A-τυπος και υπογραμμός: Ξέρεις τι είναι;

Ξέρεις τι είναι να είσαι καρ­κι­νο­πα­θής και να περι­μέ­νεις με την βελόνα περα­σμένη στη φλέβα, με την ευχή να παρα­λά­βει εγκαί­ρως ο συγ­γε­νής σου το φάρμακο και να έρθει με τη ψυχή στο στόμα να στο φέρει για να ξεκι­νή­σεις τη θερα­πεία σου;

Ξέρεις τι είναι να περι­μέ­νεις μέρα με τη μέρα τα φάρμακα για την εξω­σω­μα­τική γονι­μο­ποί­ηση και να τρέμεις μην τυχόν δεν τα στείλει ούτε αυτή φορά η εται­ρεία και χάσεις ακόμα έναν κύκλο περι­μέ­νο­ντας μέχρι την επόμενη φορά;

Ξέρεις τι είναι να έχεις τον πόνο σου, και να τηλε­φω­νείς και να ξανα­τη­λε­φω­νείς στο φαρ­μα­κείο μέχρι να ακού­σεις ότι ήρθε επι­τέ­λους το σκεύ­α­σμα από την Αθήνα και μπορείς να το παρα­λά­βεις;

Ξέρεις τι είναι να περι­μέ­νεις τα φάρμακα για το Αλτσχάι­μερ του ανθρώ­που σου και να βλέπεις την υγεία του να επι­δει­νώ­νε­ται κι εσύ να μην μπορείς να κάνεις τίποτα, επειδή η εται­ρεία «δεν έστειλε ακόμα το φάρμακο»;

Ξέρεις τι είναι να βλέπεις το παιδί σου να υπο­φέ­ρει και να μην μπορείς να το βοη­θή­σεις να ανα­κου­φι­στεί επειδή «το φάρμακο είναι πάλι σε έλλειψη»;

Αν δεν ξέρεις, είσαι τυχερός…

Αν ξέρεις, είσαι ένας από εμάς…

Εδώ σε αυτές τις κου­κί­δες του χάρτη στο Αιγαίο, ακόμα και το δικαί­ωμα στην φαρ­μα­κευ­τική αγωγή δεν είναι αδια­πραγ­μά­τευτο. Του­να­ντίον, είναι δια­πραγ­μα­τεύ­σιμο. Ακόμα και σε αυτό το δικαί­ωμα, η ζυγαριά γέρνει στην μεριά του χρή­μα­τος. Οι ελλεί­ψεις, λέει, οφεί­λο­νται κυρίως σε οικο­νο­μι­κούς λόγους, σε παράλ­λη­λες εξα­γω­γές, σε υπο­κα­τά­σταση και σε απο­σύρ­σεις λόγω μη εμπο­ρι­κού ενδια­φέ­ρο­ντος. Αν σε αυτούς τους παρά­γο­ντες συνυ­πο­λο­γί­σεις και την από­σταση για τη διανομή από την Αθήνα στα νησιά, πάλι εσύ πλη­ρώ­νεις το μάρμαρο γενναίε νησιώτη…

Κι ας σε θυμού­νται όλοι προ­ε­κλο­γικά. Και ας τρέχουν να σου σφίξουν το χέρι και ας σου χαρί­ζουν πλατιά χαμό­γελα και ας σε παίρ­νουν αγκαλιά για τα απα­ραί­τητα φωτο­γρα­φικά ενστα­ντανέ και ας σου υπό­σχο­νται ότι θα σου λύσουν όλα σου τα προ­βλή­ματα.

Εμαθες πια γενναίε νησιώτη… Την επομένη των εκλογών, πάλι μόνος σου θα παλεύ­εις για τα «αδια­πραγ­μά­τευτα» δικαιώ­ματά σου. Κι αν πρέπει να ξερο­στα­λιά­σεις έξω από τις πόρτες πολι­τι­κών γρα­φείων για να διεκ­δι­κή­σεις το «αυτο­νό­ητο» , έχε υπ΄όψιν σου ότι κάθε φορά τα «αδια­πραγ­μά­τευτα» μετά τις εκλογές γίνο­νται ζητού­μενα και κάθε φορά η ζυγαριά γέρνει προς τη μεριά του χρή­μα­τος.