Ελληνικά αντίμετρα στο τουρκικό παραλήρημα – Η κρίσιμη 10η Σεπτεμβρίου

Το δόγμα «ψυχραι­μία – ετοι­μό­τητα – απο­φα­σι­στι­κό­τητα» εξα­κο­λου­θεί να δια­πνέει τη διάθεση και ως εκ τούτου την αντί­δραση της Αθήνας στις πολε­μο­χα­ρείς κραυγές της τουρ­κι­κής ηγεσίας, οι οποίες ολοένα και αυξά­νο­νται τα τελευ­ταία 24ωρα. Κυβέρ­νηση και Ένοπλες Δυνά­μεις βρί­σκο­νται σε «κόκκινο» συνα­γερμό σε όλο το εύρος των ελλη­νο­τουρ­κι­κών συνόρων από τον Έβρο έως το Καστε­λό­ριζο, την ώρα, που το Μέγαρο Μαξίμου και το υπουρ­γείο Εθνικής Αμυνας βρί­σκο­νται σε προ­χω­ρη­μέ­νες συζη­τή­σεις με το Παρίσι – οι προ­σεγ­γί­σεις των δύο πρω­τευου­σών συμπί­πτουν στην ανα­γκαιό­τητα ανά­σχε­σης του τουρ­κι­κού επε­κτα­τι­σμού – και φέρο­νται έτοιμοι να ενερ­γο­ποι­ή­σουν ένα νέο εξο­πλι­στικό πρό­γραμμα, το πρώτο ύστερα από το μακρινό 2005.

Μάλιστα, καθο­ρι­στι­κές λεπτο­μέ­ρειες της κυο­φο­ρού­με­νης στρα­τη­γι­κής συμ­φω­νίας Ελλάδος – Γαλλίας τέθηκαν επί τάπητος στην τηλε­φω­νική επι­κοι­νω­νία ανάμεσα στον υπουργό Άμυνας, Νίκο Πανα­γιω­τό­πουλο και την Γαλλίδα ομόλογο του, Φλοράνς Παρλί. Αρμό­διες πηγές σχο­λί­α­ζαν αργό­τερα την Τετάρτη πως η νέα επι­κοι­νω­νία ανάμεσα στους δύο υπουρ­γούς Αμύνης – έχουν κατά πλη­ρο­φο­ρίες προη­γη­θεί του­λά­χι­στον άλλες δύο τις προη­γού­με­νες εβδο­μά­δες, που δεν δημο­σιο­ποι­ή­θη­καν – θεω­ρεί­ται ακόμη ένα βήμα προς την ολο­κλή­ρωση μιας πολύ σημα­ντι­κής αμυ­ντι­κής συμ­φω­νίας, που φιλο­δο­ξεί να ανα­βαθ­μί­σει σε κρί­σι­μους τομείς τις ελλη­νι­κές Ένοπλες Δυνά­μεις.

Σύμφωνα με πλη­ρο­φο­ρίες, οι εν εξε­λί­ξει δια­πραγ­μα­τεύ­σεις, που εκτι­μά­ται πως σύντομα θα τελε­σφο­ρή­σουν, αφορούν κατά κύριο λόγο στην από­κτηση έως και 18 και­νού­ριων ή μετα­χει­ρι­σμέ­νων γαλ­λι­κών μαχη­τι­κών αερο­σκά­φων, τύπου Rafale. Σύμφωνα με τις ίδιες πηγές, η 10η Σεπτεμ­βρίου εξε­λίσ­σε­ται εκτός συγκλο­νι­στι­κού απρο­ο­πτού σε μία κομβική ημε­ρο­μη­νία, καθώς ανήμερα της σύγκλη­σης της Συνόδου των ευρω­παϊ­κών χωρών της Μεσο­γείου στην Κορσική, φιλο­δο­ξεί­ται να υπάρχει του­λά­χι­στον μία πρώτη συμ­φω­νία για την προ­ώ­θηση της εν λόγω στρα­τη­γι­κής συμ­φω­νίας.

