Aλ. Mητρόπουλος: «Ο κορωνοϊός βρήκε τη χώρα μας, δυστυχώς, στη στενωπό της μνημονιακής “κανονικότητας”»

Κύριε Μητρό­πουλε, κλεί­νουμε σχεδόν ένα χρόνο από την κρίση με την παν­δη­μία του κορω­νοϊού και βλέ­πουμε να χάνο­νται συνεχώς θέσεις εργα­σίας, ενώ η ΓΣΒΕΕ δηλώνει ότι περίπου το 40% των επι­χει­ρή­σεων δεν ξέρει εάν θα επα­να­λει­τουρ­γή­σουν. Πώς είναι τα πράγ­ματα στη χώρα μας;

Η παν­δη­μία, η αβε­βαιό­τητα για το μέλλον και ο φόβος τού θανάτου τοπο­θε­τούν σε δεύτερη μοίρα τη γενι­κευ­μένη οικο­νο­μική κρίση που πάντως σοβεί και διαρκώς μεγα­λώ­νει.

Ο κορω­νο­ϊός βρήκε τη χώρα μας δυστυ­χώς στη στενωπό τής μνη­μο­νια­κής «κανο­νι­κό­τη­τας». Παν­δη­μία και μνη­μο­νιακή δια­κυ­βέρ­νηση έπληξαν και εξα­κο­λου­θούν να πλήτ­τουν, από κοινού, την οικο­νο­μία και την κοι­νω­νία.  Ευχό­μα­στε όλοι οι συμπα­τριώ­τες μας να βγουν υγιείς από αυτή την περι­πέ­τεια ώστε να βρουν το θάρρος και τη δύναμη να αντι­με­τω­πί­σουν τη νέα επι­δεί­νωση της οικο­νο­μι­κής κρίσης.

Στο βάθος του φθι­νο­πώ­ρου (αν έχει προ­χω­ρή­σει καλά το πρό­γραμμα εμβο­λια­σμού) θα αρχί­σουμε να μετράμε με ακρί­βεια τις πληγές τής οικο­νο­μι­κής κρίσης.

Είναι βέβαιο ότι η ανεργία θα ξεπε­ρά­σει τα νούμερα και της χει­ρό­τε­ρης μνη­μο­νια­κής χρονιάς. Πολλά κατα­στή­ματα, γραφεία, εργα­στή­ρια και βιο­τε­χνίες τής μικρο­με­σαίας οικο­νο­μίας δεν θα ξανα­λει­τουρ­γή­σουν, όχι μόνο επειδή η παν­δη­μία θα τους έχει δημιουρ­γή­σει τελε­σί­δικα δεδο­μένα, αλλά και επειδή μεγάλες πολυ­ε­θνι­κές εται­ρίες και αλυ­σί­δες, παρό­μοιων ή υπο­κα­τά­στα­των προ­ϊ­ό­ντων, καθώς και διε­θνείς οικο­νο­μι­κές οντό­τη­τες υπη­ρε­σιών που καρα­δο­κούν και κατα­λαμ­βά­νουν θέσεις στην οικο­νο­μία και την κοι­νω­νία, θα καλύ­ψουν το πεδίο τής επαγ­γελ­μα­τι­κής τους δρα­στη­ριό­τη­τας.

Ας μην λησμο­νούμε, εξάλλου, ότι εδώ και μία τετρα­ε­τία οι πολ­λά­κις ανα­κε­φα­λαιο­ποι­η­μέ­νες με χρήματα των πολιτών Τρά­πε­ζες έχουν περάσει σε ξένα χέρια και έχουν εντα­χθεί είτε στη λογική του νομα­δι­κού κεφα­λαίου είτε στις επι­διώ­ξεις ξένων αντα­γω­νι­στι­κών οικο­νο­μιών.

