Ιωάννης Παππάς: “Αξιωματική αντιπολίτευση μηνύσεων και όχι προτάσεων”-

Άρθρο του Ιωάννη Παππά στην εφη­με­ρίδα Παρα­πο­λι­τικά

Είναι κοινά παρα­δε­κτό πλέον ότι η Ελλάδα, όπως και η ανθρω­πό­τητα, περνάει μία πρω­το­φανή κρίση, την οποία η κυβέρ­νηση δια­χει­ρί­ζε­ται με συγκε­κρι­μέ­νες πρω­το­βου­λίες από τον περα­σμένο Μάρτιο. Κανείς δεν ισχυ­ρί­ζε­ται ότι όλες οι πρω­το­βου­λίες και όλες ανε­ξαι­ρέ­τως οι ενέρ­γειες πέτυχαν, ούτε ότι δεν έγιναν παρα­λεί­ψεις ή λάθη τα οποία άπαντες παρα­δέ­χθη­καν και έσπευ­σαν να διορ­θώ­σουν. Είναι άλλωστε μία δυνα­μική δια­δι­κα­σία με απρό­βλε­πτη εξέλιξη και δια­κύ­μανση. Όλοι όμως μπορούν να συνο­μο­λο­γή­σουν ότι στην κρίση αυτή, η αξιω­μα­τική αντι­πο­λί­τευση απο­δει­κνύ­ε­ται κατώ­τερη των περι­στά­σεων και της εμπει­ρίας που θα έπρεπε να έχει απο­κο­μί­σει μετά από 4,5 χρόνια μνη­μο­νια­κής δια­κυ­βέρ­νη­σης της χώρας.

Σε κάθε ενέρ­γεια και πρω­το­βου­λία της κυβέρ­νη­σης, έσπευδε να κάνει πλειο­δο­σία. Όταν έπρεπε να ληφθούν μέτρα ασκούσε εκ του πονηρού κριτική τρο­φο­δο­τώ­ντας με επι­χει­ρή­ματα τους κάθε λογής αμφι­σβη­τίες. Όταν έκλει­ναν το σχολεία, ρωτούσε γιατί κλεί­νουν και όταν άνοιξαν έλεγε να μην ανοί­ξουν. Τα ίδια και στον του­ρι­σμό. Κάθε μήνα πρό­τεινε να δώσει το κράτος όλα τα χρήματα από τα απο­θε­μα­τικά.

Χαρα­κτη­ρι­στικό παρά­δειγμα της ανε­πάρ­κειας της αξιω­μα­τι­κής αντι­πο­λί­τευ­σης είναι το πρό­σφατο σχέδιο νόμου του υπουρ­γείου Ναυ­τι­λίας και Νησιω­τι­κής Πολι­τι­κής το οποία ήρθε να καλύψει ένα κενό δεκα­ε­τιών στην νησιω­τική πολι­τική της Ελλάδας, η οποία μέχρι σήμερα δεν υπήρχε. Αντί να συν­δρά­μει με προ­τά­σεις και ένα οργα­νω­μένο σχέδιο ανα­λώ­θηκε για ακόμα μία φορά σε ανέξοδη κριτική. Έφτασε στο σημείο να ξεχάσει ότι επί δικής της δια­κυ­βέρ­νη­σης στα­μά­τη­σαν να ισχύουν οι μειω­μέ­νοι φορο­λο­γι­κοί συντε­λε­στές. Δόθηκαν ως αντάλ­λαγμα για να ισο­σταθ­μι­στεί η ζημιά που προ­κά­λεσε η δια­πραγ­μά­τευση του 2015.

Αντί για μία αντι­πο­λί­τευση που κατα­θέ­τει προ­τά­σεις στην κυβέρ­νηση, έχουμε μία αντι­πο­λί­τευση που κατα­θέ­τει μηνύ­σεις σε δημο­σιο­γρά­φους. Ανα­φέ­ρο­μαι στις αγωγές του Αλέξη Τσίπρα προς τον Γιάννη Κουρ­τάκη και τον Γιώργο Παπα­χρή­στο. Η αξιω­μα­τική αντι­πο­λί­τευση συντάσ­σε­ται πίσω από τον αρχηγό της σε μία προ­σπά­θεια να φιμωθεί κάθε φωνή και κάθε γραφίδα, που λέει και γράφει αντί­στοιχα, οτι­δή­ποτε δεν αρέσει στην ηγεσία. Δεν είναι ζήτημα του τι γρά­φε­ται, το ζήτημα είναι ότι γρά­φε­ται και είναι μία πράξη που εντάσ­σε­ται και απο­πνέει τη λογική του «την επόμενη φορά θα είναι αλλιώς». Την προη­γού­μενη φορά δεν δίστα­σαν να δώσουν εντολή για τη σύλληψη δημο­σιο­γρά­φων μέσα σε εφη­με­ρίδα, στην αντι­πο­λί­τευση απαι­τούν εξο­ντω­τι­κές απο­ζη­μιώ­σεις. Η επόμενη φορά θα απο­τε­λεί μία πρό­κληση όχι για τους ίδιους αλλά για τη δημο­κρα­τία και τους θεσμούς αν ανα­λο­γι­στεί κανείς τις αλη­σμό­νη­τες δηλώ­σεις για τον έλεγχο των αρμών της εξου­σίας και το ότι κάποιοι πρέπει να μπουν φυλακή για να κερ­δη­θούν οι εκλογές.