Αλήστου μνήμης

Της Νεκτα­ρίας Μπίλλη

Μεσού­σης της καλο­και­ρι­νής περιό­δου, η πολι­τική επι­και­ρό­τητα βρί­σκε­ται στα κόκκινα συμπο­ρευό­μενη τον υδράρ­γυρο. Η συγκυ­ρία παρα­μέ­νει κομβική και κρίσιμη για τη χώρα μας, όπου προ­σπα­θεί να σταθεί όρθια μέσα σε πρω­τό­γνω­ρες γι αυτή συν­θή­κες, να βγει όσο το δυνατόν με τις λιγό­τε­ρες απώ­λειες μέσα από αυτήν την πρω­το­φανή για την ανθρω­πό­τητα, υγειο­νο­μική, κοι­νω­νική, οικο­νο­μική κρίση.

Όλοι γνω­ρί­ζουμε ότι τίποτα δεν έχει τελειώ­σει, ότι ο κίν­δυ­νος ενός πιθανού πισω­γυ­ρί­σμα­τος είναι υπαρ­κτός αφού ακόμη δεν υπάρχει στην αγορά το εμβόλιο και για το λόγο αυτό προ­τάσ­σε­ται και είναι επι­βε­βλη­μένη η ατομική ευθύνη. Αυτά για να μην χαλα­ρώ­νουν οι συνει­δή­σεις.

Από την άλλη όμως η χώρα χρειά­ζε­ται ένα δυνατό αφήγημα, ένα σχέδιο συγκρο­τη­μένο, μακριά από δυστο­κίες, αγκυ­λώ­σεις, από παρω­χη­μέ­νες πράξεις και ατολ­μίες. Απαι­τεί­ται πλέον και επι­βάλ­λε­ται η ευθύνη συλ­λή­βδην του πολι­τι­κού συστή­μα­τος, η μέγιστη δυνατή συναί­νεση, η συστρά­τευση προ­κει­μέ­νου όλα τα παρα­πάνω τα απο­τε­λέ­σουν κοινό τόπο με τεκ­μη­ριω­μέ­νες, εμπε­ρι­στα­τω­μέ­νες και ρεα­λι­στι­κές προ­τά­σεις.

Δυστυ­χώς όμως τέτοια δείγ­ματα γραφής δεν έχουμε από την πλευρά της αξιω­μα­τι­κής αντι­πο­λί­τευ­σης όπου ανα­πο­λεί «ένδοξες» μέρες του παρελ­θό­ντος με τα μαγκά­λια και τις λιπο­θυ­μίες, επεν­δύει και προ­σα­να­το­λί­ζε­ται στη δημιουρ­γία νέου κύματος αγα­να­κτι­σμέ­νων σε μια προ­σπά­θεια να απο­συν­δε­θεί η παν­δη­μία του κορο­νοϊού από την ύφεση στην Ελλάδα τη στιγμή που η παγκό­σμια οικο­νο­μία έχει πληγεί στον μέγιστο βαθμό. Ο Πρό­ε­δρος της αξ. Αντι­πο­λί­τευ­σης παρείχε πλήρη κάλυψη στον στε­νό­τερο συνερ­γάτη της κυβέρ­νη­σης του για τον οποίο έχει ανοίξει ο ασκός του Αιόλου μέσα από επώ­νυ­μες καταγ­γε­λίες ως προς τις σχέσεις του με επι­χει­ρη­μα­τίες και την εμπλοκή του σε μια σειρά από απο­κα­λύ­ψεις. Είναι χαρα­κτη­ρι­στική η προ­τροπή προς του βου­λευ­τές και ευρω­βου­λευ­τές του κόμ­μα­τος του να στήσουν ασπίδα στις επι­θέ­σεις του παλαιού πολι­τι­κού συστή­μα­τος που στόχο έχουν την ίδια την παρά­ταξη τον ίδιο τον ΣΥΡΙΖΑ. Ταύτισε λοιπόν τον κορυ­φαίο συνερ­γάτη του με την παρά­ταξη με το ίδιο το κόμμα. Η απόλυτη στήριξη θα έλεγε κάποιος.

Ανα­ντί­λε­κτα είναι μια μία πάγια και προ­σφι­λής τακτική του κ. Τσίπρα, διότι κάτι αντί­στοιχο έπραξε και τον Μάϊο του 2019, όταν η αήθης επίθεση στον Σ.Κυμπου­ρό­πουλο και η γενι­κό­τερη στάση που είχε επι­δεί­ξει κορυ­φαίος υπουρ­γός της κυβέρ­νη­σης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ οδή­γη­σαν τον Κυριάκο Μητσο­τάκη στην κατά­θεση πρό­τα­σης μομφής, ο Αλέξης Τσίπρας τη μετέ­τρεψε σε πρόταση δυσπι­στίας ανα­γκά­ζο­ντας την κοι­νο­βου­λευ­τική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ να στη­ρί­ξει τον αν. Υπουργό. Επίσης προ­σφι­λής και πάγια πρα­κτική της π. κυβέρ­νη­σης που τη βιώσαμε στο πρό­σφατο παρελ­θόν ήταν η παρα­ποί­ηση, η δια­μόρ­φωση των γεγο­νό­των και η παρου­σί­αση τους με τέτοιο τρόπο, όπως βόλευε τους τότε κυβερ­νώ­ντες με το πρό­σχημα ότι και καλά εμείς οι «αδαείς» δεν κατα­λά­βαμε. Συνε­χί­ζε­ται εν προ­κει­μέ­νων με δηλώ­σεις στε­λε­χών του προ­σπα­θώ­ντας να πολι­τι­κο­ποι­ή­σουν μια υπόθεση με κυρίως ποινική αύρα με το να διαρ­ρέ­ουν ότι ο Μητσο­τά­κης στήνει «νέο 89» λες και τότε δεν συμ­με­τείχε ο Συνα­σπι­σμός.

Ελλεί­ψει λοιπόν δομη­μέ­νου αντι­πο­λι­τευ­τι­κού λόγου και προ­τά­σεων, και μέσα στον κυκεώνα των ανα­τρι­χια­στι­κών απο­κα­λύ­ψεων ήταν θέμα χρόνου ο ΣΥΡΙΖΑ να βγει στο πεζο­δρό­μιο. Το έναυσμα το έδωσε ο ίδιος ο Αλέξης Τσίπρας την Πέμπτη από το βήμα της Βουλής όπου κάλεσε όλους «παρό­ντες και παρού­σες στον δρόμο, στις κοι­νω­νι­κές κινη­το­ποι­ή­σεις παντού όπου οι πολίτες αντι­στέ­κο­νται, διεκ­δι­κούν, δια­δη­λώ­νουν». Άρχεται λοιπόν το σκληρό ροκ και το ερώτημα που τίθεται είναι κατά πόσο οι πολίτες αυτής της χώρας είναι δια­τε­θει­μέ­νοι να ακού­σουν, να επη­ρε­α­στούν από προ­τά­σεις και δεσμεύ­σεις ανε­δα­φι­κές και έωλες έχοντας νωπή την μνήμη της περιό­δου 2015-2019.