”Θα είμαι πάντα δίπλα στον Γ.Σ. Δωδεκάνησος”

Ο επί­τι­μος πρό­ε­δρος του Γ.Σ. Δωδε­κά­νη­σος Κάλ­λι­στος Δια­κο­γε­ωρ­γίου, με ανα­κοί­νωση του ανα­φέ­ρει τα εξής: «Αγα­πη­τοί φίλοι, πολλά πράγ­ματα αρχί­ζουν και τελειώ­νουν. Στην περί­πτωση του Γ.Σ. Δωδε­κά­νη­σος, για μένα άρχισαν αλλά δεν τελεί­ω­σαν. Και το λέω αυτό γιατί, μετά τις τελευ­ταίες εκλογές που διε­ξή­χθη­σαν και εκλέ­χθη­καν νέα μέλη στη διοί­κηση με πρόεδρο τον κ. Μιχάλη Χατζη­δη­μη­τρίου και μέλη που έχουν όρεξη διάθεση και εμπει­ρία, αφο­σί­ωση και αγάπη για την ομάδα μας.

Απο­φά­σι­σαν να με τιμή­σουν και να με ψηφί­σουν ως επίτιμο πρόεδρο της ομάδος. Για μένα είναι η ύψιστη ανα­γνώ­ριση για όσα προ­σέ­φερα εγώ και οι συνερ­γά­τες μου, που ήταν δίπλα μου από το 2013. Θέλω να τους υπο­σχεθώ ότι θα είμαι δίπλα τους σε ότι μου ζητηθεί και εύχομαι πάντα να έχουμε καλές επι­τυ­χίες.

Έχουν περάσει 8 χρόνια από τότε που η διάθεση για προ­σφορά στον συνάν­θρωπο και στην κοι­νω­νία, η ανάγκη για να επι­στρέ­ψουμε μέρος της αγάπης, που εισπρά­ξαμε, έγινε όνειρο, το όνειρο έγινε ταξίδι, το ταξίδι τρόπος ζωής. Όταν γυρί­σεις να κοι­τά­ξεις πίσω σκέ­φτε­σαι ‘’εμείς τα πετύ­χαμε όλα αυτά’’ και την επόμενη στιγμή ‘’μόνο αυτά κάναμε; Λίγα είναι’’…. Γιατί είναι αλήθεια ότι όχι μόνο δεν νιώθω κορεσμό, αλλά μεγα­λύ­τερη δίψα από την πρώτη μέρα, που ασχο­λή­θηκα με τον αθλη­τι­σμό και ειδι­κό­τερα με το μπάσκετ με αμα­ξί­διο.

Κάποιοι υπο­στη­ρί­ζουν πως οι αριθμοί λένε την αλήθεια. Αν ισχύει αυτό 5 πρω­τα­θλή­ματα (2013-2014, 2014-2015, 2019) κύπελλα Ελλάδας (2014, 2015, 2016, 2019) δεί­χνουν ότι κάτι κάναμε. Κι αυτό το κάτι δεν το έκανε κανένας πρό­ε­δρος, κανένας προ­πο­νη­τής, κανένας παίκτης. Το πετύ­χαμε όλοι μαζί με τους φιλά­θλους, τους εθε­λο­ντές και χορη­γούς, γι αυτό κι έχει μεγάλη σημασία κάθε επι­τυ­χία. Έχει μεγα­λύ­τερη σημασία, γιατί πίσω από κάθε επι­τυ­χη­μένη χρονιά υπήρχε ο Γ.Σ. Δωδε­κά­νη­σος.

Κοιτάζω την ομάδα που φέρει το όνομα Δωδε­κά­νη­σος και νιώθω περή­φα­νος , όχι για τους τίτλους που κατα­κτή­σαμε. Νιώθω περή­φα­νος γιατί δώσαμε όραμα σε ανθρώ­πους, οι οποίοι δεν πίστευαν ότι θα βρεθούν στην κεντρική σκηνή. Από τότε που προ­σπα­θού­σαμε να τους πεί­σουμε να βγουν από το σπίτι, μέχρι τώρα που κοι­τά­ζουμε πίσω και κάνουμε τον απο­λο­γι­σμό μας έχει περάσει χρόνος, έχουν γίνει πολλά. Το γεγονός ότι αυτοί οι άνθρω­ποι άλλαξαν τον τρόπο σκέψης τους είναι το μεγα­λύ­τερο επί­τευγμά μας.

