ΡΕΠΟΡΤΑΖ

Ταξίδι στη θάλασσα, στο χρόνο και στους μύθους από την Blutopia

news room 6 λεπτά ανάγνωση

«Ξένοι, πούθε έρχεστε αρμε­νί­ζο­ντας στης θάλασ­σας τις στράτες; Ποιοι ‘στε; Δουλειά καμιά μην έχετε; Για και γυρνάτε ως λάχει, σαν τους κουρ­σά­ρους…»

Ούτε κουρ­σά­ροι ήμασταν, ούτε και ξένοι, παρά μόνο απλοί επι­σκέ­πτες των νησίδων που απλώ­νο­νται από την Κάμειρο Σκάλα μέχρι τη Χάλκη, περι­η­γη­τές με φου­σκωτό σκάφος και πλοηγό τον Σάββα Χατζη­νι­κο­λάου, ιχθυο­λόγο της εται­ρείας «ΛΑΜΑΡ Α.Ε» υπό την ομπρέλα της οποίας βρί­σκο­νται μια σειρά κλωβών ιχθυο­καλ­λιέρ­γειας και η επι­χεί­ρηση θαλάσ­σιων εμπει­ριών «Blutopia». Το ζητού­μενο σ’ εκείνη την περι­ή­γηση ήταν η κατα­νό­ηση του θαλάσ­σιου κόσμου που περι­βάλ­λει την περιοχή, όπως και το να γευ­τούμε κάτι από την εμπει­ρία που έχουν δημιουρ­γή­σει οι άνθρω­ποι της Blutopia για τους επι­σκέ­πτες της.

Έχουμε τα πιο καθαρά νερά

Στον κόσμο όλο δεν έχουν πολλοί το προ­νό­μιο να μπορούν με μια απλή μάσκα να σκύψουν στην επι­φά­νεια της θάλασ­σας και να δουν το βυθό καθάριο μέχρι και βάθος 40 μέτρων. Η διαύ­γεια είναι ένδειξη νερών πλού­σιων σε οξυγόνο, πλημ­μυ­ρι­σμέ­νων υγεία και ζωή. Μπορεί οι ψαράδες να δια­μαρ­τύ­ρο­νται για την απουσία αλιευ­μά­των, όμως η έλλειψη αυτή είναι απο­τέ­λε­σμα της υπε­ρα­λί­ευ­σης που υφί­στα­ται το Αιγαίο (κυρίως από ξένης σημαίας σκάφη) κι όχι λόγω κάποιας διαρ­κούς πηγής ρύπαν­σης.

Ίσως, η έλλειψη ως πρό­βλημα, να προ­σθέ­τει μια κάποια παρα­πάνω αξία στις επι­χει­ρή­σεις ιχθυο­καλ­λιέρ­γειας της περιο­χής. Οι κλωβοί τακτο­ποι­η­μέ­νοι κοντά στους όρμους των νησίδων, απο­τε­λούν την εγγύηση για τη διαρκή τρο­φο­δο­σία σε ψάρια στην αγορά της Ρόδου, των γύρω νησιών, όπως και της λοιπής Ελλάδας. Παλαιό­τερα, τα ψάρια της εται­ρείας αλιευό­ντου­σαν από τις νησίδες κοντά στην Καμει­ρό­σκαλα και σε μόλις τέσ­σε­ρις ημέρες βρι­σκό­ντου­σαν στα ράφια των super market των ΗΠΑ και του Καναδά, φρέσκα και έτοιμα προς κατα­νά­λωση.

«Στα χρόνια που πέρασαν όλα έχουν γίνει πιο δύσκολα και κυρίως οι εξα­γω­γές τρο­φί­μων» εξηγεί προς τη «δημο­κρα­τική» ο κ. Σάββας Χατζη­νι­κο­λάου, ιχθυο­λό­γος της ΛΑΜΑΡ Α.Ε. Ο ίδιος στο πηδάλιο του «BLUNATURA», ενός αξιό­πλοου φου­σκω­τού, πλοηγεί κόντρα στα μικρά κύματα που σηκώνει ο Μαΐ­στρος. Οι νησίδες βρί­σκο­νται σε κοντινή από­σταση, οι μαύροι κορ­μο­ρά­νοι ξύνουν με τα πόδια τους την επι­φά­νεια της θάλασ­σας και ψηλά οι γλάροι δίνουν το μήνυμα για καθαρό καιρό σε όλη τη διάρ­κεια της μέρας και για μια νύχτα κυρί­αρ­χης ξαστε­ριάς. Αυτά τα πουλιά κατέ­χουν μυστικά που ακόμα οι άνθρω­ποι αδυ­να­τούν να αντι­λη­φθούν και χρειά­ζο­νται δορυ­φό­ρους για να κατα­λά­βουν τα όσα εκείνα αντι­λαμ­βά­νο­νται στην άκρη των φτερών τους.