Θα πρέπει, πάντως, να είναι σαφές ότι μία από τις βασι­κό­τε­ρες πτυχές της ελλη­νο­γαλ­λι­κής συμ­φω­νίας είναι και ο χρόνος παρά­δο­σης του στρα­τιω­τι­κού εξο­πλι­σμού, καθώς στην κυβέρ­νηση επι­θυ­μούν αυτός να είναι ο συντο­μό­τε­ρος δυνατός. Μένει, εξάλλου, να απο­σα­φη­νι­στεί κατά πόσον ο προ­ω­θού­με­νος ελλη­νο­γαλ­λι­κός κοινός βημα­τι­σμός θα επε­κτα­θεί και στο ενδε­χό­μενο αμυ­ντι­κής συν­δρο­μής της Γαλλίας προς την Ελλάδα σε περί­πτωση που η τελευ­ταία δεχθεί επίθεση.

Σε κάθε περί­πτωση, μέρος της αύξησης του προ­ϋ­πο­λο­γι­σμού θα κατευ­θυν­θεί στον εκσυγ­χρο­νι­σμό των τεσ­σά­ρων φρε­γα­τών ΜΕΚΟ, τη συντή­ρηση των γαλ­λι­κών μαχη­τι­κών Μιράζ και την άμεση από­κτηση των τορ­πι­λών βαρέος τύπου για τα υπο­βρύ­χια κλάσης 214. Την ώρα που η πιθα­νό­τητα από­κτη­σης από το Πολε­μικό Ναυτικό φρε­γα­τών, τύπου Belharra, μοιάζει για διά­φο­ρους λόγους να απο­μα­κρύ­νε­ται προς το παρόν, στο Πεντά­γωνο διε­ρευ­νούν την πιθα­νό­τητα αγοράς φρε­γα­τών από την γερ­μα­νική, την ολλαν­δική και την αμε­ρι­κά­νικη αγορά.

Πάντως, στο Μέγαρο Μαξίμου δεν δεί­χνουν δια­τε­θει­μέ­νοι να ακο­λου­θή­σουν την παρελ­κυ­στική πολι­τική της Άγκυρας και να πλειο­δο­τή­σουν στο υπέρ – εθνι­κι­στικό παρα­λή­ρημα του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντο­γάν και δια­μη­νύ­ουν πως η Τουρκία έχει δύο δρόμους: είτε θα λογι­κευ­τεί και θα προ­χω­ρή­σει σε έμπρα­κτη απο­κλι­μά­κωση με συνέ­χεια και συνέ­πεια δια­μορ­φώ­νο­ντας εκείνες τις συν­θή­κες, που θα επι­τρέ­ψουν σε εύλογο χρονικό διά­στημα την επα­νέ­ναρξη του οριο­θε­τη­μέ­νου ελληνο – τουρ­κι­κού δια­λό­γου, είτε θα αντι­με­τω­πί­σει το φάσμα οδυ­νη­ρών κυρώ­σεων κατά της Οικο­νο­μίας της, του τρα­πε­ζι­κού της συστή­μα­τος καθώς και της βιο­μη­χα­νίας της και δη της αμυ­ντι­κής.

Αρμόδια κυβερ­νη­τικά στελέχη υπο­γραμ­μί­ζουν με νόημα σε κάθε περί­πτωση πως η προ­ο­πτική κυρώ­σεων κατά της Τουρ­κίας από την πλευρά της ΕΕ κατά την ειδική σύνοδο στις 24 και 25 Οκτω­βρίου στις Βρυ­ξέλ­λες δεν είναι πλέον μία θεω­ρη­τική συζή­τηση αλλά μία ζοφερή προ­ο­πτική για την ετοι­μόρ­ροπη τουρ­κική Οικο­νο­μία. Μάλιστα, η καθυ­στε­ρη­μένη διά­ψευση της Άγκυρας του δημο­σιεύ­μα­τος της έγκρι­της γερ­μα­νι­κής εφη­με­ρί­δας « Die Welt» ότι ο Ερντο­γάν είχε παραγ­γεί­λει στους στρα­τη­γούς του την πρό­κληση θερμού επει­σο­δίου είτε μέσω της βύθισης ελλη­νι­κού σκάφους του Πολε­μι­κού Ναυ­τι­κού, είτε μέσω της κατάρ­ρι­ψης μαχη­τι­κού αερο­σκά­φους ανα­δει­κνύει την αμη­χα­νία της Άγκυρας, καθώς εντυ­πώ­νε­ται στην διεθνή κοινή γνώμη ποιος είναι ο ταρα­ξίας στην ευρύ­τερη περιοχή και ως εκ τούτου ενι­σχύει τα ελλη­νικά ερεί­σματα και στις δυο όχθες του Ατλα­ντι­κού.