Ο τουρισμός που (δεν) θέλουμε

Σε όλες τις δημο­φι­λείς  του­ρι­στι­κές περιο­χές, οι υπο­δο­μές έφτασαν στα όριά τους. Σε κάποιες, ακόμα και στις «ναυαρ­χί­δες» όπως η Μύκονος, τα ξεπέ­ρα­σαν. Δίκτυα απο­χέ­τευ­σης βού­λω­σαν. Νερό για κάθε χρήση εξα­ντλή­θηκε. Η κατα­νά­λωση ρεύ­μα­τος έσπασε κάθε ρεκόρ. Δρόμοι προς παρα­λίες πλημ­μύ­ρι­σαν από αυτο­κί­νητα.. Τα πλοία της ακτο­πλο­ΐας και τα λιμάνια ακα­τάλ­ληλα να σηκώ­σουν το βάρος μιας – συγκρι­τικά με το 2019 – μέτριας χρονιάς. Κυρίως οι κρα­τι­κές υπο­δο­μές της χώρας έδει­χναν αδύ­να­μες να ακο­λου­θή­σουν τις τερά­στιες επεν­δύ­σεις του ιδιω­τι­κού τομέα. Κάνο­ντας κάποιος μια αναγωγή με τα προ COVID μεγέθη, εύλογα θα ανα­ρω­τιό­ταν τι θα είχε γίνει αν είχαμε πάει καλύ­τερα. Αν είχαμε μια κανο­νική χρονιά. Η σεζόν που σε λίγες εβδο­μά­δες ολο­κλη­ρώ­νε­ται και έδειξε ότι οι πελάτες του ελλη­νι­κού του­ρι­σμού άλλαξαν, του­λά­χι­στον για φέτος. Ηρθαν αυτοί στους οποίους στο­χεύ­ουμε εδώ και μία δεκα­ε­τία εύποροι του­ρί­στες – σίγουρα υψη­λό­τε­ρου εισο­δη­μα­τι­κού επι­πέ­δου από το παρελ­θόν και εμείς απο­δει­χθή­καμε ανέ­τοι­μοι. Τώρα είναι η ώρα των απο­φά­σεων. Αν θέλουμε τους του­ρί­στες του 2021, τότε θα πρέπει να επεν­δύ­σουμε σε ευρείας κλί­μα­κας ανα­νέ­ωση των υπο­δο­μών. Η απουσία επαρ­κούς οδικού δικτύου, η λει­ψυ­δρία ή ακόμα και η ανε­πάρ­κεια των δικτύων απο­χέ­τευ­σης –όπως συνέβη εφέτος το καλο­καίρι στην πολυ­δια­φη­μι­σμένη Μύκονο–, είναι προ­βλή­ματα που ξεπερ­νούν τον σχε­δια­σμό ενός καλο­και­ριού και απαιτεί τη δια­μόρ­φωση ενός εθνικού σχεδίου. Με πλήρη σεβασμό στο περι­βάλ­λον, στην πολι­τι­στική μας κλη­ρο­νο­μιά και στις δυνα­τό­τη­τες σημα­ντι­κών προ­ο­ρι­σμών να υπο­δε­χθούν επι­σκέ­πτες. Ούτως ή άλλως, θα βοη­θή­σουν και τη ζωή των μόνιμων κατοί­κων. Σε αντί­θετη περί­πτωση, η ανά­καμψη θα μας βρει ξανά με τον «φτηνό» μαζικό του­ρι­σμό.