Βουτιά στον κλωβό με τις τσι­πού­ρες

Πρό­κει­ται στα σίγουρα για μια εμπει­ρία «must to live». Είναι ένας από τους τέσ­σε­ρις άσσους που κατέχει η Blutopia υπο­σχό­μενη μια «life time experience» στους επι­σκέ­πτες της Ρόδου. Οι κλωβοί των ιχθυο­καλ­λιερ­γειών βρί­σκο­νται στη νησίδα «Στρογ­γυλή» και σε αυτούς εκτρέ­φο­νται τσι­πού­ρες, λιθρί­νια, φαγκριά και διάφορα άλλα ψάρια τα οποία συνήθως τα βλέ­πουμε ξαπλω­μένα σε μια πιατέλα, με λαδο­λέ­μονο κι αφού προη­γου­μέ­νως έχουν ξερο­ψη­θεί στα κάρ­βουνα.

Η βουτιά μέσα στον κλωβό μοιάζει λίγο μ’ ένα γρήγορο πέρασμα από μια άλλη κοι­νω­νία. Σε μια διά­με­τρο περίπου 20 μέτρων και σε άλλο τόσο βάθος, εκα­το­ντά­δες ψάρια λαμπι­ρί­ζουν καθώς ο ήλιος γλιστρά επάνω τους. Το νερό είναι πεντα­κά­θαρο, το ίδιο και τα δίχτυα. Ο βου­τη­χτής δεν χρειά­ζε­ται στολή για να πέσει εκεί μέσα, οι τροφές όλες είναι οργα­νι­κές γι’ αυτό και δεν υπάρχει φόβος πρό­κλη­σης κάποιας δερ­μα­το­πά­θειας.

Ούτε και τις τσι­πού­ρες έχει να φοβάται. Εκείνες τον παρα­κο­λου­θούν από κάποια από­σταση, πότε πλη­σιά­ζουν όλες μαζί, πότε φεύγουν σε από­σταση, σ’ ένα χορό σκέψεων μέσα στο απέ­ρα­ντο γαλάζιο.

Προ­σω­πικά βρήκα εξίσου εντυ­πω­σιακή την κολύμ­βηση έξω από τους κλωβούς και την εικόνα τους όπως φαί­νε­ται κάτω από το νερό. Είναι ίδια με εκείνη των ορεινών όγκων της Παν­δώ­ρας που αιω­ρού­νταν στην ατμό­σφαιρα της ταινίας Avatar. Εκεί έγινα για λίγο ο πρω­τα­γω­νι­στής Τζέικ, κοίταξα τριγύρω, μήπως και κολυ­μπούσε κάπου κοντά η Σίγκουρ­νεϊ Γουίβερ… έλειπε, μάλλον βρι­σκό­ταν με τον Τζέιμς Κάμερον σε άλλο γύρισμα.

O κύκλω­πας Πολύ­φη­μος ήταν Χαλ­κί­της;

Με το BLUNATURA και πλοηγό αυτή τη φορά τον Χρήστο Χατζη­νι­κο­λάου, πλεύ­σαμε με ταχύ­τητα 20 κόμβους, τριγύρω το σκηνικό ίδιο με εκείνο που περιέ­γραφε ο Όμηρος, στη «Ραψωδία ι’» (το ‘ι’ πεζό διότι ανα­φέ­ρε­ται στην ‘Οδύσσεια’. Αν ήταν κεφα­λαίο ‘Ι’, η παρα­πο­μπή θα αφο­ρούσε την αντί­στοιχη ραψωδία στην ‘Ιλιάδα’). Από την ίδια ραψωδία είναι παρ­μέ­νοι και οι δύο στίχοι στην αρχή του ρεπορ­τάζ.

Από τη ‘Στρογγυλή’ στη ‘Μάκρη’ κι από κει στην ‘Αλιμνιά’ που από μόνη της θέλει σελίδες ολό­κλη­ρες ώστε να περι­γρα­φεί η ανε­πι­τή­δευτη ομορφιά της, η ιστορία των ξεχα­σμέ­νων κτηρίων του παλαιού της ναυ­στάθ­μου και ο οικι­σμός της, ως εξαίσιο δείγμα του τρόπου με τον οποίο μπορεί ο άνθρω­πος να συνυ­πάρ­ξει με τη φύση. Σπίτια χαμηλά, φτιαγ­μένα από πέτρα που κάποια χέρια κόπια­σαν να μαζέ­ψουν από την πλαγιά. Οι ‘αλιμνιώτες’ έφτια­χναν σπίτια από ατσα­κό­πε­τρες και εκεί στο λιγοστό χώμα που απο­κά­λυ­πτε η πέτρα, έστηναν κηπού­λια, όπως οι γυναί­κες της Ολύμπου στην Κάρπαθο.

Χαμηλά, δίπλα τη θάλασσα ο Άγιος Μηνάς δέχθηκε το κερί μας και στα ψηλά το κάστρο, ίδιο με εκείνο της Κρη­τη­νίας, μας αγνά­ντευε· βίγλα έτοιμη να ανάψει τους πυρσούς της έτσι ώστε το ένα νησί να προει­δο­ποι­ή­σει το άλλο για τους εισβο­λείς. Η ιστορία ολο­ζώ­ντανη ξεδι­πλώ­νε­ται στις νησίδες του Αιγαίου.