Αυτή την περίοδο τής παν­δη­μίας όλοι οι συναλ­λασ­σό­με­νοι με τις ετε­ρο­διοι­κού­με­νες Τρά­πε­ζες, που κατέ­χουν την εθνική απο­τα­μί­ευση, έχουν «λάβει πείραν» της σκληρής τους στάσης που δεν υπο­λο­γί­ζει ούτε παν­δη­μία ούτε ανεργία ούτε κοι­νω­νική ταλαι­πω­ρία.

Και ως επι­στέ­γα­σμα αυτών, ήρθε και η Έκθεση Πισ­σα­ρίδη να συμ­βάλ­λει στην περαι­τέρω απο­δό­μηση των εργα­σια­κών σχέσεων, στην απί­σχνανση των εργα­τι­κών εγγυ­ή­σεων και στην περαι­τέρω ελα­στι­κο­ποί­ηση της εργα­σίας που θα οδη­γή­σουν, όχι μόνο στη συντή­ρηση ενός υψηλού ποσο­στού ανερ­γίας, αλλά και στη δημιουρ­γία ενός νέου εργα­σια­κού «πρε­κα­ριά­του».

Οι δια­χρο­νι­κοί παρα­τη­ρη­τές του κοι­νω­νι­κού γίγνε­σθαι προ­σπα­θούμε απρο­κα­τά­λη­πτα να βρούμε από που οι κυβερ­νώ­ντες και πολλοί άλλοι αντλούν την αισιο­δο­ξία τους.

Σύμφωνα με τα στοι­χεία, όπως τα ανα­κοί­νωσε το Υπουρ­γείο Εργα­σίας για τον μήνα Ιανουά­ριο 2021, οι μισοί σχεδόν συντα­ξιού­χοι λαμ­βά­νουν σύνταξη έως 700 € μεικτά! Μιλήστε μας γι’ αυτό.

Είναι προ­φα­νές, ακόμη και για τον πλέον κακό­πι­στο επι­κριτή του Κοι­νω­νι­κού Κράτους, ότι η συντρι­πτική πλειο­ψη­φία των Ελλήνων συντα­ξιού­χων ζει περίπου στο όριο της φτώ­χειας, όχι όπως διαρκώς ανα­προσ­διο­ρί­ζε­ται προς τα κάτω, αλλά όπως μετριό­ταν προ των Μνη­μο­νίων (βλ. την από 1-2-2021 ανα­κοί­νωση της ΕΝΥΠΕΚΚ)!

Έτσι, καταρ­ρί­πτε­ται για άλλη μία φορά, η ανα­λη­θής θεωρία των δημο­σιο­λό­γων του Μνη­μο­νίου ότι οι Έλληνες συντα­ξιού­χοι απο­λαμ­βά­νουν δήθεν παχυλές συντά­ξεις. Αυτό το ψεύδος βεβαίως, όπως και το ηλι­κιακό όριο εξόδου (που είναι από τα υψη­λό­τερα στην ΕΕ και απο­τέ­λεσε τη μνη­μο­νιακή προ­με­τω­πίδα), έχει απο­δει­χθεί ήδη από τα πρώτα χρόνια του Μνη­μο­νίου, όταν ο εκ των Γερ­μα­νών τής Επι­τρο­πής Σοφών διά­ση­μος οικο­νο­μο­λό­γος Πέτερ Μπό­φιν­γκερ (βλ. το βιβλίο του «Επι­στροφή στο μάρκο;», Εκδ. Οίκος Πόλις, 2012) απέ­δειξε ότι οι Έλληνες και εργά­ζο­νται περισ­σό­τερο και εξέρ­χο­νται στη σύνταξη αργό­τερα από τους Γερ­μα­νούς εργα­ζο­μέ­νους. Και όλα αυτά προτού θεσπι­στούν τα πιο δρα­στικά μνη­μο­νιακά ασφα­λι­στικά μέτρα για την αύξηση των ορίων ηλικίας συντα­ξιο­δό­τη­σης!