Θελή­σαμε να βάλουμε τον πανέ­μορφο τόπο μας στο κέντρο της χώρας και κάναμε πρω­τεύ­ουσα του μπάσκετ με αμα­ξί­διο τη Ρόδο και τη Δωδε­κά­νησο, διορ­γα­νώ­νο­ντας το 2015 2016 και το 2016 2017 το final four του πρω­τα­θλή­μα­τος. Δεν υπάρχει ένας άνθρω­πος που να μην παρα­δέ­χτηκε ότι ήταν εξαι­ρε­τικά πετυ­χη­μέ­νες διορ­γα­νώ­σεις. Δεν ήταν μόνες, αλλά ήταν οι πρώτες τόσο καλά οργα­νω­μέ­νες. Επι­τρέψτε μας να λέμε ότι δείξαμε τον δρόμο, ότι προ­σφέ­ραμε περισ­σό­τερα απ όσα πήραμε, απ’ όσα περί­με­ναν όσοι μετεί­χαν στις διορ­γα­νώ­σεις από εμάς.

Θελή­σαμε να βγούμε από τα γεω­γρα­φικά μας σύνορα. Συμ­με­τεί­χαμε στα προ­κρι­μα­τικά Ευρω­λί­γκας του 2015. Ταξι­δέ­ψαμε στην Τουρκία και την Ολλαν­δία. Το ταξίδι είναι που αξίζει, η προ­σμονή, οι εμπει­ρίες τα πρόσωπα των παιδιών, που είδαν έναν κόσμο να ανοί­γε­ται μπροστά τους, που ταξί­δε­ψαν με… πορ­το­καλί δια­βα­τή­ριο, ως παίκτες μιας ομάδας, για την οποία έχουν κάθε λόγο να είναι περή­φα­νοι . Όλοι μας έχουμε λόγο να είμαστε περή­φα­νοι.

Αλλά τι σας λέω; Μήπως δεν αρκούσε η εκδή­λωση, απο­νο­μής Κυπέλ­λου πρω­τα­θλή­μα­τος από τον ίδιο τον Πρόεδρο της Δημο­κρα­τίας κ. Προκόπη Παυ­λό­πουλο, η εκδή­λωση το 2019, με τον Νίκο Γκάλη να μας δίνει το τρόπαιο; Αλήθεια, μπο­ρούσε κανείς να περι­μέ­νει κάτι περισ­σό­τερο, από το να μας τιμά με την παρου­σία του εκείνος, που μας έκανε να αγα­πή­σουμε το μπάσκετ, εκείνος που μας έκανε να δακρύ­σουμε, εκείνος που είναι πρώτος των πρώτων στην χώρα μας και στο νησί μας. Μήπως δεν δίνει περη­φά­νια που ο πρό­ε­δρος της ΟΣΕΚΑ πρώην και νυν κ. Χρήστος Καλού­δης και το νυν μέλος της ΟΣΕΚΑ Γιώργος Δρα­μου­ντα­νής, γέννημα θρέμμα και οι δύο από την ομάδα μας. Μήπως δεν είναι η περη­φά­νια που στην Εθνική μας ομάδα πάντα συμ­με­τέ­χουν 5 με 6 διε­θνείς παίκτες μαζί και ο προ­πο­νη­τής μας ο κ. Μαρουλ­λά­κης.

Πίσω από κάθε τίτλο, κάθε επι­τυ­χία, κάθε ταξίδι, κάθε εκδή­λωση, υπάρ­χουν πρόσωπα, υπάρ­χουν στιγμές. Τίποτα δεν μας χαρί­στηκε, κάθε επι­τυ­χία την κατα­κτή­σαμε με πολλή δουλειά , πιέ­ζο­ντας τον εαυτό μας να ξεπε­ρά­σει τα όρια του, οπότε στο τέλος μετράει το απο­τέ­λε­σμα, αυτό δικαιώ­νει μια προ­σπά­θεια από όλους μας.

Πιο είναι το σημα­ντι­κό­τερο απ όλα; Ούτε ένας από εμάς δεν νοιώθει ότι … χόρτασε. Έχουμε βιω­μα­τική εμπει­ρία, έχουμε ζήσει κατα­κτή­σεις τίτλων, έχουμε χάσει αγώνες από ένα σουτ, έχουμε κλάψει από στε­να­χώ­ρια κι από χαρά, έχουμε νιώσει όλες τις συγκι­νή­σεις, που προ­σφέ­ρει το αγα­πη­μένο μας άθλημα και … θέλουμε κι άλλο. Ακόμα περισ­σό­τε­ρες στιγμές, ακόμα περισ­σό­τε­ρους τίτλους , να φέρουμε ακόμα καλύ­τε­ρους ξένους παίκτες, να φέρουμε ότι καλύ­τερο υπάρχει, να ανα­λά­βουμε κι άλλες διορ­γα­νώ­σεις, εγχώ­ριες και διε­θνείς, να ταξι­δέ­ψουμε όσο μακρύ­τερα γίνεται.

