«Επικίνδυνες Αποστολές» made in Greece –Τα κιάλα του 65χρονου Γερμανού κατασκόπου στη Κω-Οι πιο γνωστές ιστορίες κατασκοπείας

Δεν έχει τέλος ο ακή­ρυ­χτος πόλεμος ξένων πρα­κτό­ρων στη χώρα μας, ο οποίος συνε­χί­ζε­ται με αμείωτη ένταση και με υπο­θέ­σεις και επει­σό­δια που μπορεί και να μην έρθουν ποτέ στο φως της δημό­σιας.

Άλλωστε τις τελευ­ταίες ώρες βρί­σκε­ται σε εξέλιξη μία εξαι­ρε­τικά σοβαρή υπόθεση κατα­σκο­πείας που απα­σχο­λεί την Ελλη­νική Αστυ­νο­μία και την ΕΥΠ, με τον σχη­μα­τι­σμό δικο­γρα­φίας σε βάρος δύο Ελλήνων μου­σουλ­μά­νων στη Ρόδο, ο ένας εργα­ζό­με­νος (μάγει­ρας) σε επι­βα­τικό πλοίο της γραμμής Ρόδου – Καστελ­λο­ρί­ζου και ο άλλος υπάλ­λη­λος στο Προ­ξε­νείο της Τουρ­κίας στο νησί.

Βέβαια ας μην ξεχνάμε πως η κατα­σκο­πεία δεν είναι κάτι και­νούρ­γιο, καθώς υπήρχε από την νέα αρχαία Ελλάδα, ενώ μάλιστα ένα πλήρες κατα­σκο­πευ­τικό επει­σό­διο περι­γρά­φε­ται και στην Ιλιάδα του Ομήρου, όπου ένας Τρώας προ­σπα­θεί να κατα­σκο­πεύ­σει το στρα­τό­πεδο των Ελλήνων αλλά συλ­λαμ­βά­νε­ται.

Σε κάθε περί­πτωση κατα­σκο­πεία υπήρχε, υπάρχει και θα υπάρχει όταν είναι ανα­γκαία η συλλογή ζωτικών πλη­ρο­φο­ριών προ­κει­μέ­νου η μία πλευρά να επι­κρα­τή­σει της άλλης. Κι αυτό δυστυ­χώς τις περισ­σό­τε­ρες φορές γίνεται με αθέμιτα μέσα.

Τα κιάλα του 65χρονου Γερ­μα­νού κατα­σκό­που στη Κω

Ήταν Οκτώ­βριος του 2014 όταν συνε­λή­φθη από αστυ­νο­μι­κούς του τοπικού Τμή­μα­τος Ασφα­λείας στη Κω, ένας 65χρονος υπήκοος Γερ­μα­νίας, σε βάρος του οποίου σχη­μα­τί­στηκε δικο­γρα­φία αυτό­φω­ρης δια­δι­κα­σίας για κατα­σκο­πεία.

Ο κατη­γο­ρού­με­νος είχε προ­σεγ­γί­σει με ΙΧ αυτο­κί­νητο στρα­τιω­τικό φυλάκιο στο νησί της Κω και το φωτο­γρά­φιζε εξω­τε­ρικά.

Από έρευνα που έγινε στο αυτο­κί­νητό του, βρέ­θη­καν και κατα­σχέ­θη­καν κιάλια και διόπτρα, καθώς επίσης και τρεις κάρτες μνήμης φωτο­γρα­φι­κής μηχανής.

Σε έρευνα στην κατοι­κία του, παρου­σία δικα­στι­κού λει­τουρ­γού, βρέ­θη­καν και κατα­σχέ­θη­καν δύο ατζέ­ντες και άλλα έγγραφα με χει­ρό­γρα­φες σημειώ­σεις, του­ρι­στι­κός χάρτης της πόλης της Κω µε χει­ρό­γρα­φες σημειώ­σεις, εξω­τε­ρι­κός σκληρός δίσκος, δυο ηλε­κτρο­νι­κοί υπο­λο­γι­στές και tablet, πέντε USB sticks, δύο κασέτες βιντε­ο­κά­με­ρας και κινητό τηλέ­φωνο.

Στις χει­ρό­γρα­φες σημειώ­σεις που βρέ­θη­καν στο σπίτι του υπήρχαν κατα­γε­γραμ­μέ­νες συντε­ταγ­μέ­νες, που αντι­στοι­χού­σαν σε θέσεις στρα­το­πέ­δων, δημο­σίων υπη­ρε­σιών και κτιρίων της νήσου Κω.

Σημειώ­νε­ται ότι ο συγκε­κρι­μέ­νος αλλο­δα­πός διέμενε στο νησί για δύο χρόνια.

