ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΑ

Η Jennifer βρήκε το νόημα της ζωής στην Τήλο

news room 4 λεπτά ανάγνωση

Η Jennifer Barclay γεν­νή­θηκε και μεγά­λωσε στην Αγγλία. Μαζί με την οικο­γέ­νειά της πέρασαν πολλά καλο­καί­ρια στα ελλη­νικά νησιά, αλλά δεν θα μπο­ρούσε με τίποτα να φαντα­στεί πως στα σαράντα της θα βρι­σκό­ταν να κατοι­κεί μόνιμα σε ένα από αυτά και να γράφει βιβλίο για τη ζωή της. Από την Τήλο και με το βιβλίο της “Falling in Honey” να έχει μόλις κυκλο­φο­ρή­σει σε ΗΠΑ και Βρε­τα­νία μας εξο­μο­λο­γεί­ται πώς έπεσε θύμα της ελλη­νι­κής γοη­τείας και πώς βρήκε τον παρά­δεισο που έψαχνε στο μικρό, εντελώς ιδιαί­τερο νησάκι του Αιγαίου.

“Από μικρή ήμουν εξοι­κειω­μένη με την Ελλάδα και είχα περάσει πολλές όμορφες δια­κο­πές εδώ. Όταν τελεί­ωσα τις σπουδές μου στην αγγλική φιλο­λο­γία βρέθηκα να ψάχνω για δουλειά, αλλά δυσκο­λευό­μουν. Μετα­κό­μισα στην Αθήνα και έπιασα δουλειά σαν καθη­γή­τρια αγγλι­κών. Πέρασα σχεδόν μαι ολό­κληρη χρονιά εκεί και μετά βρέθηκα στον Καναδά και στη συνέ­χεια στις ΗΠΑ, την Ευρώπη και την Ασία. Συνέ­χισα να δουλεύω σαν ατζέ­ντης εκδο­τι­κών οίκων και παράλ­ληλα έγραφα δικά μου βιβλία. Αρκετά χρόνια αργό­τερα ξύπνησα ένα πρωί και απο­φά­σισα πως ήθελα να αλλάξω τη ζωή μου. Έμπαινα στα σαράντα, ήμουν μόνη και ήταν η ώρα να διαλέξω τι θα κάνω για το υπό­λοιπο της ζωής μου.

Η δουλειά μου μπο­ρούσε να γίνει από οπου­δή­ποτε οπότε δεν θα μπο­ρούσα παρά να διαλέξω τον ελλη­νικό ήλιο, την μαγευ­τική θάλασσα και τα γραφικά νησιά της χώρας σας. Σκέ­φτηκα πως δεν υπήρχε ιδα­νι­κό­τερο μέρος να ζεις, ανα­κά­λυψα την Τήλο και αμέσως την ερω­τεύ­τηκα. Όχι πολύ του­ρι­στική, υπερ­βο­λικά γραφική και ήρεμη και με μια αύρα που με συνε­πήρε αμέσως. Εγκα­τα­στά­θηκα δοκι­μα­στικά και προ­σπά­θησα να εξα­κρι­βώσω αν θα μπο­ρούσα να εργά­ζο­μαι από εδώ. Σύντομα κατά­λαβα πως γινόταν μια χαρά και πως το νησί αυτό θα γινόταν το σπίτι μου.

“Νοί­κιασα ένα μικρό σπίτι δίπλα σε ένα εργα­στήρι μελιού λίγο πιο έξω από το Μεγάλο Χωρίο. Βρι­σκό­μουν να ζω ανάμεσα σε λου­λού­δια, με μια θέα στη θάλασσα που συ έκοβε την αναπνοή και τα πουλιά να πετούν στον ουρανό πάνω από το κεφάλι μου. Στον ίδιο αυτό ουρανό κάθε βράδυ χιλιά­δες αστέρια δημιουρ­γού­σαν ένα θέμα που ποτέ δεν είχα ξαναδεί στη ζωή μου. Κάτω από αυτά διάλεγα κάθε βράδυ και μια παραλία για να τα θαυμάζω ή ένα ταβερ­νάκι για να δει­πνήσω υπό το φως τους. Τρία χρόνια αργό­τερα μετα­κό­μισα σε ένα λίγο μεγα­λύ­τερο σπίτι μέσα στο χωριό, Γνώρισα τους κατοί­κους καλύ­τερα και πια είμαι φίλη τους. Ακόμη δεν κατα­λα­βαί­νουν τι κάνω όλη την ημέρα μπροστά από τον υπο­λο­γι­στή μου αλλά τους αρκεί που είμαι μια ξένη που αγαπώ το νησί τους.”

