Το Κρατίδιο του Καρακόνερου – Άρθρο του Θωμάγγελου Μιχαλάκη

Γράφει ο: Θωμάγ­γε­λος Μιχα­λά­κης, γραμ­μα­τέας Π.Ο. Δωδ/νήσου της πολι­τι­κής κίνησης “Δημιουρ­γία, Ξανά!” και υπο­ψή­φιος τοπικός σύμ­βου­λος Ρόδου με το συν­δυα­σμό ΡΟ.ΔΗ. του Χατζή Χατζηευ­θυ­μίου.

Το Κρα­τί­διο του Καρα­κό­νε­ρου

Η ζωή των κατοί­κων γύρω από τον καταυ­λι­σμό των Ρομά στο Καρα­κό­νερο έχει γίνει αφόρητη.

Η ασχήμια δε μπορεί άλλο να κρυφτεί.

Οι φωτιές δυνα­μώ­νουν και οι κλοπές αυξά­νο­νται.

Στο γκέτο του καρ­νά­γιου, πρω­τα­γω­νι­στεί η εξα­θλί­ωση και η παρα­νο­μία.

Η ανοχή των κατοί­κων και ο φόβος μπερ­δεύ­ο­νται τραγικά.

Αρνού­μαι, να μπω στον κύκλο του μίσους, που κάποιοι σκόπιμα κατα­σκεύ­α­σαν.

Θεωρώ πως έφθασε η ώρα των απο­φά­σεων.

Κάθε σοβαρή κου­βέ­ντα για την πολι­τική σχετικά με τους γύφτους, τσιγ­γά­νους, ρομά, ή όπως αλλιώς θέλετε, πρέπει να ξεκι­νάει από το ερώτημα: είναι δυνατή η νομα­δική ζωή στην πυκνο­κα­τοι­κη­μένη Ευρώπη;

Η απά­ντηση, προ­φα­νώς, είναι ΟΧΙ, γράφει ο Θάνος Τζή­με­ρος σε ένα άρθρο του και συνε­χί­ζει:

“Η νομα­δική ζωή προ­ϋ­πο­θέ­τει αχανείς εκτά­σεις, οικο­νο­μική δρα­στη­ριό­τητα της εποχής του κυνηγού – τρο­φο­συλ­λέ­κτη, και αραιές δια­κρι­τι­κές επαφές με τους οργα­νω­μέ­νους οικι­σμούς, έτσι ώστε ο ένας τύπος ζωής να μην ενοχλεί τον άλλον. Προ­ϋ­πο­θέ­τει ποτάμι δίπλα, για να παίρ­νεις νερό και να πλέ­νε­σαι, ξυλεία δια­θέ­σιμη για να έχεις ενέρ­γεια και, δυστυ­χώς, συνο­δεύ­ε­ται από μεγάλη παιδική θνη­σι­μό­τητα και μέσο όρο ζωής τα 35.

Αυτός ο τύπος δια­βί­ω­σης είναι καθαρός ανα­χρο­νι­σμός. Δεν γίνεται να ζεις νομα­δικά στη σημε­ρινή Ελλάδα, όπως δεν γίνεται να κυκλο­φο­ρείς έφιππος στην Ακα­δη­μίας ή να παίζεις μπάλα στην Πεντέ­λης που κάποτε ήταν αλάνα. Πιθανόν να είναι γοη­τευ­τικό, ρομα­ντικό ή να τρο­φο­δο­τεί φαντα­σιώ­σεις για ελευ­θε­ρία χωρίς χαρτιά, αριθ­μούς και υπο­χρε­ώ­σεις. Αλλά, σήμερα, ΔΕΝ ΓΙΝΕΤΑΙ!

Από­δειξη ότι δεν δια­τη­ρή­θηκε έτσι. Δίπλα στο τσα­ντήρι είναι παρ­κα­ρι­σμένα όχι κάρα με άλογα, αλλά “φτιαγ­μέ­νες” BMW και Καγιέν. Τα καλώδια που κλέβουν ρεύμα από τη ΔΕΗ τρο­φο­δο­τούν, εκτός από την ηλε­κτρική κουζίνα, το πιάτο της ΝΟVA, και το στε­ρε­ο­φω­νικό στη δια­πα­σών. Κι η οικο­νο­μική ζωή τους δεν είναι τα κοπάδια ή το κυνήγι. Είναι ο χώρος που ξεκι­νάει από την παρα­οι­κο­νο­μία και επε­κτεί­νε­ται μέχρι το έγκλημα.

Ανα­με­νό­μενο: όταν περι­θω­ριο­ποιείς όλη σου τη ζωή, περι­θω­ριο­ποιεί­ται και η οικο­νο­μική σου δρα­στη­ριό­τητα.

