Ποιος Προέδρος του ΚΙΝΑΛ-ΠΑΣΟΚ και γιατί

Ενώπιος ενωπίω(ν), οι πέντε από τους έξι διεκ­δι­κη­τές της Προ­δρείας ΚΙΝΑΛ-ΠΑΣΟΚ οι οποίοι, στα πολύ μικρά περι­θώ­ρια χρόνων που συμ­φω­νή­θη­καν, εξέ­θε­σαν τις απόψεις και προ­τά­σεις τους.

Θετική εξέλιξη για τα πολι­τικά μας ήθη η όλη δια­δι­κα­σία.

Περίσ­σεψε ο πολι­τι­κός πολι­τι­σμός και ο αλλη­λο­σε­βα­σμός, με ευγέ­νεια και χωρίς προ­σω­πι­κές αιχμές, κύλισε ο χρόνος της δια­δι­κτυα­κής τους συνά­ντη­σης.

Αυτού του είδους οι συναντήσεις-συζητήσεις, μεταξύ διεκ­δι­κη­τών του ιδίου αξιώ­μα­τος, προϊόν εισα­χθέν από την Αμερική, στό­χευαν και στο­χεύ­ουν, στην κατ αντι­πα­ρά­θεση έκφραση και δια­τύ­πωση, των προ­τά­σεων του κάθε υπο­ψη­φίου.

Στη χθεσινή, τρόπο τινά, ακρο­α­μα­τική δια­δι­κα­σία, λίγα προ­σφέρ­θη­καν για την εξαγωγή συμπε­ρα­σμά­των,

«για το ποιος και γιατί πρέπει να είναι ο επό­με­νος Πρό­ε­δρος ΚΙΝΑΛ-ΠΑΣΟΚ»

Ίσως, για αυτή την αδυ­να­μία, κρίσης και εξα­γω­γής συμπε­ρα­σμά­των, μερίδιο ευθύνης να φέρει η δια­δι­κα­σία που επελέγη.

Δεδο­μέ­νες οι θεμα­τι­κές ενό­τη­τες, συμπιε­σμέ­νος ο χρόνος και έξ αιτίας αυτών των δεδο­μέ­νων, οι απα­ντή­σεις εξα­ντλή­θη­καν, στο πως ο κάθε υπο­ψή­φιος, αν αυτός είχε την ευθύνη θα αντι­με­τώ­πιζε τα σημε­ρινά προ­βλή­ματα.

Οι οργα­νω­τές της συνά­ντη­σης, σίγουρα παρα­σύρ­θη­καν, νόμισαν πως απέ­να­ντι τους είχαν επό­με­νους Πρω­θυ­πουρ­γούς και όχι διεκ­δι­κη­τές Προ­έ­δρους μια παρά­τα­ξης, που στόχο της έχει την ανα­σύ­νταξη της, την ανα­διά­ταξη της, τη νέα οργα­νω­τική της δομή και τη νέα της προ­γραμ­μα­τική πολι­τική πρόταση.

Το κυρίως ζητού­μενο έμεινε στην αφάνεια και προ­βλή­θη­καν αυτά που βρί­σκο­νται στο προ­σκή­νιο του Δημο­σιο­γρα­φι­κού ενδια­φέ­ρο­ντος.

Παρα­σύρ­θη­καν οι ομι­λη­τές, «κανείς δεν έσπασε αυγά» και κανείς πει­στικά δεν ανα­φέρ­θηκε σε αυτά που βασα­νί­ζουν, τους οπαδούς, τους ψηφο­φό­ρους, σημε­ρι­νούς, αυρια­νούς και χθε­σι­νούς της παρά­τα­ξης.

Εκφρά­ζο­ντας τη βαθιά επι­θυ­μία των οπαδών και φίλων της παρά­τα­ξης, με κάθε τρόπο πρό­βαλ­λαν την ενότητα της, ως το πρώτο ζητού­μενο και οι παρό­ντες και ο απών.

Αν το παρελ­θόν, κάποιων εκ των ενδια­φε­ρο­μέ­νων για την ηγεσία διδά­σκει, τότε βέβαιο είναι πως, σε αυτό «που ομνύουν», είναι φαλ­κι­δευ­μένο εκ των προ­τέ­ρων.

Στο σημε­ρινό «πολι­τικό γίγνε­σθαι» είναι κοινή αποδοχή όλων το ότι,

«ένα δυνατό ΠΑΣΟΚ ίσως δίνει λύση στα σημε­ρινά πολι­τικά αδιέ­ξοδα».

Ο σημε­ρι­νός δικομ­μα­τι­σμός δεν απαντά, ούτε στην καθη­με­ρι­νό­τητα, αλλά ούτε και σε αυτά που μαζί του κουβαλά το μέλλον και οι γεω­πο­λι­τι­κές εξε­λί­ξεις.

