Παλεύουν «με νύχια και με δόντια» να κρατήσουν στη «ζωή» τις επιχειρήσεις τους

Λίγες εβδο­μά­δες πριν από την εορ­τα­στική περίοδο, οι κατα­στη­μα­τάρ­χες της Ρόδου παλεύ­ουν «με νύχια και με δόντια» για να κρα­τή­σουν ζωντα­νές τις επι­χει­ρή­σεις τους, ελπί­ζο­ντας ότι το 2022 θα είναι η χρονιά εκείνη που έπειτα από δύο χρόνια στη δίνη του κορω­νοϊού, θα αρχίσει να φαί­νε­ται φως στο τούνελ.

Στα δύο χρόνια της παν­δη­μίας πολλές μικρο­με­σαίες επι­χει­ρή­σεις δεν άντεξαν την λαίλαπα του κορω­νοϊού στη Ρόδο και έβαλαν λουκέτο, αδυ­να­τώ­ντας να αντε­πε­ξέλ­θουν στα τερά­στια οικο­νο­μικά βάρη.

Η παν­δη­μία ήρθε να προ­στε­θεί στη δύσκολη δεκαετή περίοδο της οικο­νο­μι­κής κρίσης που προη­γή­θηκε, οδη­γώ­ντας πολλά κατα­στή­ματα στο λουκέτο με τερά­στιες οικο­νο­μι­κές υπο­χρε­ώ­σεις που οι ιδιο­κτή­τες τους αδυ­να­τούν να απο­πλη­ρώ­σουν.

Η αγορά της Ρόδου πήρε «χρώμα» από τον εορ­τα­στικό διά­κο­σμο αλλά δεν λέει να… ζεστα­θεί. Και μπορεί οι κατα­να­λω­τές να απο­λαμ­βά­νουν τη βόλτα τους στο στο­λι­σμένο κέντρο της πόλης, όμως από την κίνηση αυτή δεν επω­φε­λού­νται τα μαγαζιά που βλέπουν τους τζίρους τους καθη­λω­μέ­νους, ενώ ακόμα χει­ρό­τερη είναι η κατά­σταση στα συνοι­κιακά κατα­στή­ματα.

Οι παρα­γε­μι­σμέ­νες τσάντες στα χέρια των κατα­να­λω­τών που κυκλο­φο­ρού­σαν στο κέντρο απο­τε­λούν πλέον μια… ευχά­ρι­στη ανά­μνηση στα τελευ­ταία χρόνια, καθώς πολλοί αρκού­νται να ξοδέ­ψουν χρήματα για λιγό­τερα αλλά και φθη­νό­τερα είδη ένδυσης και υπό­δη­σης, ενώ αρκετοί είναι εκείνοι που πέραν από δώρα για παιδιά δεν σκο­πεύ­ουν να ξοδέ­ψουν χρήματα για τον εαυτό τους καθώς με τα ψαλι­δι­σμένα εισο­δή­ματα θα πρέπει να καλυ­φθεί το εορ­τα­στικό τραπέζι, τα τέλη κυκλο­φο­ρίας, η εφορία και οι λογα­ρια­σμοί ρεύ­μα­τος που, πλέον, έχουν εκτι­να­χθεί στα ύψη.

Οι ιδιο­κτή­τες κατα­στη­μά­των με ένα βουνό υπο­χρε­ώ­σεων μπροστά τους, έχουν στο­λί­σει με γιορ­τινά από νωρίς τις βιτρί­νες τους για να προ­σελ­κύ­σουν το ενδια­φέ­ρον των κατα­να­λω­τών αλλά δεν περι­μέ­νουν το… θαύμα των Χρι­στου­γέν­νων.

Η προ­μή­θεια νέου εμπο­ρεύ­μα­τος έγινε με φειδώ, αφού η αγο­ρα­στική δύναμη των κατα­να­λω­τών όλο και συρ­ρι­κνώ­νε­ται και οι στοίβες από κούτες έξω από τα κατα­στή­ματα που θα γέμιζαν τα ράφια δεν είναι εικόνες που συναντά κανείς στο εμπο­ρικό κέντρο της Ρόδου, με εξαί­ρεση τις αλυ­σί­δες κατα­στη­μά­των που ανα­μέ­νε­ται να απορ­ρο­φή­σουν και πάλι το μεγα­λύ­τερο μερίδιο της πίτας από τις εορ­τα­στι­κές αγορές.

Ο «θάνατος του εμπο­ρά­κου» και επί του προ­κει­μέ­νου του Ρόδιου εμπο­ρά­κου που αγω­νί­ζε­ται να σταθεί όρθιος μέσα σε παγκό­σμιες καται­γι­στι­κές εξε­λί­ξεις είναι προ των πυλών.