«Είχε και κόρφο καλο­λί­μανο να δέσει χρεία δεν ήταν σκοινιά καθόλου, ουδέ αγκυ­ρό­πε­τρες να ρίξεις και πρυ­μά­τσες, μον’ στα ρηχά να βγεις, προ­σμέ­νο­ντας οι ναύτες πότε πάλε θα πουν να φύγουν, μόλις οι ανέμοι ξανά φυσή­ξουν πρίμοι»

Και να που οι στίχοι του Ομήρου ζωντα­νεύ­ουν στην παραλία «Αρέτα» βόρεια της Χάλκης, μυστική, αδύνατο να τη βρει οποιοσ­δή­ποτε από τη ξηρά. Την περι­βάλ­λουν μονο­λι­θικά βουνά, απότομα, με την κορφή τους να φτάνει σε ύψος τα 400 μέτρα. Κάπου στη μέση της πλαγιάς μια μεγάλη σπηλιά και ολόγυρα τα λίγα πρόβατα βόσκουν λού­περβα (κατα­πρά­σινο φυτό με γεύση μανι­τα­ριού) και αλμυ­ρί­κια.

«Λέμε στους επι­σκέ­πτες μας ότι αυτή είναι η Cyclopes Bay, εκεί ψηλά στη σπηλιά ζούσε ο Πολύ­φη­μος, αυτά είναι τα πρόβατά του, εκεί μέσα έφαγε τους συντρό­φους του Οδυσσέα, εκεί μέσα τον μέθυσε και τον τύφλωσε ο βασι­λιάς της Ιθάκης», μας εξηγεί ο κ. Σάββας Χατζη­νι­κο­λάου.

Μπορεί και να ‘ναι έτσι. Δεν απο­κλεί­ε­ται. Στην εποχή του Ομήρου δεν υπήρχε GPS κι αν στους Λειψούς βασί­λευε η Καλυψώ, μπορεί η Χάλκη να ήταν ο τόπος των γιών του Ποσει­δώνα. Όπως και να ‘χει, η ‘Αρέτα’ ή η Cyclopes Bay είναι καλο­λί­μανι και ο καιρός δεν την πιάνει. Έχει κι ένα βράχο μεγάλο στα βαθιά, να ‘ναι άραγε ίδιος ο βράχος που κάποτε είχε πετάξει ο Πολύ­φη­μος για να βου­λιά­ξει το σκάφος που πήρε ο «Κανένας»; Γιατί όχι;

Ιστο­ρίες, εικόνες, εμπει­ρίες, άνθρω­ποι και μύθοι. Μια ζωή στην πιο αγνή της μορφή, ένα ταξίδι στο χρόνο, μια χορο­γρα­φία στη φύση, μια ανάσα της καθη­με­ρι­νό­τη­τας, όπως ήταν κάποτε και σίγουρα όχι πάλαι ποτέ. Ο Σάββας, ο Χρήστος, ο Κώστας, η Μαρίζα είναι εκεί, καπε­τά­νιοι, ιστο­ριο­δί­φες και «χορο­γρά­φοι» της Blutopia που τελικά προ­σφέ­ρουν στους του­ρί­στες – επι­σκέ­πτες μερικές ώρες, εικόνες, γνώσεις και εμπει­ρίες που θα τις θυμού­νται για μια ζωή. Όλο αυτό μπορεί να χαρα­κτη­ρι­στεί και μια υπη­ρε­σία προς τον τόπο.

Πώς σας φάνηκε το άρθρο;

Ένα πάτημα, χωρίς λογαριασμό. Μία ψήφος ανά συσκευή.

Σχολιασμός άρθρου 1 σχόλιο

Προσθέστε ένα σχόλιο

Εμφανίζεται μετά από έγκριση · το e-mail δεν δημοσιεύεται0 / 2000

Τα σχόλια εκφράζουν τον σχολιαστή, όχι τη Δημοκρατική. Όροι σχολιασμού

Τα σχόλια εκφράζουν αποκλειστικά τον εκάστοτε σχολιαστή. Η Δημοκρατική δεν υιοθετεί αυτές τις απόψεις. Διατηρούμε το δικαίωμα να διαγράψουμε όποια σχόλια θεωρούμε προσβλητικά ή περιέχουν ύβρεις, χωρίς καμία προειδοποίηση. Χρήστες που δεν τηρούν τους όρους χρήσης αποκλείονται. Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση· το e-mail δεν δημοσιεύεται.

  1. Napoleon Katsos

    Συγχαρητήρια στον κ. Σάββα Χατζηνικολάου για την ιδιαίτερη και πολύ αξιόλογη επιχείρησή του και για τις μοναδικές εκδρομές που οργανώνει στις ιχθυοκαλλιέργειες και τις νησίδες – είναι μια αξέχαστη εμπειρία για όποιον συμμετάσχει, γεμίζει η ψυχή από ομορφιά και ο νους από γνώσεις που μοιράζεται ο κ. Σάββας. Συγχαρητήρια και στον κ. Καλογήρου για ένα πραγματικά καλογραμμένο άρθρο που απολαμβάνεις να το διαβάζεις.