Ροδίτισσα καταμήνυσε συμβολαιογράφο και τους γονείς της

Nα μην γίνει κατη­γο­ρία εις βάρος τριών ημε­δα­πών για τα αδι­κή­ματα της ψευδούς βεβαί­ω­σης από υπαίτιο που είχε σκοπό να προ­σπο­ρί­σει στον εαυτό του ή σε άλλον αθέμιτο όφελος ή να βλάψει άλλον με συνο­λικό όφελος ή συνο­λική βλάβη που υπερ­βαί­νει το ποσό των 120.000 ευρώ και της ηθικής αυτουρ­γίας από κοινού στην ανωτέρω πράξη, απο­φά­σισε με βού­λευμα που εξέδωσε το Συμ­βού­λιο Πλημ­με­λειο­δι­κών Ρόδου.

Η δίωξη εις βάρος τους κινή­θηκε μετά από μήνυση μιας ημε­δα­πής τον Ιούνιο του 2016.

Η μηνύ­τρια υπο­στή­ριξε ειδι­κό­τερα ότι η μητέρα της, ενερ­γώ­ντας ως δήθεν πλη­ρε­ξού­σιά της, κατα­χρώ­μενη πλη­ρε­ξού­σιο το οποίο χαρα­κτη­ρί­ζει άκυρο διότι είχε συντα­χθεί 11 χρόνια πριν την από­κτηση ακι­νή­του το 2006, μετα­βί­βασε δυνάμει συμ­βο­λαίου δωρεάς εν ζωή ψιλής κυριό­τη­τας ορι­ζό­ντιας ιδιο­κτη­σίας, συμ­βο­λαιο­γρά­φου, που μετε­γράφη νόμιμα, στα βιβλία μετα­γρα­φών του Υπο­θη­κο­φυ­λα­κείου Αθηνών, στον επίσης κατη­γο­ρού­μενο πατέρα της, την ψιλή κυριό­τητα δια­με­ρί­σμα­τος, πραγ­μα­τι­κής εμπο­ρι­κής αξίας 150.127,18 ευρώ.

Κατα­μή­νυσε δηλαδή τους κατη­γο­ρου­μέ­νους, ότι συνέ­πρα­ξαν στην σύνταξη ψευδούς και άκυρης (κατά τους ισχυ­ρι­σμούς της) συμ­βο­λαιο­γρα­φι­κής πράξης μετα­βί­βα­σης (δηλαδή τον συμ­βο­λαιο­γράφο ως αυτουργό σε ψευδή βεβαί­ωση σε βαθμό κακουρ­γή­μα­τος και τους δύο λοιπούς συγκατηγορούμενους-γονείς της, ως ηθικούς αυτουρ­γούς σε αυτήν), αν και γνώ­ρι­ζαν ότι η ίδια ως κυρία του ακι­νή­του (από το 2006) δεν συναι­νούσε σε αυτήν.

Το δικα­στικό συμ­βού­λιο έκρινε ότι οι ισχυ­ρι­σμοί της περί ακυ­ρό­τη­τας της πλη­ρε­ξου­σιό­τη­τας και της επα­κο­λου­θή­σα­σας βάσει αυτής δωρεάς, δεν ευστα­θούν.

Ειδι­κό­τερα, ακόμη και αν η πλη­ρε­ξου­σιό­τητα είχε δοθεί πριν την κτήση της ψιλής κυριό­τη­τας από την εγκα­λούσα, εξα­κο­λου­θούσε να είναι έγκυρη, καθώς τελούσε υπό την σιωπηρή ανα­βλη­τική αίρεση κτήσης της (πλήρους ή ψιλής) κυριό­τη­τας εκ μέρους της.

Έτσι, νομίμως ο συμ­βο­λαιο­γρά­φος Ρόδου, προέβη στην σύνταξη του συμ­βο­λαίου, καθώς ήλεγξε, ως όφειλε αφενός την κυριό­τητα της εγκα­λού­σης στο ακίνητο, αφε­τέ­ρου την εγκυ­ρό­τητα του πλη­ρε­ξου­σίου και άρα εγκύρως προέβη στην σύνταξη του συμ­βο­λαίου δωρεάς.

Αυτό άλλωστε δέχθηκε και απόφαση του Εφε­τείου Αθηνών που απέρ­ριψε τελε­σί­δικα την αγωγή της εγκα­λού­σης περί ανα­γνώ­ρι­σης ακυ­ρό­τη­τας του συμ­βο­λαίου δωρεάς.

Εξάλλου, οι κατη­γο­ρού­με­νοι γονείς της εγκα­λού­σης, εκθέ­τουν τους λόγους για τους οποίους είχε συντα­χθεί το πλη­ρε­ξού­σιο και ακο­λού­θησε η δωρεά.

Ειδι­κό­τερα, η πλη­ρε­ξου­σιό­τητα είχε δοθεί για να δια­σφα­λι­στεί η δυνα­τό­τητα ανά­κλη­σης της γονικής παροχής χωρίς να χρειά­ζε­ται να απο­δει­χθεί δικα­στικά η αχα­ρι­στία, και διότι εν συνε­χεία η εγκα­λούσα επέ­δειξε πράγ­ματι κατά τους γονείς της αχα­ρι­στία έναντι αυτών, καθώς ο πατέρας της και ήδη κατη­γο­ρού­με­νος, της είχε μετα­βι­βά­σει άλλο δια­μέ­ρι­σμα στην Ρόδο, όταν ακόμη αυτό ήταν ημι­τε­λές, για το οποίο της είχε χορη­γή­σει και δάνειο προς εξα­σφά­λιση του οποίου ενε­γράφη προ­ση­μεί­ωση υπο­θή­κης.

Πλην όμως η εγκα­λούσα το πώλησε παρά την ύπαρξη της προ­ση­μεί­ω­σης, σε τιμή κατώ­τερη της αντι­κει­με­νι­κής του αξίας, απο­κρύ­πτο­ντας στην συμ­βο­λαιο­γρα­φική πράξη ότι είχε εγγρα­φεί προ­ση­μεί­ωση υπο­θή­κης στο ακίνητο, το οποίο στην σύμβαση εμφα­νι­ζό­ταν ελεύ­θερο παντός εν γένει εμπραγ­μά­του βάρους.

Την 8.1.2016 με εξώδικη πρόσκληση-δήλωσή του προς την εγκα­λούσα, ο πατέρας της, δια­μαρ­τυ­ρό­με­νος απαί­τησε την εξό­φληση της απαί­τη­σής του από το δάνειο.

Η εγκα­λούσα δεν απά­ντησε ποτέ στην ανωτέρω εξώδικη δια­μαρ­τυ­ρία, παρά μήνες μετά, κατέ­θεσε αίτηση ανά­κλη­σης της από­φα­σης προ­ση­μεί­ω­σης στην οποία επι­κα­λέ­σθηκε δήθεν άγνοια για την εγγραφή προ­ση­μεί­ω­σης στο ακίνητο.

Την υπόθεση χει­ρί­στηκε ο δικη­γό­ρος κ. Κώστας Σαρής.