Οι δύο Τσέχοι στη Λήμνο που είπαν πως είναι υπάλ­λη­λοι video game

Εκτός από τον Γερμανό στην Κω, επίσης δύο Τσέχοι υπήκοοι συνε­λή­φθη­σαν το 2012 στην Λήμνο από τις τοπικές αρχές ασφα­λείας, επειδή φωτο­γρά­φι­ζαν στρα­τιω­τι­κές εγκα­τα­στά­σεις του νησιού.

Αμφό­τε­ροι ισχυ­ρί­στη­καν ότι ήταν υπάλ­λη­λοι εται­ρίας video games που συνέ­λε­γαν εικόνες για το παι­χνίδι «Arma ΙΙΙ».

Τούρκος πρά­κτο­ρας στην Αθήνα

Επίσης η περί­πτωση του Τούρκου πρά­κτορα Γιαλ­τσίν Αταμάν, που δρούσε στην Αθήνα εμφα­νι­ζό­με­νος ως διπλω­μά­της είναι από τις πλέον πιο γνωστές. 

Παρόλο που η ομάδα της τότε ΚΥΠ, τον είχε εντο­πί­σει από την πρώτη στιγμή και τον είχε υπό στενή παρα­κο­λού­θηση, εκείνος ήταν τόσο προ­κλη­τι­κός, που η παρα­κο­λού­θησή του κατέ­ληξε σε συμπλοκή με έλληνα πρά­κτορα. Όπλα δεν βγήκαν, αλλά έπεσαν μπου­νιές έξω από μια οικο­δομή σε συνοι­κία της Αθήνας και ο Αταμάν βρέθηκε μέσα σε ένα λάκκο με ασβέστη!

Ο πρά­κτο­ρας της CIA που έβγαλε και βιβλίο

Αντί­θετα, ο Ελλη­νο­α­με­ρι­κα­νός πρά­κτο­ρας της CIA Τζον Κυριά­κου που έδρασε στην Αθήνα για αρκετά χρόνια, έβγαλε το όπλο του, όπως απο­κά­λυψε ο ίδιος στο βιβλίο του «The reluctant spy». Το έβγαλε και το κόλλησε στο κεφάλι ενός Άραβα «διπλού» πρά­κτορα όπως είχε κατα­λά­βει, σε ένα πάρκο της Αθήνας, προ­κει­μέ­νου να του δώσει να κατα­λά­βει ότι τον είχε ανα­κα­λύ­ψει.

Η εκδιω­χθείσα πρά­κτο­ρας της CIA που ήρθε από την Αθήνα

Την άνοιξη του 1989, η 26χρονη Βάλερι Πλέιµ φθάνει στην Αθήνα για να εργα­σθεί στην αµερικανική πρε­σβεία. Επισήµως είναι υπάλ­λη­λος του τµήµατος που εκδίδει βίζες, ανεπισήµως όµως είναι µυστική πρά­κτο­ρας της CIA µε την ιδιό­τητα του «Non official cover», που σηµαίνει δηλαδή ότι αναλαµβάνει µυστικές απο­στο­λές χωρίς την επίσηµη διπλωµατική κάλυψη. Είναι η εποχή που πρε­σβευ­τής των ΗΠΑ στη χώρα µας είναι ο Μάικλ Σωτήρ­χος.

Η όµορφη νεαρή πιάνει σπίτι στα βόρεια προ­ά­στια και συχνά­ζει στο Κολω­νάκι για να πιει καφέ και να συνα­ντή­σει ανθρώ­πους που κρίνει χρήσιµους για στρα­το­λό­γηση. Οπως έγραψε στο βιβλίο της «Fair game» που κυκλο­φό­ρησε το 2007, «µε τους επιχειρηµατίες, τους ξένους διπλωµάτες, τους κοµµουνιστές, τα γραφεία παλαι­στι­νια­κών και µεσανατολίτικων οργα­νώ­σεων, τους ιστο­ρι­κούς και γεω­γρα­φι­κούς δεσµούς µε την Αίγυπτο και τη Μέση Ανατολή, τους εύκο­λους στόχους για τους τροµοκράτες και τις εκτεταµένες ακτογραµµές και τα νησιά, η Ελλάδα ήταν ένας σηµαντικός τόπος για την υπη­ρε­σία (τη CIA)».

