Η μαρίνα Μαντράκι, το αναψυκτήριο στο φρούριο και η αισθητική του ξεφτισμένου καναπέ

Νέα αναβολή θα πάρει, σύμφωνα με πλη­ρο­φο­ρίες της ‘δ’, ο δια­γω­νι­σμός για την αξιο­ποί­ηση της μαρίνας στο Μαντράκι της Ρόδου και με την εξέλιξη αυτή, αφενός συμπλη­ρώ­νο­νται δέκα χρόνια από τότε που το ΤΑΙΠΕΔ ανέλαβε τη δια­χεί­ρισή της κι αφε­τέ­ρου θα συνε­χι­στεί το καθε­στώς απα­ξί­ω­σης για μια από τις πιο σημα­ντι­κές λιμε­νι­κές υπο­δο­μές της ανα­το­λι­κής Μεσο­γείου.

Η δεκα­ε­τής καθυ­στέ­ρηση έρχεται σε αντί­θεση με τον αρχικό μνη­μο­νιακό όρο που έθετε τους οικο­νο­μι­κούς στόχους από την εκμε­τάλ­λευση τέτοιου είδους υπο­δο­μών. Στην προ­κει­μένη περί­πτωση, το Ταμείο Αξιο­ποί­η­σης της Ιδιω­τι­κής Περιου­σίας του Δημο­σίου όχι μόνο δεν αύξησε τα έσοδα του κράτους ως όφειλε, αλλά επι­πρό­σθετα κράτησε όλα αυτά τα χρόνια καθη­λω­μένη την ανά­πτυξη του κέντρου της πόλεως Ρόδου.

Οι διαρ­κείς ανα­βο­λές δεν μπορεί να είναι τυχαίες. Δέκα χρόνια είναι πολλά για μια δια­δι­κα­σία με ημε­ρο­μη­νία υπο­τι­θέ­με­νης εκκί­νη­σης στο καλο­καίρι του 2011 και προ­βλε­πό­μενη εγκα­τά­σταση του επεν­δυτή ένα χρόνο μετά. Όλα αυτά τα χρόνια δεν έχει γίνει απο­λύ­τως τίποτα για την υποδομή που υπό άλλες συν­θή­κες θα μπο­ρούσε να «θρέψει» όλες τις επι­χει­ρή­σεις του ιστο­ρι­κού κέντρου της Ρόδου.

Συμ­φέ­ρο­ντα υπάρ­χουν και από τις δύο πλευρές:

Η μία θέλει την ανάθεση της μαρίνας Μαντράκι σε ιδιώτη επεν­δυτή. Αυτός θα ανα­λά­βει την εκμε­τάλ­λευσή της για 50 χρόνια, έχοντας την υπο­χρέ­ωση να τη μετα­τρέ­ψει σε υποδομή πολυ­τε­λείας και διε­θνούς ακτι­νο­βο­λίας. Η ανα­βάθ­μιση θα πρέπει να γίνει χωρίς να απε­μπο­λεί­ται το δικαί­ωμα του Ρόδιου πολίτη να μπορεί να κάνει μια βόλτα στο συγκε­κρι­μένο σημείο.

Η άλλη πλευρά, θέλει και επί δεκα­ε­τίες παλεύει να μην αλλάξει τίποτα στο Μαντράκι. Αυτή η πλευρά είναι κατα­σκευα­σμένη από πολι­τικά μικρο­μά­γαζα, προ­σω­πικά συμ­φέ­ρο­ντα των οποίων η αισθη­τική είναι ίδια με τα νεοφυή παγκά­κια από παλέτες, ξεφτι­σμέ­νους πλα­στι­κούς κανα­πέ­δες στο πλα­κό­στρωτο και έναν διακαή πόθο για διαρ­κείς εισπρά­ξεις. Εδώ, η εδραιω­μένη ασχήμια δια­μορ­φώ­νει νοο­τρο­πίες και οδηγεί σε συμπε­ρι­φο­ρές τσιγ­γα­νο­μα­χαλά. Δεν εξη­γεί­ται αλλιώς το πόσο εύκολα οι περι­πα­τη­τές παρα­τούν όπου βρουν τα πλα­στικά ποτήρια από καφέδες στο χέρι και τις συσκευα­σίες πολυ­στε­ρί­νης με υπο­λείμ­ματα κατε­ψυγ­μέ­νου κρέατος γύρου, με μισο­φα­γω­μένο τζα­τζίκι, ταλαι­πω­ρη­μέ­νες τομάτες και λευκά κρεμ­μύ­δια Ινδίας.

