Ντοριβάλ: «Στο Διαγόρα… νιώθω ξανά ποδοσφαιριστής»

Ένας από τους ποδο­σφαι­ρι­στές που έχουν ξεχω­ρί­σει με την φανέλα του Διαγόρα στις πρώτες αγω­νι­στι­κές του πρω­τα­θλή­μα­τος της Super League 2 είναι ο Ντο­ρι­βάλ.

Ο 33χρονος Βρα­ζι­λιά­νος μέσος μίλησε στην αθλη­τική ιστο­σε­λίδα metrosport.gr, για όλους και για όλα.

Ανα­λυ­τικά:

-Γιατί ένας Βρα­ζι­λιά­νος άφησε τη χώρα του, για να παίξει μπάλα (με καθυ­στέ­ρηση μηνών) στη Super League 2;

«Αγω­νι­ζό­μουν στην Σάο Μπέντο, στην Β’ Κατη­γο­ρία, έως την στιγμή που η Βρα­ζι­λία γνώρισε τον κορω­νοϊό. Η ομάδα αντι­με­τώ­πιζε οικο­νο­μικά προ­βλή­ματα και σκε­φτό­μουν να φύγω. Ο βασικός λόγος, όμως, ήταν άλλος. Ξαφνικά, έχασε την ζωή του ο κου­νιά­δος μου, ο αδερφός της συζύγου μου, κι έτσι έπρεπε να έρθουμε στην Ελλάδα, γιατί θέλαμε να βρε­θούμε δίπλα στην πεθερά μου, η οποία έμεινε κυριο­λε­κτικά μόνη της. Και κάπως έτσι γυρί­σαμε στην Ελλάδα, την οποία έχω στην καρδιά μου. Πάνω απ’ όλα είμαστε άνθρω­ποι…».

Ο Ντορίβα είναι παντρε­μέ­νος με Ελλη­νίδα και έχουν απο­κτή­σει δύο παιδιά. Ένα γεν­νή­θηκε στην Ελλάδα και ένα στην Βρα­ζι­λία. Ανα­πό­φευ­κτα, λοιπόν, η οικο­γέ­νεια ακο­λού­θησε το πεπρω­μένο της, έστω κι αν αιτία στάθηκε η οικο­γε­νειακή απώλεια.

Οι 20 συμ­με­το­χές του με την Ξάνθη, δεν απο­δεί­χθη­καν αρκετές, ώστε να τιμήσει το τριετές συμ­βό­λαιο, που είχε υπο­γρά­ψει. Ακο­λού­θη­σαν δύο δανει­σμοί, οι οποίοι τον κού­ρα­σαν και τον απο­γο­ή­τευ­σαν.

«Ο τότε προ­πο­νη­τής μου, ο Νίκος Κεχα­γιάς δεν με ήθελε στην ομάδα, γι’ αυτό και πήγα στον Θρα­σύ­βουλο. Δεν μου άρεσε η κατά­σταση αυτή, αλλά έκανα υπομονή. Γύρισα, μετά τον δανει­σμό μου, αλλά στην ομάδα γύρισε και ο Κεχα­γιάς, ο οποίος παρέ­μεινε αρνη­τι­κός κι έτσι πήγα στην Ανα­γέν­νηση Καρ­δί­τσας. Δεν άντεξα να μείνω στην Ελλάδα και έφυγα στη Βρα­ζι­λία».

Η συνέ­χεια στην καριέρα του περιε­λάμ­βανε μεγάλες δόσεις περι­πλά­νη­σης σε διά­φο­ρες ομάδες της «χώρας του καφέ» με κορυ­φαία όλων τη Φιγκεϊ­ρένσε. Το 2015 δοκί­μασε την εμπει­ρία της Ιαπω­νίας, αλλά…

«Πήγα στη δεύτερη κατη­γο­ρία της Ιαπω­νίας, ωστόσο τα πράγ­ματα δεν πήγαν καλά. Τραυ­μα­τί­στηκα και γύρισα στη χώρα μου, γιατί ο πατέρας μου έπασχε από κατά­θλιψη».

Ο Ντο­ρι­βάλ δεν το έβαλε κάτω και συνέ­χιζε να παίζει ποδό­σφαιρο, βρι­σκό­με­νος κοντά στην οικο­γέ­νειά του. Ο ίδιος περί­μενε πώς και πώς τα περσινά του γενέ­θλια, προ­κει­μέ­νου να τα γιορ­τά­σει με τους δικούς του ανθρώ­πους, ωστόσο δέχθηκε ένα ακόμη χτύπημα. Βαρύ χτύπημα…

«Εννιά χρόνια είχα να γιορ­τάσω δίπλα στους γονείς μου και νόμιζα πως τα κατά­φερα. Έτσι, νόμιζα. Ανήμερα των γενε­θλίων μου έχασα τη μητέρα μου. Ακόμη δεν κατά­λαβα, γιατί και πώς. Πήγαμε στο νοσο­κο­μείο, για να την παρα­λά­βουμε, μετά από πρό­βλημα υγείας και εκεί μας ανα­κοί­νω­σαν ότι δεν ζει. Ήταν η χει­ρό­τερη ημέρα της ζωής μου».

Ο Ντο­ρι­βάλ άφησε πίσω του πολλά, ξεπερ­νώ­ντας ακόμη περισ­σό­τερα, προ­κει­μέ­νου να σταθεί στα πόδια του και να συνε­χί­σει να τρέχει στα γήπεδα. Ο Δια­γό­ρας τού έδωσε την ευκαι­ρία και ο ίδιος αισθά­νε­ται ευγνω­μο­σύνη.

