Στάθη μου, τι σου έμελλε να πάθεις

Του Γιάννη Παρα­σκευά

Σου τα φόρ­τω­σαν όλα, όλα τα στραβά και τα ανάποδα της Δημαρ­χια­κής θητείας τα φόρ­τω­σαν στην πλάτη σου, όλοι οι άλλοι βγήκαν στον αφρό, ατσα­λά­κω­τοι φρε­σκο­σι­δε­ρο­μέ­νοι, περι­δια­βαί­νουν πλα­τείες και χωριά έτοιμοι για μια δεύτερη ευκαι­ρία να προ­σφέ­ρουν τις υπη­ρε­σίες τους στον τόπο.

Το έλεγαν εκείνοι οι ταλαί­πω­ροι Αρχαίοι Έλληνες, “Δρυός πεσού­σης πας παις παι­δα­ριω­δώς ξηλεύ­ε­ται”, σε έβαλαν όλοι μαζί κάτω και σε πελε­κούν, στα τόσα χρόνια που ήσουν επι­κε­φα­λής δεν βρήκαν τίποτα θετικό να πουν, για ότι κακό γινόταν ο ΣΤΑΘΗΣ έφταιγε, για ότι δεν γινόταν ο ΣΤΑΘΗΣ ήταν υπεύ­θυ­νος, για ότι σχετικά καλό γινόταν οι άλλοι το έκαναν.

Το λένε οι παπάδες, “το άδικον ουκ ευλο­γεί­ται”, αλλά ποιος τους ακούει, έλα σου που σε αυτή την Κοι­νω­νία το μόνο που προ­κό­βει είναι η αδικία και το φάγωμα του διπλα­νού.

Μια μπουκιά σε κάνανε, μέχρι να πεις “κίμινο” είχαν βγάλει τα συμπε­ρά­σματα τους, δεν κάνει, δεν έχει τσαγανό, δεν μπορεί, φοβάται να πάρει μια απόφαση, τρα­βή­χτηκε το χαλί κάτω από τα πόδια σου πριν προ­λά­βεις να ζεστά­νεις καλά καλά τη Δημαρ­χιακή καρέκλα.

Στρι­μώ­χτη­κες στη γωνιά και ήθελες η δεν ήθελες οδη­γή­θη­κες εκεί που ήθελαν όλοι οι άλλοι, τους άδεια­σες τη γωνιά και άνοιξες το δρόμο σε μελ­λο­ντι­κούς και επί­δο­ξους σωτήρες του τόπου.

Ροκά­νι­ζαν όλοι και αυτοί που ήταν μαζί σου και αυτοί που ήταν απέ­να­ντι και οι άλλοι οι πιο μακρι­νοί που δεν είχαν και πολλή γνώση για το τι συνέ­βαινε το κλαδί που όλοι μαζί καθό­σα­σταν, κατά που φαί­νε­ται όμως ο μόνος που έσπασε τα πλευρά του ήσουν εσύ Στάθη μου.

Δεν χρειά­στηκε και πολύς χρόνος, το λέει και το τρα­γου­δάκι “στις εννιά του μακα­ρίτη άλλον έβαλαν στο σπίτι” και η ζωή τραβά την κατη­φόρα.

Χαράς Ευαγ­γέ­λια για όλους, τώρα που έφυγε το βάρος από επάνω μας να δείτε τι μπο­ρούμε να κάνουμε δια­λα­λούν δεξιά και αρι­στερά, αφού το ξέρετε και εσείς, δεν φταί­γαμε εμείς ο άλλος έφταιγε, αυτός ήταν ο Αρχηγός, του μιλού­σαμε και δεν κατα­λά­βαινε, τώρα να δείτε με τον και­νούρ­γιο που βρήκαμε πως θα αλλά­ξουν τα πράγ­ματα.

Τραβούν ένα ζόρι να πείσουν κάποιους μονό­φθαλ­μους που βλέπουν και τους ρωτούν γιατί  να σας  δώσουμε μια δεύτερη ευκαι­ρία και το μόνο που έχουν να πουν είναι “δεν φταί­γαμε εμείς, άλλος ήταν υπεύ­θυ­νος”.

Στάθη μου, μη στε­να­χω­ριέ­σαι έτσι είναι αυτή η ζωή, ο θάνατος σου η ζωή μου, καμιά φορά το ξεχνάμε, δεν το σκε­φτό­μα­στε γιατί καβα­λάμε το καλάμι, μια είναι η αλήθεια που μπορείς να πεις σε αυτούς που έπονται, “εκεί που είσαι ήμουνα και εκεί που είμαι θα έρθεις”, αν και πιο σωστό και πιο συμπλη­ρω­μένο θα ήταν αν τους έλεγες “μακάρι να φτάσεις εκεί που είμαι”.

Να την αλλά­ξεις τη μοίρα δεν είναι και τόσο εύκολο, θαρρείς και είναι η μονα­δική δύναμη στον κόσμο που κινεί τα νήματα, ο αγώνας και η προ­σπά­θεια να γίνεις “Χαλίφης στη θέση του Χαλίφη”, η πλάκα και το αστείο της Ιστο­ρίας είναι ότι οι Υπήκοοι μόλις γνω­ρί­σουν το νέο Χαλίφη νοσταλ­γούν το παλιό.

Ότι δίνεις Στάθη μου, παίρ­νεις, για ένα να είσαι σίγου­ρος, ότι σου έδωσαν θα πάρουν, το ιδιο­τε­λώς κατα­βλη­θέν επι­στρέ­φε­ται.

ΠΑΡΑΣΚΕΥΑΣ ΓΙΑΝΝΗΣ

8/4/2014