Τι ήταν αυτό όµως που οδήγησε τη Βάλερι Πλέιµ, η οποία είχε υπο­γρά­ψει «συµβόλαιο σιωπής» όταν άρχισε να εργά­ζε­ται για τη CIA, να δια­κιν­δυ­νεύ­σει να πάει ακόµα και φυλακή προ­χω­ρώ­ντας στην έκδοση της αυτο­βιο­γρα­φίας της, στην οποία βασί­σθηκε η ταινία «Fair game» µε τη Ναόµι Γουότς και τον Σον Πεν που θα αρχίσει να παί­ζε­ται την ερχόµενη Πέµπτη και στους ελλη­νι­κούς κινηµατογράφους;

Η «προ­δο­σία»

Το σκάν­δαλο Πλέιµ ή «Πλέιµγκεϊτ», όπως το ανα­φέ­ρουν στις ΗΠΑ, ξέσπασε το 2003. Μετά την 11η Σεπτεµβρίου ο Λευκός Οίκος του Τζορτζ Μπους προ­σπα­θούσε να κερ­δί­σει την υπο­στή­ριξη του Κογκρέ­σου αλλά και του λαού για την εισβολή στο Ιράκ και γι’ αυτό συνέδεε την τροµοκρατική επίθεση µε τον τότε πρόεδρο του Ιράκ Σαντάµ Χουσεΐν. Το 2003, στην ετήσια οµιλία του για την κατά­σταση της χώρας, ο Μπους υπο­στή­ριξε ότι ο Σαντάµ είχε προ­σπα­θή­σει να αγο­ρά­σει επεξεργασµένο ουράνιο – που χρησιµοποιείται ως καύσιµο στους πυρη­νι­κούς αντι­δρα­στή­ρες – από κάποια αφρι­κα­νική χώρα. Εναν χρόνο νωρί­τερα,ο σύζυγος της Πλέιµ, Τζόζεφ Ουίλσον – τον οποίο γνώρισε το 1997, έναν χρόνο αφότου έφυγε από την Ελλάδα και πήγε στις Βρυ­ξέλ­λες – ως διπλωµάτης έµπειρος στις αφρι­κα­νι­κές χώρες εστάλη στον Νίγηρα για να δια­πι­στώ­σει εάν υπήρξε η συναλ­λαγή µεταξύ των αρχών της χώρας και του Σαντάµ. 

Απε­φάνθη αρνη­τικά, όµως κανείς στην Ουά­σιγ­κτον δεν τον άκουγε διότι ο πόλεµος είχε απο­φα­σι­σθεί. Τότε πήρε την κατά­σταση στα χέρια του και έγραψε ένα άρθρο για τους «New York Times» µε τίτλο «Τι δεν βρήκα στην Αφρική», το οποίο δηµοσιεύθηκε στις 6 Ιου­λί­ου­του 2003. Αµέσως άρχι­σε­εκ­στρα­τεία δυσφήµησης ενα­ντίον του από τον Λευκό Οίκο. Αργό­τερα στο δικα­στή­ριο παρου­σιά­σθη­καν απο­δεί­ξεις ότι ο αντι­πρό­ε­δρος Ντικ Τσέινι είχε κρα­τή­σει ο ίδιος σηµειώσεις σχετικά µε το άρθρο, οδη­γώ­ντας τον Ουίλσον να πιστέ­ψει ότι είχε «στο­χο­ποι­η­θεί» από τον Λευκό Οίκο και µέσα στο πλαίσιο αυτό συµπεριελήφθη και ο τερµατισµός της καριέ­ρας της συζύγου του. Στις 14 Ιουλίου η εφηµερίδα «Washington Post» δηµοσίευσε άρθρο του γνωστού δηµοσιογράφου Ρόµπερτ Νόβακ, ο οποίος απο­κά­λυ­πτε ότι η Βάλερι Πλέιµ – Ουίλσον, µητέρα δύο παιδιών, που εµφανιζόταν ως ειδικός στα οικονοµικά και ζούσε στην Ουά­σιγ­κτον ήταν στην πραγµατικότητα µυστική πρά­κτο­ρας της CIA τα τελευ­ταία 20 χρόνια και εκείνη είχε στείλει τον σύζυγό της στον Νίγηρα. Η απο­κά­λυψη οδήγησε στην παραί­τησή της από την «υπη­ρε­σία», ενώ ο Λευκός Οίκος ανα­φε­ρό­ταν σε εκείνη ως «υπερεκτιµηµένη γραµµατέα». 

Τελικά, ο Λιούις «Σκούτερ» Λίµπι, προ­σω­πάρ­χης του αντι­προ­έ­δρου Ντικ Τσέινι, κατα­δι­κά­στηκε για παρα­κώ­λυση ∆ικαιο­σύ­νης και ψευ­δορ­κία για την υπόθεση Πλέιµ – Ουίλσον, όπως έγινε γνωστή. Λίγο αργό­τερα, ο Τζορτζ Μπους του έδωσε χάρη, ενώ όλοι πιστεύ­ουν ότι τα νήµατα της υπό­θε­σης κινούσε ο Καρλ Ρόουβ, σύµβουλος του Μπους. Ο τότε υφυ­πουρ­γός Εξω­τε­ρι­κών Ρίτσαρντ Αρµιτέιτζ παρα­δέ­χθηκε ότι εκείνος ήταν ο άνθρω­πος που έδωσε στον τύπο το όνοµα της Πλέιµ.

