Αποσπερίτης και πεσκανδρίτσα

Πολλά ειπώ­θη­καν, για το επίσημο δείπνο ανήμερα της 25ης Μαρτίου, προς τιμή των υψηλών προ­σκε­κλη­μέ­νων. Και δεν ήταν μόνον οι αιτιά­σεις, εάν εν μέσω παν­δη­μίας και  μιας πολύ άσχημης κατά­στα­σης που βιώ­νουμε. θα έπρεπε κάτι τέτοιο να συμβεί. Ηταν και όσοι δεν είχαν αντίρ­ρηση για το δείπνο, αλλά για το… μενού. Τόσο για το περι­τύ­λιγμα όσο και για το περιε­χό­μενο. Πάντως, όσο κι αν δια­φω­νεί κάποιος, στο συγκε­κρι­μένο μενού ήταν ξεκά­θαρη η έμφαση στα εκλεκτά ελλη­νικά προ­ϊ­ό­ντα. «Στόχος μου ήταν να χωρέσω την Ελλάδα στα πιάτα» όπως είπε ο γνωστός σεφ Λευ­τέ­ρης Λαζάρου που επι­με­λή­θηκε την οργά­νωση. Και όπως σημειώ­νει η Κική Τρια­ντα­φύλλη, ειδική της γαστρι­μαρ­γίας,  «επι­τέ­λους το στε­ρε­ο­τυ­πικό ντουέτο σφυρίδα – Merlot (που έστω και αν καλ­λιερ­γεί­ται σε ελλη­νικά χώματα, δεν παύει να είναι γαλλική ποι­κι­λία) σε γεύματα της Προ­ε­δρίας, με το οποίο χρόνια τώρα γελάμε, έδωσε τη θέση του στην κακο­μού­τσουνη πεσκαν­δρί­τσα, ψάρι των φτωχών ψαράδων» Πολύ κου­βέ­ντα έγινε και τα… σχεδόν άγνωστα κρασιά σε πολλούς. Γιατί όχι “Μαυ­ρο­δά­δάφνη” είπαν κάποιοι από την πλέον παλιά κάβα της χώρας , Σαμιώ­τικο ή το φημι­σμένο Vinsanto της Σαντο­ρί­νης , αντί για τον «Απο­σπε­ρίτη», το γλυκό Φωκιανό, που όπως απε­κά­λυψε ο κ. Λαζάρου, ήταν προ­σω­πική επιλογή της Προ­έ­δρου. Εχει κι αυτό τον συμ­βο­λι­σμό του, αφού η κυρία Σακελ­λα­ρο­πού­λου πρό­τεινε ένα κρασί από ένα λιλι­πού­τειο οινο­ποιείο σε ένα λιλι­πού­τειο νησί, τους Λειψούς, από μια σπάνια και πανάρ­χαια γηγενή ποι­κι­λία, που χρω­στάει το όνομά της στην πόλη Φώκαια της Μικράς Ασίας, και όπως ανα­φέ­ρει η παρά­δοση, το νησιώ­τικο κρασί ήταν ένα δώρο από το θεό Διόνυσο.