Όμως, οι νομάδες φέρνουν ψήφους. Κι όποιοι έχουν ασχο­λη­θεί με τα κοινά, μπορούν να σας πουν για τις συμ­φω­νίες που γίνο­νται ανάμεσα στις φυλές και τους υπο­ψή­φιους βου­λευ­τές. Συμ­φω­νίες που τηρού­νται μέχρι κεραίας, αφού οι εκλογές είναι μια μπίζνα και για τα δύο μέρη.

Εκεί, οι νομάδες ξεπερ­νούν σε τιμιό­τητα τους άλλους, κανο­νι­κούς πελάτες, που ψηφί­ζουν με το μυαλό στον διο­ρι­σμό. Ο αρχηγός είναι σαφής: είμαστε τόσοι ψηφο­φό­ροι στη φυλή, η ψήφος κάνει τόσο, τα έσκασες, τις πήρες. Καθαρές κου­βέ­ντες.

Και, φυσικά, υπάρχει συνέ­χεια. Η Ευρω­παϊκή Ένωση, που δεν έχει ιδέα από ελλη­νικά συστή­ματα, δίνει, η αφελής, χρήματα για την ενσω­μά­τωση των νομάδων στον κοι­νω­νικό ιστό: τη στέγαση, την περί­θαλψη, την εκπαί­δευση. Πού πηγαί­νουν όλα αυτά; Στις τσέπες των μερών που έκαναν τη συμ­φω­νία.

Εκα­τομ­μύ­ρια ευρώ έχουν εξα­φα­νι­στεί έτσι, χωρίς να γίνει το παρα­μι­κρό.

Επειδή και στην Ευρώπη οι νομάδες ψηφί­ζουν με τον… πει­θαρ­χη­μένο τρόπο που περι­γρά­ψαμε, κανένας δεν απο­φά­σισε να αντι­με­τω­πί­σει το πρό­βλημα στην ουσία του.

Μόνο ο Σαρκοζί έκανε κάτι χαζο­μα­γκιές κι έδιωξε πολλούς Γάλλους νομάδες, εφαρ­μό­ζο­ντας ουσια­στικά τη δική τους λογική: πετάω τα σκου­πί­δια στην αυλή του γείτονα.

Κανένας δεν απο­φά­σισε να κοι­τά­ξει τον νομάδα στα μάτια και να του πει: σεβό­μα­στε την ιδιαι­τε­ρό­τητά σου. Αλλά και οι ιδιαι­τε­ρό­τη­τες οφεί­λουν να κινού­νται σε συγκε­κρι­μένο πλαίσιο. Μπορείς, αν θέλεις, να ζεις σε αντί­σκηνο. Αλλά θα είναι σε οργα­νω­μένο χώρο με απο­χέ­τευση, παροχές νερού και ρεύ­μα­τος που θα πλη­ρώ­νεις γι’ αυτές.

Θα έχεις ΑΦΜ και θα στέλ­νεις τα παιδιά σου στο σχολείο. Θα δέχεσαι προ­γεν­νη­τικό έλεγχο. (Η μεσο­γειακή αναιμία, που σχεδόν έχει εξα­λη­φθεί στον αστικό πλη­θυ­σμό, “θερίζει” στους νομάδες. Το κόστος αντι­με­τώ­πι­σης της ασθέ­νειας σε ένα πάσχο­ντα είναι περίπου 2000 ευρώ τον μήνα…). Έλα λοιπόν να σχε­διά­σουμε μαζί τα επόμενα βήματα.

Προ­σπά­θησε να πείσεις τους δικούς σου ότι δεν υπάρχει άλλος δρόμος. Δεν θα σου χαρίσω σπίτι να ζεις γιατί σε κανέναν πολίτη το κράτος δεν χαρίζει σπίτια. Γιατί κι αν ακόμα σου το δώσω με το κλειδί στο χέρι, θα ξηλώ­σεις από υδραυ­λικά μέχρι κου­φώ­ματα για να τα που­λή­σεις, γιατί έτσι έμαθες.

Θα σου δώσω όμως τη δυνα­τό­τητα να το φτιά­ξεις. Ναι, είναι δύσκολο να εντα­χθείς σε ένα στυλ ζωής που έχει κι αυτό τα μύρια όσα στραβά κι ανάποδα. Είναι δύσκολο να εμπι­στευ­θείς μια Πολι­τεία που δεν την εμπι­στεύ­ε­ται κανένας πολίτης. Ξεκινάς από μεγάλη από­σταση. Αλλά δεν γίνεται αλλιώς. Γι’ αυτό θα σε βοηθήσω.

Θα σε εκπαι­δεύσω.

Θα σε διευ­κο­λύνω.

Θα ορίσω κοι­νω­νι­κούς λει­τουρ­γούς, γιατί ένα παιδί 16 χρονών δεν μπορεί να διεκ­πε­ραιώ­σει με επι­τυ­χία το ρόλο του γονιού.

