Τα «κορωνοπάρτι» στην Παλιά Πόλη διώχνουν τους Ελληνες τουρίστες – Διαμαρτυρία επισκέπτη

Ο κ. Κωστής Μήγκας, ο οποίος επέλεξε τη Ρόδο για να περάσει τις δια­κο­πές του, μας έστειλε προς δημο­σί­ευση την ακό­λουθη επι­στολή:

Φέτος, επι­λέ­ξαμε να κάνουμε τις δια­κο­πές μας στην Ελλάδα για να ενι­σχύ­σουμε τον ελλη­νικό του­ρι­σμό που αιμορ­ρα­γεί. Επι­λέ­ξαμε το νησί της Ρόδου. Σήμερα φεύ­γουμε από το νησί αρκετές μέρες νωρί­τερα απ´ ό,τι είχαμε κλείσει αρχικά.

Ο λόγος δίκαιος… Νοι­κιά­σαμε δύο δωμάτια επάνω στην πλατεία Δωριέως στην Παλιά Πόλη.

Η πλατεία πανέ­μορφη, η εξυ­πη­ρέ­τηση άψογη, τα δωμάτια αξιο­πρε­πέ­στατα.

Ως εδώ όλα καλά.

Το πρό­βλημα ξεκι­νούσε κάθε νύχτα από τις 2 το πρωί και μετά.

Κατά τη 1:30’ κάθε πρωί, συγκε­ντρω­νό­ταν επάνω στην πλατεία παρέες που φώναζαν και γελού­σαν, τρα­γου­δού­σαν, έπιναν και χόρευαν μέχρι τις έξι το πρωί.

Και δεν θα μιλού­σαμε καν για λίγα παιδιά, αλλά για πολλές δεκάδες!

Η φασαρία χαοτική.. Την πρώτη βραδιά δώσαμε τόπο στην οργή θεω­ρώ­ντας ότι ίσως τύχαμε απλά σε ένα νεανικό πάρτι. Από τη δεύτερη άυπνη βραδιά όμως και μετά, η κατά­σταση ήταν ανυ­πό­φορη. Κατα­λή­γαμε κάθε βράδυ να καλούμε το 100.

Τα δύο πρώτα βράδια έφυγαν ήδη οι ένοικοι των διπλα­νών δωμα­τίων. Συζη­τώ­ντας με τους επι­χει­ρη­μα­τίες και των γύρω ενοι­κια­ζό­με­νων δωμα­τίων και air BNB, ακού­σαμε ότι τους συνέβη το ίδιο.

Οι ένοικοι σηκώ­νο­νται και φεύ­γουνε. Απο­τα­θή­καμε στο Αστυ­νο­μικό Τμήμα της πόλης της Ρόδου. Η διάθεση παρέμ­βα­σης από αδιά­φορη έως ανύ­παρ­κτη.

Η απά­ντηση που λάβαμε από το τμήμα ήταν εκ κατα­κλείδι: να καλείτε κάθε βράδυ το 100!!!

Ναι! Δεν θα κοι­μό­μα­στε τα βράδια, θα περι­μέ­νουμε να μαζεύ­ο­νται κάθε βράδυ στις 2 το πρωί, για να καλούμε το 100!

Δυστυ­χώς, οι εκά­στοτε δημό­σιοι υπάλ­λη­λοι, έστω κι αν φέρουν τον τίτλο των δημο­σίων λει­τουρ­γών, δεν νοιά­ζο­νται για τον τόπο, εφόσον οι ίδιοι δεν θίγο­νται και είναι εξα­σφα­λι­σμέ­νοι.

Όταν όμως το πρό­βλημα χτυ­πή­σει και τη δική τους πόρτα, όταν τα αδέρφια τους, οι γονείς τους και τα παιδιά τους βρεθούν αντι­μέ­τω­ποι με έναν του­ρι­σμό που φθίνει, τότε αυτό θα χτυ­πή­σει και πάνω στο δικό τους κεφάλι.

Και θα το κατα­λά­βουν -τον χειμώνα-, όταν ο επι­χει­ρη­μα­τίας, (που του φεύγουν σήμερα οι πελάτες) αύριο δεν θα έχει την οικο­νο­μική δυνα­τό­τητα π.χ. να ψωνίσει παπού­τσια από το κατά­στημα τού αδελφού τους, να πλη­ρώ­σει τα τέλη του, να πλη­ρώ­σει τους φόρους του, να πιεί τον καφέ του στην καφε­τέ­ρια τού παιδιού τους, να πάει το παιδί του στο φρο­ντι­στή­ριο της γυναί­κας τους ή να φτιάξει τα δόντια του στο οδο­ντια­τρείο τού γαμπρού τους (τυχαία τα παρα­δείγ­ματα).

Αλλά τότε η ζημιά θα έχει γίνει.

Και ο του­ρί­στας δεν θα επι­στρέ­ψει ξανά τού χρόνου!

Γιατί όλο τον χρόνο δου­λεύει!

Και περι­μέ­νει αυτά τις 10 μέρες να ξεκου­ρα­στεί.

Αν δεν κοι­μά­ται τα βράδια στις δια­κο­πές, κι επι­στρέ­ψει στη δουλειά του με τα νεύρα κρόσια, τότε τί τις ήθελε τις δια­κο­πές;

Φεύ­γουμε με πικρία από το νησί.

Πικρία, γιατί αφ´ ενός, χάλασαν οι δια­κο­πές μας, κι αφ´ ετέρου, οι επι­χει­ρη­μα­τίες τού του­ρι­σμού παλεύ­ουν σκληρά.

Κάνουν ό,τι καλύ­τερο μπορούν.

Όμως είναι ανή­μπο­ροι μπροστά σε ένα κράτος που ακυ­ρώ­νει τους κόπους τους και μια ανε­παρ­κέ­στατη τοπική εξουσία, οπαδό της ήσσονος προ­σπά­θειας.

Τελειώ­νο­ντας, να υπεν­θυ­μί­σουμε ότι η δια­τά­ραξη κοινής ησυχίας -που διώκεται- δεν αφορά μόνο στις επι­χει­ρή­σεις και τις κατοι­κίες, αλλά και στους δημό­σιους χώρους: τους δρόμους και τις ΠΛΑΤΕΙΕΣ.

Αλλά αυτά μάλλον είναι ψιλά γράμ­ματα για την ντόπια εξουσία…