Η Βίκυ Βολωνάκη στο Athletestories: Η Κάλυμνος, οι ΗΠΑ και η δικαίωση!

Το κορίτσι που έφυγε από την Κάλυμνο, για να παίξει μπάσκετ στην Αθήνα και να βρα­βευ­τεί φέτος ως κορυ­φαία assistant coach με το Πανε­πι­στή­μιο του Μέιριαν. Είναι η ιστορία της Βίκυς Βολω­νάκη, όπως την αφη­γεί­ται στο athletestories.

“Ποτέ δεν φαντα­ζό­μουν πως σήμερα, τριάντα τρία χρόνια μετά, θα ήμουν προ­πο­νή­τρια στο πανε­πι­στή­μιο Μέιριαν Ιντια­νά­πο­λις στην Αμερική, μαζί με την παλιά συμπαί­κτριά μου στην Ελλάδα, Κέιτι Τζέ­αρλντς”, εξηγεί στην αφήγησή της η Βίκυ Βολω­νάκη!

Απο­κά­λυψε δε, πως την ημέρα που της ανα­κοι­νώ­θηκε η βρά­βευσή της, νόμιζε ότι κάποιος της έκανε πλάκα!

“Αυτό κι αν ήταν έκπληξη!  Όταν μου το είπαν, στην αρχή, θεώρησα πως ήταν αστείο. Κάποιος, είπα, θέλει να μου κάνει πλάκα.

Κι όμως, ήταν πραγ­μα­τι­κό­τητα.

Την ημέρα που το ‘μαθα ήμουν στην Αϊόβα. Βρι­σκό­μουν με την ομάδα στο πούλμαν καθ’οδόν για το ξεδο­χο­δείο στο οποίο είχε προ­γραμ­μα­τι­στεί μια εκδή­λωση ενόψει του παι­χνι­διού με τις Voorhees, για τους εθνι­κούς αγώνες.

Το τηλέ­φωνό μου χτυ­πούσε διαρκώς και οι κλήσεις ήταν από έναν συγκε­κρι­μένο τηλε­φω­νικό αριθμό.  Συνήθως, όταν είμαι με την ομάδα και υπάρ­χουν κρί­σι­μοι αγώνες μπροστά μας, δεν απαντάω στα τηλέ­φωνα. Θέλω να μένω συγκε­ντρω­μένη και να μην απο­σπά­ται η προσοχή μου. Έτσι δεν απα­ντούσα.

Ωστόσο, κάποια στιγμή απο­φά­σισα να καλέσω πίσω τον αριθμό μήπως ήταν κάτι επείγον. Όταν πήρα, «βγήκε» μια κυρία από την ομο­σπον­δία μπάσκετ και μου ανα­κοί­νωσε ό,τι ψηφί­στηκα ως η καλύ­τερη βοηθός προ­πο­νητή, στο σύνολο των κολε­για­κών ομάδων στην Αμερική!

«Πλάκα μου κάνετε;» τη ρώτησα, κι εκείνη απά­ντησε. «Βάλτε το όνομά μου στην Google, και θα δείτε αν είμαι αυτή που λέω».

Τα ΄χασα! Δεν ήξερα τι να της πω. Αφήστε δε που άρχισα να νιώθω άβολα γιατί από την αρχή της συνο­μι­λίας μας της έλεγα συνέ­χεια, «έλα τώρα, κόψ’ την πλάκα!». Έλα, όμως, που δεν ήταν πλάκα!

Δεν το περί­μενα! Στην συνέ­χεια της συνο­μι­λίας μας, η κυρία μού εξήγησε πως κάθε χρόνο όλα τα πανε­πι­στή­μια των Η.Π.Α, ψηφί­ζουν τους καλύ­τε­ρους χεντ και ασί­σταντ κόουτς των ομάδων. «Και πώς βγήκα εγώ;» ανα­ρω­τή­θηκα, επι­ση­μαί­νο­ντάς της, πως εκτός από τους προ­πο­νη­τές με τους οποίους συνα­να­στρέ­φο­μαι, δεν γνωρίζω κανέναν άλλον στη χώρα.

«Τι εννο­είτε;» με ρώτησε, και τότε της απά­ντησα. «Κοι­τάξτε. Στην χώρα από την οποία προ­έρ­χο­μαι, καλώς ή κακώς για να πετύ­χεις κάτι, πρέπει να ξέρεις κόσμο. Κι εδώ δεν με ξέρει σχεδόν κανείς». Η ατάκα της στη συνέ­χεια ήταν απο­στο­μο­τική. «Κυρία Βολο­νάκη, εδώ δεν λει­τουρ­γούμε έτσι. Αν αξίζει κάποιος, θα αντα­μει­φθεί».

Ήταν από τις ομορ­φό­τε­ρες στιγμές της ζωής μου στην Αμερική. Φυσικά υπήρξαν κι άλλες, όπως η κατά­κτηση των τίτλων στους εθνι­κούς αγώνες του πρω­τα­θλή­μα­τος, αλλά αυτή η στιγμή, ήταν μια δικαί­ωση για μένα. Ήταν η αντα­μοιβή των κόπων μου”

Δια­βά­στε όλη την αφήγηση της Βίκυς Βολω­νάκη, με την επι­μέ­λεια της δημο­σιο­γρά­φου, Έλενας Βογια­τζή,  στο Athletestories.gr