«Είμαι σε ομάδα, η οποία με χρειά­ζε­ται και θέλω να τη βοηθήσω, για να έχει καλή πορεία στο πρω­τά­θλημα. Ο προ­πο­νη­τής είναι ο Σάκης Θεο­δο­σιά­δης με τον οποίο υπήρξα συμπαί­κτης στην Καρ­δί­τσα. Δεν τον ήξερα ως προ­πο­νητή, αλλά είναι καλός άνθρω­πος. Είναι καλός ψυχο­λό­γος και τεχνι­κός. Ξέρει πότε να σου χαϊ­δέ­ψει τ’ αυτιά και πότε να είναι αυστη­ρός. Δεν έχει πονηριά μέσα του, γι’ αυτό θέλω να κάνω ό,τι καλύ­τερο μπορώ. Νιώθω την αγάπη όλων στην ομάδα. Είμαι στην αγκαλιά των ανθρώ­πων του Διαγόρα. Ήθελα να νιώσω ξανά ποδο­σφαι­ρι­στής και σημα­ντι­κός».

Στην συγκε­κρι­μένη φάση της καριέ­ρας του, ο Ντο­ρι­βάλ είναι καλά στη Ρόδο. Και το εννοεί. «Μένω στο ξενο­δο­χείο του προ­έ­δρου και είμαι ο μονα­δι­κός ποδο­σφαι­ρι­στής, που έχει δύο δωμάτια. Στο ένα ζει η οικο­γέ­νειά μου και στο άλλο, η μητέρα της συζύγου μου. Η ομάδα μού έδωσε και αυτο­κί­νητο, αν και στο συμ­βό­λαιο δεν το γράφει πουθενά».

Η ζωή στη Ρόδο κυλά όμορφα για την οικο­γέ­νεια του. Ο 33χρονος μέσος έχει το μυαλό του στο ποδό­σφαιρο, τον Διαγόρα αλλά και το μέλλον του. Παρά την ηλικία του, υπο­στη­ρί­ζει ότι έχει μπροστά του του­λά­χι­στον τρία χρόνια.

«Για μένα είναι όλα περί­εργα φέτος. Στα γήπεδα δεν υπάρχει κόσμος, ενώ στη Super League 2 βλέπεις λίγους ξένους, που το θεωρώ θετικό στοι­χείο. Κάποιες ομάδες έχουν μόνο Έλληνες κι έτσι δια­τη­ρεί­ται η ταυ­τό­τητα της χώρας. Έχουμε δώσει επτά παι­χνί­δια κόντρα σε οργα­νω­μέ­νους αντι­πά­λους. Ο Δια­γό­ρας είναι απλή ομάδα. Δεν έχουμε πίεση να πάρουμε το πρω­τά­θλημα ή να μπούμε στα play off, αλλά ξεκι­νή­σαμε καλά. Είμαστε αήτ­τη­τοι, γεγονός που μας δίνει ώθηση να κάνουμε το καλύ­τερο που μπο­ρούμε. Στη Ρόδο περνάμε όμορφα, συγκε­ντρω­νό­μα­στε στο ποδό­σφαιρο και απο­φεύ­γουμε ακραίες συμπε­ρι­φο­ρές. Στα 33 μου θέλω ηρεμία. Δεν μου αρέσει να ξέρω ότι μπορεί κάποιοι να μας σπάσουν τα αυτο­κί­νητα ή να μας παίρ­νουν τηλέ­φωνο σπίτι, επειδή χάσαμε ένα παι­χνίδι».

Ο Βρα­ζι­λιά­νος μέσος δεν κάνει πλάνα για το μέλλον. Το περι­βάλ­λον εργα­σίας και δια­βί­ω­σης είναι κατα­λυ­τι­κοί παρά­γο­ντες για εκείνον. Με απλά λόγια, θα παίξει εκεί όπου θα εισπρά­ξει αγάπη, σε οποιο­δή­ποτε σημείο του πλανήτη κι αν χρεια­στεί να μετα­κο­μί­σει.

«Στη φάση που βρί­σκο­μαι δεν έχω παρά­πονο. Θα ήθελα να μείνω στην Ελλάδα για ένα-δύο χρόνια, αλλά θα φύγω, αν δεν τα κατα­φέρω. Όπου νιώθω αγάπη, εκεί μένω. Όπου κι αν πάω, έχω δίπλα την οικο­γέ­νειά μου. Θέλω να κοιτάζω ψηλό­τερα και παίζει, για να πάω καλύ­τερα στο μέλλον. Αν υπάρχει δυνα­τό­τητα να παίξω στην Α’ Εθνική, θα την αρπάξω από τα μαλλιά. Έχω δημιουρ­γή­σει καλό όνομα εδώ. Είμαι καλό παιδί και δεν έκανα βλα­κείες, όπου κι αν έπαιξα. Επίσης, μιλώ ελλη­νικά, αγγλικά, ισπα­νικά και, βέβαια, πορ­το­γα­λικά, άρα δεν χρειά­ζε­ται μια ομάδα να προ­σλά­βει μετα­φρα­στή για χάρη μου».

Στη σύγκριση του ποδο­σφαί­ρου μεταξύ Ελλάδας και Βρα­ζι­λίας ποιος… κερ­δί­ζει; Συνη­θι­σμένη η ερώτηση, καθόλου συνη­θι­σμένη η απά­ντηση, που ακού­σαμε από τα χείλη του.

«Ένα πράγμα δεν μου αρέσει εδώ. Οι περισ­σό­τε­ροι παίκτες θέλουν να κερ­δί­σουν στα λόγια. Χάνουν την συγκέ­ντρωση, συζη­τώ­ντας και γκρι­νιά­ζο­ντας».