Ο χάρτης των μικρο­με­σαίων επι­χει­ρή­σεων στη Ρόδο αλλάζει με ραγδαί­ους ρυθμούς την ίδια ώρα που μεγάλες αλυ­σί­δες κατα­στη­μά­των «αλώνουν» την τοπική αγορά και κατ΄ε­πέ­κταση την τοπική οικο­νο­μία.

Οι ελεύ­θε­ροι επαγ­γελ­μα­τίες θα δώσουν μάχη για να κρα­τή­σουν όρθιες τις επι­χει­ρή­σεις τους. Το νέο φορο­λο­γικό και ασφα­λι­στικό καθε­στώς, τους καθιστά «παίκτες» σε παι­χνίδι επι­βί­ω­σης με όρους που δεν έχουν ακόμα διευ­κρι­νι­στεί, αφού το τοπίο παρα­μέ­νει ακόμα θολό, εν αναμονή ακόμα υπουρ­γι­κών απο­φά­σεων, για το ασφα­λι­στικό.

Οι ελεύ­θε­ροι επαγ­γελ­μα­τίες και οι επι­χει­ρη­μα­τίες δίνουν μεγάλη μάχη για να κατα­φέ­ρουν να φτάσουν στο 2022, με την ελπίδα ότι θα είναι η χρονιά που θα αρχίσει να «αναρ­ρώ­νει» το εμπόριο από τις επι­πτώ­σεις της παν­δη­μίας. Γνω­ρί­ζουν ότι η απο­θε­ρα­πεία θα διαρ­κέ­σει για μακρό χρονικό διά­στημα, αλλά η ελπίδα πεθαί­νει τελευ­ταία…

Αν κατά­φε­ραν να φτάσουν μέχρι εδώ, ξεπερ­νώ­ντας τον σκόπελο της δεκα­ε­τούς οικο­νο­μι­κής κρίσης και της διετίας του κορω­νοϊού, το τέλος της παν­δη­μίας επι­θυ­μούν να τους βρει όρθιους.

Πολλά κατα­στή­ματα, κυρίως συνοι­κιακά που έχουν προ­σω­πική επαφή με τους πελάτες τους έχουν αρχίσει να δίνουν ρούχα και παπού­τσια… βερεσέ με τον κίνδυνο να χάσουν τα χρήματά τους, αλλά όπως εξο­μο­λο­γεί­ται στη «δ» ιδιο­κτή­της συνοι­κια­κού κατα­στή­μα­τος με είδη υπό­δη­σης «δεν γίνεται δια­φο­ρε­τικά». «Προ­σπα­θούμε να εξυ­πη­ρε­τή­σουμε τους πελάτες μας κι εκείνοι εμάς.

Πολλοί έχουν ήδη δώσει προ­κα­τα­βολή και θα εξο­φλη­θούμε όταν πάρουν το δώρο, με τον φόβο ότι κάποιοι θα εξα­φα­νι­στούν αλλά όλο και περισ­σό­τε­ροι είναι εκείνοι που ψωνί­ζουν ρούχα και παπού­τσια βερεσέ. Δεν συμ­βαί­νει μόνο στα μπα­κά­λικα και στα περί­πτερα.

Σε αγνώ­στους δεν δίνω αλλά σε άνθρωπο που είναι πελάτης μου χρόνια, θα το κάνω. Ανα­γκα­στικά, για να μην πάει αλλού…», λέει ο ιδιο­κτή­της του κατα­στή­μα­τος και εξηγεί ότι θέλει ακόμα 7 χρόνια για να βγει στη σύνταξη και μέχρι τότε το μαγαζί θα πρέπει να είναι ανοικτό.

Το πλέον εντυ­πω­σιακό είναι ότι σε περιο­ρι­σμέ­νες, αλλά αξιο­ση­μεί­ω­τες περι­πτώ­σεις, οι πιστώ­σεις αφορούν σε… επώνυμα είδη, αφού η κρίση έχει επη­ρε­ά­σει αισθητά ακόμα και τους μέχρι πρό­τι­νος «έχοντες» που δεν μπορούν να στε­ρη­θούν αυτά που για τους περισ­σό­τε­ρους φαντά­ζουν περιτ­τές πολυ­τέ­λειες!

Το βέβαιον είναι ότι στον καιρό της παν­δη­μίας, τα… βερε­σέ­δια αυξή­θη­καν. Στα τεφτέ­ρια κατέ­φυ­γαν κι εκείνοι οι εργα­ζό­με­νοι, αλλά και οι ιδιο­κτή­τες κατα­στη­μά­των που δύο χρόνια τώρα, μια έχουν δουλειά και μια δεν έχουν, ανα­λό­γως των μέτρων που εφαρ­μό­ζει η κυβέρ­νηση με το «άνοιξε-κλείσε» να έχει δημιουρ­γή­σει μια νέα πραγ­μα­τι­κό­τητα στην τοπική οικο­νο­μία.