Κανένας όμως από αυτούς τους μνη­μο­νια­κούς πολι­τι­κούς και δημο­σιο­λό­γους, που πέτυχαν να έχουμε σήμερα μια Βουλή κατά 95% μνη­μο­νιακή, δεν ζήτησε συγ­γνώμη για τα όσα ψεύδη διέ­δι­δαν, που, κατά τον Πρόεδρο Ομπάμα (βλ. το βιβλίο του «Η Γη της Επαγ­γε­λίας»), είχαν σκοπό να απο­δε­χθούν οι Έλληνες το «επι­τί­μιο τιμω­ρίας» ως …δίκαιη αντα­μοιβή τής …καλο­πέ­ρα­σής τους.

Εν πάσει περι­πτώ­σει, η όλο και μειού­μενη συντα­ξιο­δο­τική δαπάνη, σύμφωνα με τις προ­βλέ­ψεις των Μνη­μο­νίων και κυρίως του γ’ γενι­κευ­μέ­νου και ανα­κε­φα­λαιω­τι­κού των ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ (ν. 4336/2015) που ψήφισαν όλα τα μνη­μο­νιακά κόμματα, σε συν­δυα­σμό με την αύξηση του αριθμού των συντα­ξιού­χων, θα απο­μειώ­νει συνεχώς τις συντά­ξεις, πολύ περισ­σό­τερο που ο ασφα­λι­στι­κός λογα­ρια­σμός θα απο­στε­ρη­θεί σημα­ντι­κών πόρων.

Για παρά­δειγμα, ο νέος λογα­ρια­σμός τής επι­κου­ρι­κής σύντα­ξης, που θα γίνει αντι­κεί­μενο δια­χεί­ρι­σης ιδιω­τι­κών εται­ριών, θα παύσει να αιμο­δο­τεί την επι­κου­ρική σύνταξη των νυν συντα­ξιού­χων κι επο­μέ­νως κάθε επόμενη κυβέρ­νηση (σύμφωνα και με τη μνη­μο­νιακή «λογική») θα ανα­γκα­στεί να μοι­ρά­ζει το γλίσχρο κεφά­λαιο τής επι­κού­ρη­σης μεταξύ όλο και περισ­σό­τε­ρων συντα­ξιού­χων. Δηλαδή θα παύσει να λει­τουρ­γεί η αλλη­λεγ­γύη των γενεών, όπου οι εισφο­ρές των νέων εργα­ζο­μέ­νων εξα­σφά­λι­ζαν τις συντά­ξεις των παλαιών.

Τι γίνεται με την προ­σω­ρινή σύνταξη και τις εκκρε­μείς συντά­ξεις; Πώς θα κατα­βάλ­λε­ται εφεξής και με ποια δεδο­μένα;

Ο ν. 4714/2020 (άρθρα 115-116) που ψηφί­στηκε στις 31-1-2020 (ΦΕΚ Α’ 148) προ­έ­βλεπε ότι, μέχρι της τελικής εκκα­θά­ρι­σης της σύντα­ξης, ο αιτών θα δικαιού­ται προ­σω­ρινή σύνταξη ίση με το 80% (στα Ταμεία Μισθω­τών), ίση με το 70% (Ταμείο Απασχολουμένων-Επιστημόνων-Αγροτών) και το 50% (Δημόσιο).

Αυτές τις ημέρες ο νέος υπουρ­γός Κοι­νω­νι­κών Ασφα­λί­σεων, καίτοι και ο ίδιος ψήφισε τον ν. 4714/2020, εξήγ­γειλε ότι οι αιτού­ντες σύνταξη θα λαμ­βά­νουν μόνο το 35% που απο­τε­λεί την εθνική σύνταξη, ήτοι 384 ευρώ για 20ετή ασφά­λιση και 346 ευρώ για 15ετή. Στις επι­κρί­σεις ότι έτσι κατα­στρα­τη­γεί­ται ο ν. 4714/2020, προτού καν εφαρ­μο­στεί, ο υπουρ­γός απαντά ότι θεσμο­θε­τεί­ται ένα νέο είδος μιας «ΠΡΟ-προσωρινής» σύντα­ξης.