Θα αναθέσω σε ειδι­κευ­μέ­νους “συν­δέ­σμους” να σε εξυ­πη­ρε­τούν στην επαφή σου με το κράτος και τη γρα­φειο­κρα­τία (μέχρι να την εξα­λείψω και για όλους τους άλλους Έλληνες!).

Θα σου μάθω δεξιό­τη­τες για να βγάζεις τίμια το ψωμί σου.

Θα ξεκι­νήσω π.χ. από αυτό που κάνεις ήδη: ανα­κύ­κλωση.

Θα σε εντάξω σε μια παρα­γω­γική αλυσίδα.

Θα νοιώ­σεις χρή­σι­μος, ισό­τι­μος, απο­δο­τι­κός. Κι αν όχι τα παιδιά σου, τα εγγόνια σου δεν θα ονο­μά­ζο­νται γύφτοι, τσιγ­γά­νοι, ρομά, ή όπως αλλιώς θέλετε, αλλά Έλληνες, όπως όλοι οι κάτοι­κοι αυτής της χώρας. Με τα ίδια δικαιώ­ματα και τις ίδιες υπο­χρε­ώ­σεις.

Πολλές οικο­γέ­νειες τσιγ­γά­νων αυτό το έχουν κάνει ήδη, χωρίς κρατική βοήθεια. Πάτε μια βόλτα στο Ζεφύρι και στο Μενίδι, να δείτε σπίτια που ντρέ­πε­σαι να μπεις μέσα. Με μια ιδιό­τυπη ενδε­χο­μέ­νως δια­κο­σμη­τική αντί­ληψη, αλλά κανο­νικά σπίτια.

Κάποιοι θα αντι­δρά­σουν, ειδικά όσοι ζουν απο­κλει­στικά από το έγκλημα. Λυπάμαι, αλλά, σ’ αυτές τις περι­πτώ­σεις θα εφαρ­μο­στεί ο νόμος, όχι επειδή ανήκουν σε άλλη φυλή, αλλά επειδή εγκλη­μα­τούν.

Όμως, αυτές τις κου­βέ­ντες δεν τις κάνουμε. Είμαστε μια υπο­κρι­τική κοι­νω­νία. Απο­φεύ­γουμε να δούμε το πρό­βλημα και πηγαί­νουμε συνέ­χεια γύρω – γύρω. Γιατί είναι πιο εύκολο να λες τι φταίει, αλλά πολύ δύσκολο να πεις τι πρέπει να γίνει. Γιατί είναι βολικό να κατη­γο­ρείς τον κάτοικο του Ασπρο­πύρ­γου για ρατσι­σμό, όταν ζεις στην Κηφισιά.

Γιατί κανένας πολι­τι­κός στην Ελλάδα της μετα­πο­λί­τευ­σης δεν ξεκί­νησε να λύσει ένα πρό­βλημα που από τη φύση του χρειά­ζε­ται μακρο­χρό­νια στό­χευση.

Πόσο τους ται­ριά­ζουν οι στίχοι:

…και σα να ‘χασαν το δρόμο τους,

και μαζί μ’ αυτό σα να ‘χασαν

λίγο λίγο και την έγνοια,

λίγο λίγο και τη γνώμη,

κι ύστερα και κάθε μνήμη,

κι ύστερα και κάθ’ ελπίδα,

και που δεν κρα­τού­σαν πίσω τους

και που μήτε ξάνοι­γαν εμπρός

μια πατρίδα.

Έχουμε πολλά να κάνουμε από δω και μπρος σε πάμπολ­λους τομείς και πρέπει να τα κάνουμε γρήγορα! Για να μπο­ρέ­σουμε να πούμε:

Απ’ τους κόσμους του Αύριο

το μήνυμα της νίκης εγώ σου φέρνω…

Είμαι η σάλ­πιγγα εγώ μιας Ανά­στα­σης…

Είναι, κι αυτοί και οι προη­γού­με­νοι, στίχοι από τον Δωδε­κά­λογο του Γύφτου του Παλαμά. Δεν φαντά­ζο­μαι, για να μην χαρα­κτη­ρι­στεί ρατσι­στής, να πρέπει να τον μετο­νο­μά­σουμε σε Δωδε­κά­λογο του Ρομά”;

Το ΡΟ.ΔΗ. του Χατζή Χατζηευ­θυ­μίου έχει ανα­λά­βει μια σαφή δέσμευση απέ­να­ντι στους πολίτες.

Η Ρόδος πρέπει να ξανα­πά­ρει πίσω το Καρα­κό­νερο από αυτούς που θέλουν να το γκε­το­ποι­ή­σουν και να το μετα­τρέ­ψουν σε θύλακα ασυλίας για την τέλεση παρα­βα­τι­κών πράξεων.

Η θέση μας αυτή είναι αδια­πραγ­μά­τευτη.