Η Αθήνα κατηγορεί την Άγκυρα για «ανασχηματισμό της γεωγραφίας»

Για «ανα­σχη­μα­τι­σμό της γεω­γρα­φίας», «εφεύ­ρεση νέων κανόνων» και «επί­κληση ανύ­παρ­κτων και ανε­φάρ­μο­στων «αρχών» που επι­διώ­κουν να δια­στρε­βλώ­σουν τη διεθνή νομο­λο­γία» κατη­γο­ρεί η Αθήνα την Άγκυρα στη νέα επι­στολή που απέ­στειλε στον Γενικό Γραμ­μα­τέα των Ηνω­μέ­νων Εθνών. 

Η επι­στολή, η οποία φέρει ημε­ρο­μη­νία 21 Απρι­λίου και επι­δό­θηκε από τη Μόνιμη Αντι­πρό­σωπο της Ελλάδος στον ΟΗΕ πρέσβη Μαρία Θεοφίλη, απο­τε­λεί απά­ντηση σε εκείνη που είχε κατα­θέ­σει στις 18 Μαρτίου ο τούρκος Μόνιμος Αντι­πρό­σω­πος Φερι­ντούν Σινιρ­λί­ο­γλου. Σε αυτήν είχε επι­συ­νά­ψει χάρτη με τις συντε­ταγ­μέ­νες του εξω­τε­ρι­κού ορίου της, κατά την Άγκυρα, τουρ­κι­κής υφα­λο­κρη­πί­δας στην Ανα­το­λική Μεσό­γειο έπειτα και από την υπο­γραφή του Μνη­μο­νίου Συνα­ντί­λη­ψης Άγκυρας – Τρί­πο­λης για την οριο­θέ­τηση θαλασ­σίων ζωνών τον περα­σμένο Νοέμ­βριο.

Η ελλη­νική επι­στολή αντι­κρούει όπως και στο παρελ­θόν τις ξεκά­θα­ρες παρα­βιά­σεις του Διε­θνούς Δικαίου της Θάλασ­σας στην περί­πτωση του τουρ­κο­λι­βυ­κού Μνη­μο­νίου, όπως πχ για την αγνόηση των θαλασ­σίων ζωνών που δικαιού­νται τα ελλη­νικά νησιά και ιδιαί­τερα η Κρήτη. Είναι όμως εμφανώς γραμ­μένη σε σκλη­ρό­τερη γλώσσα σε σχέση με προη­γού­με­νες επι­στο­λές που έχουν κατα­τε­θεί.

Η Αθήνα απαντά αυτή τη φορά σε ορι­σμέ­νες από τις «αρχές» που έχει κατά καιρούς επι­κα­λε­στεί ο Γενικός Διευ­θυ­ντής του τουρ­κι­κού υπουρ­γείου Εξω­τε­ρι­κών Τσα­γκα­πτάι Έρτζι­γες, ο οποίος έχει ανα­λά­βει τη θεω­ρη­τι­κο­ποί­ηση των τουρ­κι­κών ισχυ­ρι­σμών και ενερ­γειών. Ιδιαί­τερη αναφορά γίνεται στην «λαν­θα­σμένη και παρα­πλα­νη­τική» χρήση της αρχής περί των νησιών που βρί­σκο­νται «στη λάθος πλευρά της μέσης γραμμής» σύμφωνα με την οποία Άγκυρα και Τρίπολη αγνό­η­σαν τα δικαιώ­ματα ελλη­νι­κών νησιών σε θαλάσ­σιες ζώνες πέραν των χωρικών τους υδάτων. 

Σύμφωνα με την Αθήνα, καθώς η Κρήτη αλλά και τα Δωδε­κά­νησα δεν ανήκουν ούτε στην Τουρκία ούτε στη Λιβύη η εν λόγω αρχή δεν μπορεί να επι­κλη­θεί. Το μόνο που επι­διώ­κε­ται είναι να απο­κο­πεί η επήρεια της ελλη­νι­κής νησιω­τι­κής επι­κρά­τειας. Καθώς δε η Τουρκία και η Λιβύη δεν έχουν αντι­κεί­με­νες ακτές, το ζήτημα του μήκους ή της κατεύ­θυν­σης των ακτών τους δεν έχει σχέση στο συγκε­κρι­μένο πλαίσιο. Το ίδιο ισχύει για τα σημεία βάσης που εμπε­ριέ­χο­νται στο Μνη­μό­νιο.

Η Αθήνα σημειώ­νει δε ότι μεγάλος αριθμός από τα σημεία βάσης της τουρ­κο­λι­βυ­κής συμ­φω­νίας δεν έχουν σχέση ούτε επη­ρε­ά­ζουν τη χάραξη της υπο­τι­θέ­με­νης «γραμμής οριο­θέ­τη­σης». Ο μόνος στόχος της συμπε­ρί­λη­ψής τους είναι «να παρου­σιά­σουν λαν­θα­σμένα ένα επι­νοη­μένο μήκος ακτών». Ο δε χάρτης που επι­συ­νά­πτε­ται στην επι­στολή Σινιρ­λί­ο­γλου της 18^ης Μαρτίου χαρα­κτη­ρί­ζε­ται από την Αθήνα ως ένα «εργα­λείο μολυ­σμένο από τους ίδιους παρά­νο­μους ισχυ­ρι­σμούς που επι­διώ­κει να νομι­μο­ποι­ή­σει».

Πηγή: tovima.gr