Αυτή η κόντρα συμ­φε­ρό­ντων ξεκί­νησε πριν πολλά χρόνια και κορυ­φώ­θηκε στη δεκα­ε­τία του ’90 με νικητές τη δεύτερη πλευρά. Μια προ­σπά­θεια ανα­τρο­πής της έγινε στα έτη 2008 και 2009, οπότε και ετοι­μά­στηκε δυο φορές ο δια­γω­νι­σμός για την ανά­δειξη επεν­δυτή. Και τις δυο φορές ο δια­γω­νι­σμός ακυ­ρώ­θηκε, με τότε προ­βε­βλη­μένο λόγο τις αντιρ­ρή­σεις της Αρχαιο­λο­γι­κής Υπη­ρε­σίας. Οι αντιρ­ρή­σεις ήταν πραγ­μα­τι­κές, όμως ποιος ήταν ο μυστι­κο­σύμ­βου­λος που τις προ­κά­λεσε; Σήμερα η ίδια Υπη­ρε­σία, δια του πιο επί­ση­μου οργάνου της (το Κεντρικό Αρχαιο­λο­γικό Συμ­βού­λιο), όχι μόνο έχει άρει όλες τις δια­φω­νίες της, αλλά επι­πρό­σθετα προ­σφέ­ρει το φρούριο του Αγίου Νικο­λάου «προίκα» στον επεν­δυτή για να το εκμε­ταλ­λευ­τεί ως ανα­ψυ­κτή­ριο.

Σημειώ­νε­ται ότι το έτος 2011, λίγους μήνες μετά την ακύρωση από την τότε Δημο­τική Αρχή του δια­γω­νι­σμού ανά­δει­ξης του επεν­δυτή, το κράτος αφαί­ρεσε από το δήμο Ρόδου και το Λιμε­νικό Ταμείο την κυριό­τητα και την αρμο­διό­τητα δια­χεί­ρι­σης της μαρίνας Μαντράκι και τα μετέ­φερε στο ΤΑΙΠΕΔ. Στόχος ήταν και παρα­μέ­νει μέχρι σήμερα, η ενί­σχυση των εσόδων του εθνικού μας, τότε πτω­χευ­μέ­νου, ταμείου.

Ανα­ψυ­κτή­ριο – προίκα στο φρούριο του Αγίου Νικο­λάου

Πλέον δεν υπάρ­χουν αντιρ­ρή­σεις για την ανάθεση της μαρίνας Μαντράκι σε ιδιώτη επεν­δυτή. Γενικώς, δεν υπάρ­χουν αντιρ­ρή­σεις για οτι­δή­ποτε δρο­μο­λο­γεί­ται στη χώρα. Ήδη, το Κεντρικό Αρχαιο­λο­γικό Συμ­βού­λιο έχει εγκρί­νει τη διάθεση στον επεν­δυτή του φρου­ρίου του Αγίου Νικο­λάου ως χώρο όπου θα μπο­ρέ­σει να στε­γά­σει ένα ανα­ψυ­κτή­ριο.

Το ζητού­μενο του Κ.Α.Σ είναι με τον τρόπο αυτό ν’ ανοίξει για τους επι­σκέ­πτες η πύλη του ιστο­ρι­κού κτηρίου.

Έτσι, αντί να προ­σλη­φθούν φύλακες – ξεναγοί, θα δοθεί το μνημείο για εμπο­ρική εκμε­τάλ­λευση. Τα τρα­πε­ζο­κα­θί­σματα θα τοπο­θε­τη­θούν στο χώρο που υπάρχει μεταξύ του εξω­τε­ρι­κού και του εσω­τε­ρι­κού τείχους. Υπάρχει δε η πρό­βλεψη να δημιουρ­γη­θούν εκθε­σια­κοί χώροι στον όροφο του φρου­ρίου, σε μια σειρά από υφι­στά­με­νες κάμαρες – κελιά.

Το αν είναι σωστό κάτι τέτοιο ή όχι θα κριθεί από τους πολίτες. Εκείνο, που ωστόσο προ­κα­λεί θλίψη είναι η φθορά και ο ατε­λεί­ω­τος χαμένος χρόνος από τις απο­φά­σεις που λαμ­βά­νο­νται για να ανα­τρα­πούν αργό­τερα.

Για την ιστορία, ανα­φέ­ρε­ται ότι το φρούριο του Αγίου Νικο­λάου κατα­σκευά­στηκε (στα έτη 1464 – 1467) όταν Μεγάλος Μάγι­στρος των ιπποτών της Ρόδου ήταν ο Zacosta και με χρη­μα­το­δό­τηση από τον Δούκα της Βουρ­γουν­δίας. Τα οικό­σημά τους βρί­σκο­νται αναρ­τη­μένα στο εσω­τε­ρικό τείχος του μνη­μείου. Η ανέ­γερσή του είχε γίνει μετά την πολιορ­κία των Μαμε­λού­κων της Αιγύ­πτου. Για την προ­στα­σία της Ρόδου είχαν πολε­μή­σει Βουρ­γουν­δοί στρα­τιώ­τες και αυτό συγκί­νησε τον Δούκα που προ­χώ­ρησε τη γεν­ναιό­δωρη χρη­μα­το­δό­τηση του προ­στα­τευ­τι­κού έργου.