Ιωάννης Φλεβάρης: Δεν ξεχνώ!

Η Κυπριακή Δημο­κρα­τία άνοιξε το πρώτο κεφά­λαιο του συγκρου­σια­κού ανε­ξάρ­τη­του βίου της στις 16 Αυγού­στου 1960 με την απο­τί­ναξη της Βρε­τα­νι­κής αποι­κιο­κρα­τίας. Το Σύνταγμα της δικοι­νο­τι­κής κρα­τι­κής της υπό­στα­σης ήταν προϊόν των Διεθνών Συν­θη­κών «Ζυρίχης – Λον­δί­νου» (Φεβρουά­ριος 1959) και όχι ενά­σκη­σης πρω­το­γε­νούς συντα­κτι­κής εξου­σίας του Κυπρια­κού λαού. Το νεο­σύ­στατο κράτος όπως εξ αρχής είχε δια­φα­νεί, δεν είχε ομαλό πολι­τικό, συνταγ­μα­τικό και κοι­νω­νικό βίο αφού οι ανα­τα­ρα­χές μεταξύ των δυο κοι­νο­τή­των, Ελλη­νο­κυ­πρίων και Τουρ­κο­κυ­πρίων και η σύνθεση του προ­βλη­μα­τι­κού πολι­τεια­κού μορ­φώ­μα­τος με τις ξένες δυνά­μεις να δια­τη­ρούν σημα­ντικό παρεμ­βα­τικό ρόλο, δημιουρ­γούσε εκρη­κτικό μείγμα. Στις 15 Ιουλίου 1974 η δικτα­το­ρική κυβέρ­νηση της Ελλάδας υπο­κί­νησε πρα­ξι­κό­πημα για την ανα­τροπή του Αρχιε­πι­σκό­που Μακα­ρίου, Προ­έ­δρου της Δημο­κρα­τίας, προ­κει­μέ­νου να επι­τύ­χει ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα. Αυτή ήταν η αφορμή που ανα­ζη­τούσε ήδη από τα έτη 1963 – 1964 η Τουρκία, με αιτιο­λο­γία την προ­στα­σία των Τουρ­κο­κυ­πρίων, για να πραγ­μα­το­ποι­ή­σει σχέδιο διχο­τό­μη­σης της Κύπρου.

Στις 20 Ιουλίου 1974 εισέ­βαλλε στρα­τιω­τικά στο ανυ­πε­ρά­σπι­στο από άλλες δυνά­μεις νησί και μετά την ολο­κλή­ρωση της δεύ­τε­ρης φάσης της εισβο­λής τον Αύγου­στο του ιδίου έτους κατέ­λαβε το 37% των εδαφών της Κυπρια­κής Δημο­κρα­τίας και επέβαλε παρά­νομη κατοχή του βορείου τμή­μα­τος της.

Ακο­λού­θησε στις 15 Νοεμ­βρίου 1983, η παρά­νομη μονο­με­ρής ανα­κή­ρυξη «ανε­ξαρ­τη­σίας» των κατε­χο­μέ­νων εδαφών με την ονο­μα­σία ΤΔΒΚ (KKTC). Αυτό προ­κά­λεσε πλήρη δια­χω­ρι­σμό και απο­ξέ­νωση των δύο κοι­νο­τή­των, της Ελλη­νο­κυ­πρια­κής (80% περίπου του πλη­θυ­σμού) και της Τουρ­κο­κυ­πρια­κής (18%) και πληθώρα άλλων προ­βλη­μά­των (εδαφικό, ασφά­λεια, περιου­σιακό, δημο­γρα­φική αλλοί­ωση, διανομή και αξιο­ποί­ηση φυσικών πόρων). Στην ελλη­νική βιβλιο­γρα­φία και αρθρο­γρα­φία συνήθως η «υπο­τε­λής στην Τουρκία διοί­κηση» των κατε­χο­μέ­νων (ΕΔΔΑ) ανα­φέ­ρε­ται ως «ψευ­δο­κρά­τος».