Μετά από καιρό στο νησί όλη μου η ευτυχία άρχισε να ψάχνει τρόπο να εκφρα­στεί. Της τον έδωσα μέσα από αυτό που ήξερα να κάνω και έτσι ξεκί­νησα να γράφω ένα βιβλίο για τη ζωή μου στην Τήλο. Η Ελλάδα ήταν για μένα ένα στή­ριγμα σε μια σημα­ντική και δύσκολη στιγμή της ζωής μου. Τελικά κατέ­ληξα να γράφω και για το πόσο σημα­ντικό είναι να αντι­λαμ­βά­νε­σαι την κατάλ­ληλη στιγμή πως η ζωή πρέπει να ξοδεύ­ε­ται όπως σε κάνει ευτυ­χι­σμένο και να περνάς κάθε μέρα κάνο­ντας πράγ­ματα που σε γεμί­ζουν. Η Τήλος έγινε το σκηνικό που με βοήθησε να το κατα­λάβω.

Όσο ήμουν εδώ έχασα δύο αγα­πη­μέ­νους φίλους, ερω­τεύ­τηκα έναν άντρα, ανα­θε­ώ­ρησα τις προ­τε­ραιό­τη­τες που νόμιζα πως είχαν σημασία και βρέθηκα να αισθά­νο­μαι πιο πλήρης άνθρω­πός από ποτέ. Το βιβλίο τελεί­ωσε έχοντας περι­γρά­ψει όλη αυτή τη δια­δρομή μου. Της θέτω την κλισέ ερώτηση που σχεδόν ποτέ δεν απο­φεύ­γε­ται σε ένα ξένο: τι δεν σου αρέσει, τι σε δυσκο­λεύει, τι σε ενοχλεί στη Ελλάδα; ” Κατα­λα­βαίνω πως το σύστημα εδώ δεν είναι τόσο φιλικό προς τους πολίτες. Η γρα­φειο­κρα­τεία μπορεί να σε ταλαι­πω­ρή­σει. Συχνά το ρεύμα κόβεται, τα δρο­μο­λό­για δεν εξυ­πη­ρε­τούν, στα σούπερ μάρκετ η ποι­κι­λία είναι πολυ­τέ­λεια και το ίντερ­νετ είναι πάρα πολύ αργό. Όλα αυτά συμ­βαί­νουν, αλλά τίποτα δεν είναι ικανό να μου χαλάσει τη διάθεση και να με κάνει να θέλω να φύγω από το νησί μου. Τα πάντα λύνο­νται αρκεί να υπάρχει θέληση και όχι με γκρίνια. Ελπίζω να συνε­χίσω να ζω εδώ για πολλά ακόμη χρόνια και να μην χρεια­στεί να φύγω.

Το μόνο που ίσως με στε­να­χω­ρεί είναι να βλέπω είναι πως ενώ έχετε μια τόσο όμορφη χώρα και ένα εκπλη­κτικό φυσικό τοπίο δεν το σέβεστε και παντού υπάρ­χουν σκου­πί­δια, πλα­στικά μπου­κά­λια και κανείς δεν ανα­κυ­κλώ­νει.” Το βιβλίο μου είχε ανέλ­πι­στη επι­τυ­χία σε Ευρώπη και Αμερική. Αυτό όμως που με κάνει ακόμη πιο χαρού­μενη είναι τα δεκάδες μηνύ­ματα που λαμβάνω από κόσμο που χάρη σε αυτό θέλει να επι­σκε­φτεί την Ελλάδα και την Τήλο.

Για μένα αυτό ήταν και το ζητού­μενο όταν σκέ­φτηκα να μοι­ρα­στώ την εμπει­ρία μου. Το ότι άνθρω­ποι εμπνεύ­στη­καν να ταξι­δέ­ψουν εδώ ή και να αλλά­ξουν τη ζωή τους είναι νομίζω πολύ σημα­ντικό. Πρό­σφατα έλαβα ένα μήνυμα από έναν άντρα στην Αγγλία που μου έγραφε πως του θύμισα τα χρόνια που είχε περάσει στην Αθήνα και το πως οι ανα­μνή­σεις αυτές τον έκαναν να σκεφτεί δια­φο­ρε­τικά. Αυτά μου συμ­βαί­νουν και νομίζω πως θα γράψω και άλλο βιβλίο.

Προς το παρόν γράφω και μοι­ρά­ζο­μαι τα πάντα στο www.octopus-in-my-ouzo.blogspot.com.

Πηγή: www.lifo.gr

Πώς σας φάνηκε το άρθρο;

Ένα πάτημα, χωρίς λογαριασμό. Μία ψήφος ανά συσκευή.

Σχολιασμός άρθρου

Προσθέστε ένα σχόλιο

Εμφανίζεται μετά από έγκριση · το e-mail δεν δημοσιεύεται0 / 2000

Τα σχόλια εκφράζουν τον σχολιαστή, όχι τη Δημοκρατική. Όροι σχολιασμού

Τα σχόλια εκφράζουν αποκλειστικά τον εκάστοτε σχολιαστή. Η Δημοκρατική δεν υιοθετεί αυτές τις απόψεις. Διατηρούμε το δικαίωμα να διαγράψουμε όποια σχόλια θεωρούμε προσβλητικά ή περιέχουν ύβρεις, χωρίς καμία προειδοποίηση. Χρήστες που δεν τηρούν τους όρους χρήσης αποκλείονται. Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση· το e-mail δεν δημοσιεύεται.

Γίνετε ο πρώτος που θα σχολιάσει.