Ψυχίατρος κατηγορείται για παθητική δωροδοκία

Yπόθεση παθη­τι­κής δωρο­δο­κίας, με κατη­γο­ρού­μενο έναν ψυχί­α­τρο, κάτοικο Λέρου, που έχει κατα­δι­κα­στεί πρω­το­δί­κως σε ποινή φυλά­κι­σης ενός έτους θα απα­σχο­λή­σει την προσεχή συνε­δρί­αση του Τρι­με­λούς Εφε­τείου Δωδε­κα­νή­σου.

Ο κατη­γο­ρού­με­νος φέρεται συγκε­κρι­μένα στη Λέρο, την 29-5-2007 ως ψυχί­α­τρος και διευ­θυ­ντής Α’ και Β’ Τομέα του Κρα­τι­κού Θερα­πευ­τη­ρίου Λέρου, ενώ είχε ορισθεί με την με αριθμό 11/2007 διάταξη Κω πραγ­μα­το­γνώ­μο­νας προ­κει­μέ­νου να διε­νερ­γή­σει ιατρική πραγ­μα­το­γνω­μο­σύνη στον Θ. Μ. του Δ., σε βάρος του οποίου είχε ασκηθεί ποινική δίωξη και διε­νερ­γείτο κύρια ανά­κριση για παρα­βά­σεις της νομο­θε­σίας περί ναρ­κω­τι­κών, κατά παρά­βαση των καθη­κό­ντων του, να ζήτησε από τον Θ. Μ. και τον πατέρα του Δ. Μ. το χρη­μα­τικό ποσό των 500€ για να διε­νερ­γή­σει την πραγ­μα­το­γνω­μο­σύνη, ποσό το οποίο και έλαβε από τους ανωτέρω.

Όπως ανα­φέ­ρε­ται στην πρω­τό­δικη απόφαση τα ως άνω κατα­τέ­θη­καν με σαφή­νεια από τους μάρ­τυ­ρες κατη­γο­ρίας, που οι ίδιοι κατέ­θε­σαν στον λογα­ρια­σμό του στην Εμπο­ρική Τράπεζα το ανωτέρω ποσό, προ­σκο­μί­ζο­ντας μάλιστα το απο­δει­κτικό κατά­θε­σης.

Για το γεγονός εξάλλου αυτό, οι υπε­ρα­σπι­στι­κοί ισχυ­ρι­σμοί του κατη­γο­ρού­με­νου, δεν κρί­θη­καν επαρ­κείς, καθώς στη­ρί­χθη­καν στην υπόθεση ότι οι μηνυτές, οι οποίοι να σημειω­θεί, ότι δεν είναι κάτοι­κοι Λέρου, έμαθαν τον αριθμό λογα­ρια­σμού του από τους τρα­πε­ζι­κούς υπαλ­λή­λους ή από άλλους κατοί­κους της Λέρου, που μπορεί να τον γνώ­ρι­ζαν, χωρίς όμως, όπως και ο ίδιος ο κατη­γο­ρού­με­νος ανέφερε στην απο­λο­γία του, να έχει μέχρι σήμερα ενδια­φερ­θεί όχι μόνο να ερευ­νή­σει από ποιον τρα­πε­ζικό υπάλ­ληλο ή κάτοικο Λέρου, δόθηκε χωρίς την εντολή του ο αριθμός λογα­ρια­σμού του αλλά και χωρίς να έχει μέχρι σήμερα επι­διώ­ξει να επι­στρέ­ψει τα χρήματα, αφού κατά τους ισχυ­ρι­σμούς του, δεν τα είχε ζητήσει.

Απορ­ρι­πτέος είχε κριθεί και ο ισχυ­ρι­σμός του κατη­γο­ρού­με­νου, σύμφωνα με τον οποίο, μετά την έναρξη ισχύος του Ν. 2802/2000 η προ­βλε­πό­μενη από το άρθρο 235 ΠΚ αξιό­ποινη πράξη της παθη­τι­κής δωρο­δο­κίας στοι­χειο­θε­τεί­ται μόνο για μελ­λο­ντι­κές ενέρ­γειες, παρα­λεί­ψεις του υπαι­τίου ενώ προ­κει­μέ­νου για τελειω­μέ­νες παρελ­θού­σες υπη­ρε­σια­κές ενέρ­γειες – παρα­λεί­ψεις, πράξη παρα­μέ­νει ανέ­λεγ­κτη ανέ­γκλητη.

Τούτο διότι στην προ­κει­μένη περί­πτωση, η ενέρ­γεια του κατη­γο­ρού­με­νου, για την οποία φέρεται να ζήτησε και να έλαβε το ποσό των 500 ευρώ, δεν ήταν αυτή της συνά­ντη­σής του με τον Θ. Μ., τον οποίο εξέτασε την 29-5-2007, αλλά αυτή της σύντα­ξης της πραγ­μα­το­γνω­μο­σύ­νης και της απο­στο­λής της στον Ανα­κριτή Κω, η οποία του ζητή­θηκε και κατα­βλή­θηκε το χρη­μα­τικό ποσό των 500 ευρώ, δεν είχε λάβει χώρα.