Το Κυπριακό έκτοτε επι­κε­ντρώ­νε­ται στους τρόπους επα­νέ­νω­σης του νησιού, πολι­τεια­κής και κοι­νω­νι­κής συμ­βί­ω­σης των δύο κοι­νο­τή­των, στο πλαίσιο μιας λει­τουρ­γι­κής και βιώ­σι­μης, συμ­φω­νη­μέ­νης λύσης ενώ υπήρξε σειρά από άκαρπες προ­σπά­θειες επί­λυ­σης με απο­κο­ρύ­φωμα το πολυ­συ­ζη­τη­μένο, σχέδιο Ανάν τον Απρίλιο του 2004.

Η ένταξη της νήσου στην Ευρω­παϊκή Ένωση (2004) και στην ΟΝΕ, απο­τε­λεί γεγονός ύψιστης σημα­σίας και σπου­δαία επι­τυ­χία της Ελλη­νι­κής διπλω­μα­τίας. Η Κύπρος πέραν της οικο­νο­μι­κής της ανά­πτυ­ξης ελπίζει ότι η συμ­με­τοχή της στην Ευρω­παϊκή Ένωση θα απο­τε­λέ­σει, σε κάποιο βαθμό, ασπίδα προ­στα­σίας από την τουρ­κική επι­θε­τι­κό­τητα.

Σήμερα οι εξε­λί­ξεις στην Ανα­το­λική Μεσό­γειο είναι καται­γι­στι­κές. Η κατά­σταση παρα­μέ­νει εκρη­κτική με την ανα­θε­ω­ρη­τική στρα­τη­γική της Τουρ­κίας και την διαρκή κατα­πά­τηση κάθε έννοιας διε­θνούς δικαίου και νομι­μό­τη­τος. Η ιδέα της «γαλά­ζιας πατρί­δας», η επί­δειξη γεω­πο­λι­τι­κής ισχύος και η προ­σπά­θεια του σημε­ρι­νού προ­έ­δρου της γεί­το­νος να ανα­δεί­ξει την χώρα του περι­φε­ρειακή υπερ­δύ­ναμη και εαυτόν σε παγκό­σμιο ηγέτη των απα­ντα­χού μου­σουλ­μά­νων, δυνα­μι­τί­ζει την κατά­σταση σε συν­δυα­σμό με το δια­βό­ητο Τουρ­κο­λι­βυκό μνη­μό­νιο που προ­κα­λεί αντι­δρά­σεις. Παρά­νο­μες γεω­τρή­σεις της Τουρ­κίας εντός της υφα­λο­κρη­πί­δας της, «διε­θνείς οριο­θε­τή­σεις θαλασ­σίων ζωνών» με τα κατε­χό­μενα, απο­τροπή της νόμιμης εκμε­τάλ­λευ­σης του ενερ­γεια­κού πλούτου και του φυσικού αερίου. Η Κύπρος βρί­σκε­ται και πάλι στο επί­κε­ντρο… Η Ελλάδα μπορεί και πρέπει να πράξει το καθήκον της. Να σταθεί δίπλα στην Κύπρο με όποιο τρόπο και αν απαι­τη­θεί.

Η Περι­φέ­ρεια Νοτίου Αιγαίου, όπως κάθε χρόνο, έτσι και φέτος στην εκδή­λωση του Συλ­λό­γου Κυπρίων, στον Ι.Ν. Αγ. Αναρ­γύ­ρων στην Ρόδο, με εκπρό­σωπο τον Αντι­πε­ρι­φε­ρειάρχη κ. Ιωάννη Φλεβάρη, τιμά τον συνε­χι­ζό­μενο αγώνα του Ελλη­νι­κού Κυπρια­κού λαού και της μαρ­τυ­ρι­κής Κύπρου. Τιμά τους πεσό­ντες και τα θύματα της τουρ­κι­κής εισβο­λής του 1974 και της συνε­χι­ζό­με­νης κατοχής της βόρειας Κύπρου. Το σύνθημα «δεν ξεχνώ» μένει πάντα επί­καιρο και ζωντανό. Πονάει αλλά μας διδά­σκει και προ­σπα­θεί να μας αφυ­πνί­σει. Έχει πολλά να μας πει και πρέπει να ακού­σουμε…