ήταν, να µπορώ να δια­σχίσω ένα δρόμο  ν’ ανε­βο­κα­τεβώ στις δια­βά­σεις και να περ­πα­τήσω στο πεζοδρόµιο χωρίς να συναντώ εμπόδια. Θα µ’ άρεσε, µε τη βοήθεια του σκύλου μου οδηγού και το λευκό µου µπαστούνι, να περ­πα­τήσω , να ακούσω το θόρυβο της θάλασ­σας που δεν μπορώ να δώ…να πάω κάπου για φαγητό. Θα µ’ άρεσε να µε δεχόταν η κοι­νω­νία ,  και να είχα ίσες ευκαι­ρίες να σπου­δάσω ή να δουλέψω. Εγώ, που έχω κάποιο σωµατικό, ψυχικό ή πνευµατικό έλλειµµα, δυσκολεύοµαι να επι­βιώσω στην Ελλάδα μου…. Εγώ, όµως θέλω να ζήσω, και µάλιστα εδώ. Σ’ αυτόν τον τόπο… εδώ που γεν­νή­θηκα !!!!>>

ΣΥΛΛΟΓΟΣ Α.ΜΕ.Α. ΕΠΑΡΧΙΑΣ ΡΟΔΟΥ