Η υπόθεση πήρε τερά­στιες δια­στά­σεις και απα­σχό­λησε επί χρόνια την πολι­τική επι­και­ρό­τητα στις ΗΠΑ, διότι µεταξύ άλλων ανέ­δειξε τις παρεµβάσεις που κάνει ο Λευκός Οίκος στα ΜΜΕ καθώς και τους τρόπους χει­ρα­γώ­γη­σης της κοινής γνώµης.

Η δηµοσιότητα. Το ζευγάρι Πλέιµ – Ουίλσον φωτο­γρα­φή­θηκε για το «Vanity Fair» και άλλα γνωστά περιο­δικά, έφυγε από την Ουά­σιγ­κτον και εγκα­τα­στά­θηκε στη Σάντα Φε του Νέου Μεξικού το 2007. Εκείνη την περίοδο κυκλο­φό­ρησε και το βιβλίο της Πλέιµ που έχει υπό­τι­τλο «Η ζωή µου ως κατά­σκο­πος και η προ­δο­σία µου από τον Λευκό Οίκο».

Το Χόλι­γουντ που µυρίζεται τις ενδια­φέ­ρου­σες ιστο­ρίες έδειξε σύντοµα ενδια­φέ­ρον. Ετσι Πλέιµ και Ουίλσον προ­σλή­φθη­καν ως σύµβουλοι για τη µεταφορά του βιβλίου στη µεγάλη οθόνη µε σκη­νο­θέτη τον Νταγκ Λάιµαν (που έχει σκη­νο­θε­τή­σει µεταξύ άλλων και το «Bourne Identity» (Χωρίς ταυ­τό­τητα)). Η ταινία προ­βλή­θηκε φέτος στο Φεστι­βάλ των Καννών και στο κόκκινο χαλί περ­πά­τησε η Πλέιµ µαζί µε τη Ναόµι Γουότς.

Ευτυχώς για την Πλέιµ, η Αµερική είναι η χώρα όπου µια πρώην κατά­σκο­πος µπορεί να κάνει καριέρα στη σόου µπιζ, αφηγούµενη την προ­σω­πική της ιστορία – έστω και µε κάποιες υπερ­βο­λές. Αλλωστε την ευφυΐα της Βάλερι είχαν εκτιµήσει οι άνθρω­ποι της CIA όταν επέ­λε­ξαν τη νεαρή που µόλις είχε τελειώ­σει το Τµήµα ∆ιαφήµισης στο Πανεπιστήµιο της Πεν­σιλ­βά­νιας για να την εντά­ξουν στο πρόγραµµα εκπαί­δευ­σης κατα­σκό­πων. Στην ερώτηση «τι θα κάνατε αν χτυ­πού­σαν αστυνοµικοί την πόρτα του δωµατίου σας σε ξενο­δο­χείο, την ώρα που προ­σπα­θού­σατε να εκµαιεύσετε πλη­ρο­φο­ρίες από ξένο πρά­κτορα;», η Βάλερι είχε απα­ντή­σει χωρίς δισταγµό: «Θα έβγαζα αµέσως την µπλούζα µου και θα έπεφτα ηµίγυµνη στο κρεβάτι µαζί µε τον πρά­κτορα, προ­σφέ­ρο­ντας και στους δυο µας άλλοθι». Οι υπεύ­θυ­νοι στρα­το­λό­γη­σης ενθου­σιά­στη­καν, την πήραν για βασική εκπαί­δευση, την έστει­λαν στο Τµήµα Ξένων Γλωσσών της υπη­ρε­σίας για να µάθει ελλη­νικά και τρία χρόνια αργό­τερα την έστει­λαν στην Αθήνα…

«Η απο­στολή που µου ανέθεσε η CIA στην Ελλάδα ήταν να βρίσκω πηγές και να στρα­το­λογώ πρά­κτο­ρες που θα βοη­θού­σαν την κυβέρ­νηση των ΗΠΑ να κατα­νο­ή­σει, να προ­βλέ­ψει και να επη­ρε­ά­σει καλύ­τερα τις εσω­τε­ρι­κές πολι­τι­κές εξε­λί­ξεις στην Ελλάδα», είχε ανα­φέ­ρει.

Η Βάλερι Πλέιµ είναι γεν­νη­μένη για να επι­βιώ­νει. Της άρεσε πολύ να είναι κατά­σκο­πος και δούλεψε σκληρά σε αυτή τη θέση, όμως της τα πήραν όλα» είπε η Νταγκ Λάιµαν, σκη­νο­θέ­της της ταινίας «Fair game» που αφη­γεί­ται τη ζωή της.

Πηγή: in.gr