Η μεταρ­ρυθ­μι­στική και και­νο­τό­μος αύρα, που δήθεν κου­βα­λούσε ο κ.Μητσο­τά­κης εξα­νε­μί­στηκε και αυτό που έμεινε δεν είναι τίποτα άλλο, από το επι­τε­λικό Κράτος Α.Ε, την οικο­νο­μική ενί­σχυση κολ­λη­τών και φίλων, το δυσμε­νές εργα­σιακό πλαίσιο, την αμνη­στία των Τρα­πε­ζι­τών για τα εγκλή­ματα που διέ­πρα­ξαν, την απα­ξί­ωση του ΕΣΥ και του κράτους Κοι­νω­ι­κής Πρό­νοιας και μια Διοί­κηση ανε­νεργή και ζημιο­γόνα για το Κοι­νω­νικό σύνολο.

Η ανε­πάρ­κεια και ανι­κα­νό­τητα της Κυβέρ­νη­σης του κ. Μητσο­τάκη( ίσως δεν είναι κυβέρ­νηση της ΝΔ), φαί­νε­ται, με το πως και με ποιούς τρόπους χει­ρί­ζε­ται την παν­δη­μία και το τσου­νάμι της ακρί­βειας.

Εμφα­νείς οι αδυ­να­μίες της Αντι­πο­λί­τευ­σης, του ΣΥΡΙΖΑ, δεν μπόρεσε και ίσως δεν έχει τις ψυχικές και πολι­τι­κές δυνά­μεις να ξεπε­ρά­σει την ήττα των τελευ­ταίων εκλογών.

Οι εκλο­γι­κές του επι­τυ­χίες ήταν απο­τέ­λε­σμα συν­θη­κών, απο­τέ­λε­σμα του πολι­τι­κού κλί­μα­τος που τότε είχε δημιουρ­γη­θεί.

Στα χρόνια που ήταν Κυβέρ­νηση και στα χρόνια που είναι Αξιω­μα­τική Αντι­πο­λί­τευση, δεν κατά­φερε να απο­κτή­σει στοι­χειώδη «κοι­νω­νική αντι­στοί­χιση».

Στο πολι­τικό και αξιακό πρό­βλημα που όλες οι πολι­τι­κές δυνά­μεις οφεί­λουν να σκύψουν και να δώσουν απα­ντή­σεις, το προ­σπερ­νούν και ανα­λώ­νο­νται με τα επι­φαι­νό­μενα.

Στο γιατί η υπερ­συ­γκέ­ντρωση του χρή­μα­τος από μέρα σε μέρα μεγεν­θύ­νε­ται, γιατί οι ανι­σό­τη­τες μεγα­λώ­νουν, γιατι οι προ­σω­πι­κές ελευ­θε­ρίες και τα δικαιώ­ματα συρ­ρι­κνώ­νο­νται, κανείς δεν δίνει απά­ντηση και

«πιπι­λούν την καρα­μέλα ότι έτσι λει­τουρ­γεί η οικο­νο­μία διεθνώς»

Η υπερ­συ­γκέ­ντρωση του πλούτου, είναι δίδυμο αδελ­φάκι της υπερ­συ­γκέ­ντρω­σης της εξου­ςιας.

Χωρίς διάχυση της εξου­σίας και τη συρ­ρί­κνωση του υπερ­συ­γκε­ντρω­τι­κού κράτους, δεν μπορεί να υπάρξει διάχυση και κατα­νομή του πλούτου.

Σε αυτή την επι­βε­βλη­μένη εκ των πραγ­μά­των ανα­γκαιό­τητα, μόνος εκ των υπο­ψη­φίων,

Ο ΓΕΡΟΥΛΑΝΟΣ στάθηκε και πρόβαλε τις αυρια­νές ανα­γκαιό­τη­τες, ΑΠΟΚΕΝΤΡΩΣΗ ΚΑΙ ΑΠΟΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ, ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΑΥΤΟΝΟΜΙΑ ΚΑΙ ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΗ ΑΥΤΟΤΕΛΕΙΑ ΣΤΟΥΣ ΘΕΣΜΟΥΣ ΤΗΣ ΑΥΤΟΔΙΟΙΚΗΣΗΣ,ΑΝΑΔΙΑΤΑΞΗ ΤΩΝ ΠΑΡΑΓΩΓΙΚΩΝ ΔΥΝΑΜΕΩΝ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ.

Η ύπαρξη ισχυρών δημο­κρα­τι­κών πολι­τι­κών θεσμών(κόμματα), θεσμών κοι­νω­νι­κής συμ­με­το­χής, νέα Διοι­κη­τική δομή της χώρας και νέα ανα­διά­ταξη των παρα­γω­γι­κών δρα­στη­ριο­τή­των είναι η απά­ντηση στα σημε­ρινά και αυριανά μας αδιέ­ξοδα.

Θετική παρου­σία του νεό­τε­ρου υπο­ψη­φίου του κ. ΧΡΗΣΤΙΔΗ, τεκ­μη­ριω­μένη άποψη, σοβα­ρό­τητα, ορθός πολι­τι­κός λόγος.

Παρα­σκευάς Γιάννης

Ρόδος 30/11/21