Είναι προ­φα­νές ότι ο πρό­σφα­τος ανα­σχη­μα­τι­σμός με την ανάληψη του υπουρ­γείου Εργα­σίας από των γνωστών νεο­φι­λε­λεύ­θε­ρων απόψεων νέο υπουργό, έγινε και για να συρ­ρι­κνω­θούν περαι­τέρω οι παροχές προς τους συντα­ξιού­χους ώστε η συντα­ξιο­δο­τική δαπάνη να παρα­μεί­νει εντός του ποσοστού-«πλαι­σίου» του Μνη­μο­νίου των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ που όμως όλοι (και ο σημε­ρι­νός υπουρ­γός εργα­σίας) ψήφισε.

Εξη­γεί­στε μας τι έγινε με την απόφαση-«βόμβα» από το Διοι­κη­τικό Πρω­το­δι­κείο Αθηνών (632/2021). Θα κατα­βά­λει αυτά που υπο­χρε­ού­ται η κυβέρ­νηση για τα Δώρα του 11μήνου (Ιούνιος 2015-Μάιος 2016) σε όλους τους συντα­ξιού­χους ή τους κλη­ρο­νό­μους τους;

Η υπ’αριθ. 632/2021 απόφαση του Διοι­κη­τι­κού Πρω­το­δι­κείου Αθηνών είναι μια πολύ σημα­ντική δικα­στική εξέλιξη. Δια­τάσ­σει την κυβέρ­νηση να δώσει τα Δώρα του 11μήνου σε όλους ανε­ξαι­ρέ­τως τους συντα­ξιού­χους ή τους κλη­ρο­νό­μους τους. Αντι­λαμ­βά­νε­στε ότι το δια­τα­κτικό της αφορά κυρίως τους χαμη­λο­συ­ντα­ξιού­χους (αγρότες, συνταξιούχους-πρώην δικαιού­χους του ΕΚΑΣ, ανα­πή­ρους και συντα­ξιού­χους λόγω θανάτου) που δεν είχαν περι­κο­πές λόγω της χαμηλής τους σύντα­ξης και προσ­δο­κού­σαν να εισπρά­ξουν τα Δώρα του 11μήνου, που επι­δί­κασε η Ολο­μέ­λεια του ΣτΕ με την υπ’αριθ. 1439/2020 απόφασή της.

Μεμο­νω­μέ­νες και θαρ­ρα­λέες δικα­στι­κές απο­φά­σεις που ερμη­νεύ­ουν σωστά το Σύνταγμα και τους νόμους, δεν εφαρ­μό­ζο­νται, εκτός και αν τις απο­δε­χθεί το Ελλη­νικό Δημόσιο, πράγμα σπάνιο.

Το Ελλη­νικό Δημόσιο, προ­σβλέ­πο­ντας στην ανα­τροπή τέτοιων ελπι­δο­φό­ρων απο­φά­σεων ανα­μέ­νε­ται να ασκήσει εφέσεις και αναι­ρέ­σεις κατά των πρω­τό­δι­κων απο­φά­σεων στα Ανώτατα Δικα­στή­ρια.

Εκεί τα περι­θώ­ρια της δικαί­ω­σης των προ­σφευ­γό­ντων συντα­ξιού­χων στε­νεύ­ουν, πολύ περισ­σό­τερο που στο εποι­κο­δό­μημα των τριών συντε­ταγ­μέ­νων λει­τουρ­γιών έχει δημιουρ­γη­θεί η συνεί­δηση ότι όσοι ανώ­τα­τοι λει­τουρ­γοί ανα­γνω­ρί­ζουν ως συνταγ­μα­τικό τον δημο­σιο­νο­μικό κανόνα και τους ορι­σμούς των Μνη­μο­νίων, επι­βρα­βεύ­ο­νται με ανώ­τα­τες πολι­τι­κές και πολι­τεια­κές θέσεις. Τα παρα­δείγ­ματα είναι ορατά δια γυμνού οφθαλ­μού και δεν χρήζουν περαι­τέρω συγκε­κρι­με­νο­ποί­η­σης.