Το μπάσκετ με αμα­ξί­διο ξεκί­νησε σαν μια … καλή ιδέα. Έγινε όνειρο, έγινε στόχος, έγινε εμπει­ρία, πλέον είναι τρόπος ζωής. Όχι μόνο για μένα και τους συνερ­γά­τες μου, αλλά για όλο το νησί. Όσα ζήσαμε έχουν μετα­τρα­πεί σε πείρα, για να κάνουμε ακόμα μεγα­λύ­τερα πράγ­ματα, απο­φεύ­γο­ντας, λάθη και κακο­τρο­πιές. Τώρα ξέρουμε. Κι εμείς ξέρουμε κι εσείς ξέρετε.

Η ζωή είναι κύκλοι. Ο πρώτος κύκλος έκλεισε, με τη δημιουρ­γία μιας ομάδας όνειρο. Τώρα ήρθε ώρα να ανοί­ξουμε τον επόμενο, να γίνουμε καλύ­τε­ροι, να διεκ­δι­κή­σουμε ακόμα πιο υψηλούς στόχους, εντός κι εκτός συνόρων. Τώρα γνω­ρί­ζουμε ότι τίποτα δεν είναι ακα­τόρ­θωτο, αν πιστέ­ψουμε σε αυτό. Τώρα γνω­ρί­ζουμε ότι τα πιο όμορφα όνειρα είναι αυτά που ζούμε. Τώρα γνω­ρί­ζουμε τον προ­ο­ρι­σμό και το πεπρω­μένο μας.

Οι όποιες αντι­θέ­σεις βοηθούν στη σύνθεση. Αυτό είναι ζητού­μενο να συν­θέ­σουμε, να δημιουρ­γή­σουμε τις συν­θή­κες για να γράφει ο ιστο­ρι­κός του μέλ­λο­ντος όσα πετύ­χαμε, για να γίνει καθένας από εμάς κομμάτι μιας υπέ­ρο­χης ιστο­ρίας. Η επόμενη μέρα δεν μπορεί να ξεκινά με απο­κλει­σμούς, μετά τη δύσκολη περίοδο της παν­δη­μίας, όλοι μαζί πρέπει να ξανα­χτί­σουμε το οικο­δό­μημα της Δωδε­κα­νή­σου, κάνο­ντας το πιο στέρεο, πιο εντυ­πω­σιακό, πιο όμορφο.

Με την ευκαι­ρία θέλω να ευχα­ρι­στήσω όλους όσοι με τον έναν ή άλλον τρόπο βοή­θη­σαν για να πετύ­χουμε όσα έχουμε πετύχει και να τους καλέ­σουμε να συνε­χί­σουν την προ­σπά­θεια, να συνε­χί­σουν να δίνουν τον καλύ­τερο εαυτό τους. Για τα Δωδε­κά­νησα, για τη Ρόδο, για τον Γ.Σ., για τον καθένα από εσάς ξεχω­ρι­στά…. Για άλλη μια φορά συγ­χα­ρη­τή­ρια και καλές επι­τυ­χίες στον νέο πρόεδρο και σε όλα τα μέλη της διοί­κη­σης. Επίσης θέλω να ευχα­ρι­στήσω τον κύριο Χατζη­μάρκο Γεώργιο, περι­φέ­ρεια Νοτίου Αιγαίου και το τμήμα αθλη­τι­σμού Δήμο Ρόδου- Κω Επι­με­λη­τή­ριο Δωδε­κα­νή­σου

Τα Μ.Μ.Ε. του γραπτού και ηλε­κτρο­νι­κού τύπου την ομο­σπον­δία ΟΣΕΚΑ και σύν­δε­σμο Διαι­τη­τών τον πρόεδρο, διοι­κη­τι­κούς υπαλ­λή­λους ΔΟΠΑΡ και όλους τους αθλη­τι­κούς και πολι­τι­στι­κούς συλ­λό­γους που ήταν στο πλευρό μας, όλα αυτά τα χρόνια».