ΠΣΑ «Απόλλων»: Με οδύνη πληροφορηθήκαμε την απώλεια του Πολύβιου Παυλίδη στο Οχάιο

O ΠΣΑ «Απόλλων» εκφρά­ζει την λύπη και τα συλ­λυ­πη­τή­ριά του στην οικο­γέ­νεια του εκλι­πό­ντος εδώ στην Αμερική και στην Ρόδο.

Ο Πολύ­βιος Παυ­λί­δης περισ­σό­τερο από πενήντα χρόνια υπη­ρέ­τησε με μεγάλη αφο­σί­ωση τον ΠΣΑ «Απόλλων» σε όλα τα αξιώ­ματα. Τον χαρα­κτή­ριζε η μεγάλη του αγάπη για την Ρόδο και κάθε τί το Ελλη­νικό.  Συνεχώς έδινε μάχες επι­δυ­κνεί­ο­ντας μεγάλο ζήλο με γνώμονα την πρόοδο του ΠΣΑ «Απόλλων» έχοντας ως κέντρο πάντοτε τον Ρόδιο της ξενη­τειάς.

Ο «Απόλλων» για τις μακρό­χρο­νες υπη­ρε­σίες του απένημε την τιμη­τική διά­κριση του Επι­τί­μου Προ­έ­δρου.

Θα τον θυμό­μα­στε πάντα με αγάπη για την δυνα­μική του παρου­σία στα συνέ­δρια του ΠΣΑ «Απόλλων».

Ο Πολύ­βιος Παυ­λί­δης και άλλοι φλο­γε­ροί Ρόδιοι πατριώ­τες που θυμό­μα­στε μέσα στον ΠΣΑ «Απόλλων», όπως μας λέγει και η εκκλη­σία μας, μπορεί να δοκί­μα­σαν τον βιο­λο­γικό θάνατο και έκλει­σαν τα μάτια των εδώ στη γη αλλά τα άνοιξαν αλλού.

Ο Πολύ­βιος όπως όλοι οι άλλοι φίλοι πριν θα είναι απλά αθέατοι αλλά όχι απόντες από τα Ροδιακά συνέ­δρια και εκδη­λώ­σεις μας στην Αμερική ή Ρόδο.

Θα είναι παρό­ντες διότι πνευ­μα­τικά επι­κοι­νω­νούμε μαζί τους με την αδιά­κο­πτη ανά­μνηση των όμορφων μαζί των στιγμών αλλά και με την προ­σευχή μας.

Η κάθε τηλε­φω­νική επι­κοι­νω­νία που είχαμε με τον Πολύβιο γνω­ρί­ζαμε ότι θα ήταν μακράς διαρ­κείας. Η τελευ­ταία που είχαμε μερικοί από μας μαζί του ήταν πολύ σύντομη.

Κατα­λα­βαί­ναμε ότι έκανε κου­ρά­γιο να μας μιλήσει. Κατα­λα­βαί­ναμε το πόσο εις πολύ μικρό χρόνο η ασθέ­νεια κατέ­βαλε την δυνατή φωνή του.

Η ασθέ­νεια κατά­βαλε την δύναμη της φωνής του αλλά όχι την αγάπη και βαθειά  μέριμνά του για τον «Απόλλων» και τα προ­γράμ­ματά του.

Μας είπε πόσο θα το ήθελε να γίνει καλά, να πάει στην Ρόδο μας και να δει το άγαλμα του ιδρυτού της Δωριέα, να δει χτι­σμέ­νες τις μαθη­τι­κές εγκα­τα­στά­σεις «Απόλλων» για τα Ροδι­τά­κια μας όπου γης στα Κολύ­μπια.

Μας είπε το πόσο ικα­νο­ποι­η­μέ­νος είναι που άρχισε να γίνεται πραγ­μα­τι­κό­τητα το Ροδιακό Ιστο­ρικό Αρχείο στην Αμερική «Απόλλων». Μας γνώρισε ότι συμ­βού­λεψε την σύζυγό του να μας παρα­δώ­σει όλην την συλλογή του για το Ροδιακό Αρχείο «Απόλλων».

Του απα­ντού­σαμε ότι ο ίδιος θα μας έδινε την συλλογή του. Δυστυ­χώς μας έφυγε τόσο γρήγορα!

Στις τελευ­ταίες τηλε­φω­νι­κές επι­κοι­νω­νίες πάντοτε μας ζητούσε να προ­σέ­χουμε τον ΠΣΑ «Απόλλων».

Μας δήλωνε όταν τον μιλού­σαμε ότι θα πολε­μούσε την ασθέ­νειά του. Δυστυ­χώς ο δυνατός αυτός φίλος μας έχασε την μάχη με τον καρκίνο που οι γιατροί τελικά έκαναν διά­γνωση σε πολύ προ­χω­ρη­μένο στάδιο.

Θυμό­μα­στε τα λόγια και τις μακρό­χρο­νες υπη­ρε­σίες του Πολύ­βιου και άλλων Ροδίων που δεν είναι πλέον μαζί μας.

Σκε­πτό­με­νοι τον Πολύβιο και τους άλλους βλέ­πουμε τα κοινά χαρα­κτη­ρι­στικά των γνω­ρί­σματα που μας άφησαν για παρα­δειγ­μα­τι­σμό εμάς τους Ροδίους στο εξω­τε­ρικό.

