Η λεπτή γραμμή

Εβαλε τα πράγ­ματα στη θέση τους ο κ. Γερα­πε­τρί­της, απα­ντώ­ντας στα συνεχή «τι θα γίνει με τους ηλι­κιω­μέ­νους», «θα παρα­τα­θούν γι’ αυτούς τα μέτρα», «θα πάνε στα χωριά» «θα στέλ­νουν μήνυμα μόνον οι άνω των 65»; «Δεν αισθά­νο­μαι ότι θα πρέπει να υπάρ­ξουν κατα­να­γκα­σμοί για τις μεγα­λύ­τε­ρες ηλικίες, δεν πρό­κει­ται να υπο­πέ­σουμε σε μιας μορφής ηλι­κιακό ρατσι­σμό» ήταν η απά­ντησή του. Είναι βέβαια ανθρώ­πινο το να θέλουμε να ξορ­κί­σουμε την αρρώ­στια και τον θάνατο τρα­βώ­ντας μια γραμμή ανάμεσα σε εμάς, τους υγιείς, και τους άλλους – τους «ευά­λω­τους», τις «ασθε­νείς ομάδες», τους «ηλι­κιω­μέ­νους» – αλλά αυτό τελικά ούτε ακριβές είναι, ούτε παρα­γω­γικό. Δεν είναι ακριβές γιατί η γραμμή ανάμεσα στην υγεία και τη μη υγεία είναι τόσο λεπτή, ουσια­στικά αόρατη, όσο κι αν εμείς προ­σπα­θούμε απε­γνω­σμένα να την ενι­σχύ­σουμε με ότι βρούμε μπροστά μας. Το να θέτεις λοιπόν τα επόμενα βήματα αυτής της παν­δη­μίας που γονα­τί­ζει εθνικά συστή­ματα υγείας και την παγκό­σμια οικο­νο­μία ως ζήτημα προ­στα­σίας των «ευά­λω­των ομάδων» δεν είναι συνταγή επι­τυ­χίας, αλλά συνταγή κοι­νω­νι­κού πολέμου. Δεν χρειά­ζο­νται ακρό­τη­τες για να απο­συ­ντε­θεί η κοι­νω­νική συνοχή. Αρκεί αυτή η απαίσια συγκα­τά­βαση και αίσθηση ανω­τε­ρό­τη­τας και η μνη­σι­κα­κία της αίσθη­σης αδικίας που δημιουρ­γεί­ται όταν κάποιες ομάδες φέρεται να χρειά­ζο­νται ειδική μετα­χεί­ριση ή να «κοστί­ζουν» παρα­πάνω στο κοι­νω­νικό σύνολο. Η έξοδος από την κρίση δεν θα χρεια­στεί μέρες, εβδο­μά­δες ή μήνες. Θα χρεια­στεί χρόνια απ’ ότι όλοι λένε. Και όποια μέτρα παρθούν είτε τώρα είτε το 2021 δεν θα είναι προς όφελος των «ευά­λω­των» – όλοι είμαστε ευά­λω­τοι, αλλά για την επι­βί­ωση της κοι­νό­τη­τας. Θα είναι μια πολύ χαμένη ευκαι­ρία αν αντί να αφο­μοιώ­σουμε το πόσο αλλη­λέν­δε­τοι είμαστε όλοι μας, μετά απ’ όλη αυτή την ιστορία νομί­σουμε ότι είμαστε προ­στα­τευ­μέ­νοι.