Βλέ­πουμε πολύ καθαρά στα λόγια και επι­στο­λές και άλλο έντυπο υλικό που μας άφησαν ότι πάντοτε ευγε­νείς ιδέαι και υψηλά ιδανικά τους ενέ­πνεαν. Ο Πολύ­βιος και όλοι οι ηγέτες μας από την δεκατία του 1910 μπο­ρούμε να πούμε ότι όλοι είχαν τα ευγενή χαρα­χτη­ρι­στικά γνω­ρί­σματα της φιλο­πα­τρίας, της αφο­σιώ­σεως στα θεία, της αγάπης για την Ελλη­νική γλώσσα, την υπε­ρη­φά­νεια για τον αθάνατο Ελλη­νο­χρι­στια­νικό Πολι­τι­σμό μας, την γεναιο­δω­ρία, την ανη­συ­χία για τα εθνικά θέματα της Ελλάδας.

Βλέ­πουμε την μεγάλη των αγάπη για το όμορφο νησί μας και για τα Ροδι­τά­κια μας όπου γης. Ο Πολύ­βιος και όλοι οι άλλοι ηγέτες μας αφιέ­ρω­σαν όλην τους την ζωή να ανταλ­λά­ζουν, να ανα­με­τα­δώ­νουν απόψεις και θέσεις, γνώμες και προ­τά­σεις, μηνύ­ματα και ειση­γή­σεις για τόνωση, για ένα παρα­πάνω νεύρωμα των χαλα­ρω­μέ­νων από τον χρόνο, την ξενη­τειά και το ξεμά­κρεμα δεσμών της συγ­γέ­νειας και του κοινού της κατα­γω­γής τόπου. Για τον Πολύβιο και όλους που τώρα θυμό­μα­στε η Ρόδος ήταν το φεγ­γο­βόλο αστέρι.

Η ζωή και οι πράξεις του Πολύ­βιου και όλων των άλλων δεν ήταν μόνο για το παρόν αλλά περισ­σό­τερο για το μέλλον. Προ­σπα­θού­σαν ο καθένας με τον τρόπο του για ένα δέσιμο σχέσεων που μέσου των Ροδια­κών συλ­λό­γων μας, μέσω του «Απόλλων», να δώσουμε μέρος του χρέους στους πατέρες και παπ­πού­δες μας στην γενέ­τηρα Ρόδο ή πως να συμ­βά­λουμε στην Αμερική. Του Πολύ­βιου το όνειρο και των άλλων ήταν να δεθούμε πιο πολύ, να στε­νέ­ψουμε τις σχέσεις μας σαν αδέλφια που είμαστε και σαν ένα συμπα­γές Ροδιακό σύνολο να παί­ξουμε τον ρόλο μας σωστά εδώ μέσα στην ομο­γέ­νεια και στον τόπο που γεν­νη­θή­καμε ή που γεν­νή­θη­καν οι γονείς μας στην Ρόδο.

Ο αεί­μνη­στος Πολύ­βιος παρά την δοκι­μα­σία της ασθέ­νειας που δεν φοβόταν τι ήταν για το οποίο εξέ­φραζε την λύπη και επι­θυ­μία του τις τελευ­ταίες ημέρες της ζωής του; Να ήταν καλά να ξανα­πάει πίσω στην Ρόδο. Να πάει και να δει μαζί με άλλα το υπό ανέ­γερση άγαλμα του ιδρυτού της πόλεως Ρόδου Δωριέα και τις υπό ανέ­γερση εγκα­τα­στά­σεις «Απόλλων» για τα παι­δά­κια μας στα Κολύ­μπια.

Ο νους και η καρδιά του μέχρι το τέλος ήταν στραμ­μένα στην Ρόδο και στα έργα για την υπε­ρη­φά­νεια και το καλό των παιδιών μας.

Η Νεκρώ­σι­μος Ακο­λου­θία έλαβε χώρα την Δευτέρα, 8^η Ιουνίου στον Ιερό Ναό του Αγίου Δημη­τρίου στο Warren, OH και αμέσως μετά ο εντα­φια­σμός του στο κοι­μη­τή­ριο.

Για περισ­σό­τε­ρες πλη­ρο­φο­ρίες μπο­ρείτε να δια­βά­σετε εις

www.peterrossiandsonfh.com/obituary/Polyvios-pavlidis

 

Τόσο η Νεκρώ­σι­μος Ακο­λου­θία όσο και ο εντα­φια­σμός του λόγω της παν­δη­μίας του κορω­νοιού και των αυστη­ρών περιο­ρι­σμών της παρού­σης κατα­στά­σεως που όλοι μας είμαστε έλαβε χώρα σε στενό οικο­γε­νειακό περι­βάλ­λον.

To Κεντρι­κόν Διοι­κη­τι­κόν Συμ­βού­λιον ΠΣΑ «Απόλλων»

Ηλίας Τομάζος, Ευστά­θιος Πελαρ­δής, Χρυ­σό­στο­μος Μιχα­λά­κης, Χρι­στίνα Καπόλης, Βασί­λειος Αγγελής, Εμμα­νουήλ Λέργου, Νίκος Καρ­τά­λης, Κίτσα Αιβάζης, Ταμπίκα Πηχιού, Έβαν Καφενές, Γρη­γό­ριος Μάκρας, Λάζαρος Κασέκας, Στέρ­γιος Ανα­στα­σάς, Παύλος Παυ­λί­δης, Εμμα­νουήλ Χατζη­κώ­στας, Εμμα­νουήλ Ψαράς, Ελένη Καρα­νίκη.