Χίλιες νοερές αγκαλιές!

Του Στάθη Φαρ­μα­κίδη

Ξύπνησε χαρά­ματα, συμ­μά­ζεψε το σπίτι, ζύμωσε, μαγεί­ρεψε κι αγγά­ρεψε τον άντρα της. Έγραψε στο χαρτί όσα την έχουν ορμη­νέ­ψει, πήρε τις ταυ­τό­τη­τες και τα συμπρά­γκαλά της κι άρχισαν το σερ­γιάνι… Σαν έφτασε στον πρώτο της σταθμό, χτύπησε το θυρο­τη­λέ­φωνο και περί­μενε καρ­τε­ρικά. Της άνοιξαν και μπήκε στο διά­δρομο της πολυ­κα­τοι­κίας. Στο ισόγειο και στο βάθος δεξιά βρί­σκε­ται η πόρτα του δια­με­ρί­σμα­τος που δια­μέ­νει η οικο­γέ­νεια της κόρη της. Σε δευ­τε­ρό­λε­πτα και πριν προ­λά­βει να χτυ­πή­σει το κου­δούνι, η πόρτα άνοιξε απ’ την σπι­το­νοι­κο­κυρά.

Εκείνη, οπι­σθο­χω­ρώ­ντας αστρα­πιαία, καλη­μέ­ρισε από από­σταση. Έτεινε το χέρι για να παρα­δώ­σει στο παιδί της το ζυμω­μένο ψωμί που παρήγ­γειλε και απο­λαμ­βά­νει ο γαμπρός και τα εγγόνια της.

Συνάμα, με το άκουσμα του θυρο­τη­λε­φώ­νου το «σύρμα» στο σπίτι είχε πέσει… Ήρθε, ήρθε η γιαγιά, φώναξε ο μικρό­τε­ρος! Την στιγμή λοιπόν που η γιαγιά ρώταγε την κόρη της «που γυρο­βο­λάνε τα μικρά» για να αντα­μώ­σει τα πρόσωπά τους, τσουπ… ξεπρό­βαλε ο δεκά­χρο­νος απ΄ τον διά­δρομο που οδηγεί στην πόρτα.

Έλαμψε ολάκερη! Άνοιξε διά­πλατα τα χέρια της, φτερά θαρρείς για να πετάξει στον ουρανό μαζί με τον εγγονό της. Με το βλέμμα της, του δίνει χίλιες νοερές αγκα­λιές κι ας παρα­μέ­νουν τα χέρια της ανοικτά. Όσο δεν σφι­χτα­γκα­λιά­ζει τον εγγονό της, το βλέμμα της γίνεται απλανές, μοιάζει σε από­γνωση…

Πόση λαχτάρα κρύβει στην ψυχή της και πως αντέχει να μένει σε από­σταση;

Τρείς-τέσσερις κου­βέ­ντες της, σβήνουν την φωτιά της αδη­μο­νίας, μα η από­κριση του μικρού την ενθαρ­ρύ­νει ακόμη περισ­σό­τερο να πλη­σιά­σει.

-Γιαγιάκα μου, της φωνάζει!

Λες, θα λυγίσει, δεν μπορεί. Πώς μπορεί; Κι όμως…

-Αγοράκι μου γλυκό, πώς θα ΄θελα να σε πιάσω. Παιδί μου γλυκό, πώς είσαι;

Μα η από­σταση παρα­μέ­νει, αυτό που άλλαξε είναι η στάση των χεριών της που τώρα έκλει­σαν κι ήρθαν να ακου­μπή­σουν με ανοι­κτές παλάμες τα αντί­στοιχα δύο της μάγουλα.

Πριν της απο­κρι­θεί ο μικρός κατέ­φθα­σαν και τα άλλα δύο μεγα­λύ­τερα, για να συμπλη­ρω­θεί η ευτυχία της στιγμής. Τι αντά­μωση…

Τα καμά­ρωσε, τα φίλησε από μακριά κι αφού αντάλ­λα­ξαν τα δικά τους, τα προ­σκά­λεσε να βγουν στο μπρο­στινό μπαλ­κόνι για να αντα­μώ­σουν με τον παππού.

Εκείνος, μόλις πρόλαβε να παρ­κά­ρει το αυτο­κί­νητο κι έλεγε μια καλη­μέρα και τα χρόνια πολλά σ΄ έναν γείτονα. Η φωνή του γείτονα γνώριμη. Παππούς κι αυτός σχεδόν συνο­μή­λι­κος του, συνο­μι­λούσε στην κόρη και τα εγγόνια του. Αυτός απ΄ τον δρόμο και τα τρία εγγο­νά­κια του στο μπαλ­κόνι του σπιτιού.

Και σε δευ­τε­ρό­λε­πτα, καθώς από απέ­να­ντι φώναξαν τα δικά του εγγόνια, ιδού η εικόνα:

Δύο παπ­πού­δες στον δρόμο σε δύο αντι­κρι­νές πολυ­κα­τοι­κίες να έχουν σχεδόν πλάτη ο ένας στον άλλον και να συνο­μι­λούν με τα έξι εγγο­νά­κια που βρί­σκο­νταν ανά τρία στα μπαλ­κό­νια τους…

Οι φωνές τους «γέμισαν» τη γει­το­νιά! Κάθε κου­βέ­ντα τους ξεχω­ρι­στή. Πόση αγάπη κρύβουν για το καθένα από τα εγγόνια τους. Δεν λογα­ριά­ζουν κορω­νοϊ­ούς, μονάχα απο­στά­σεις και ατομική ευθύνη.

Αφού κόπασε ο ενθου­σια­σμός τους κι αφού χόρ­τα­σαν ο ένας τον άλλον, απο­ρη­μέ­νος και αφελής βγαί­νο­ντας στο μπαλ­κόνι, διε­ρω­τή­θηκα μεγα­λο­φώ­νως:

-Δεν ξέρω αν στη θέση σας θα μπο­ρούσα να μείνω μακριά τους. Θα τα αγκά­λιαζα κι ας πέθαινα!

Ο αντί­λο­γος, απ΄ τον γείτονα παππού, άμεσος.

-Δεν λογα­ριάζω θάνατο, το παιδί μονάχα πώς θα τον βιώσει και πώς θα νιώσει. Δεν είναι εύκολα πράγ­ματα αυτά…

Εκείνη τη στιγμή σώπασα. Θυμή­θηκα μια φράση ενός καλού φίλου που καθώς έγινε παππούς τον είχα ρωτήσει πως νιώθει. Οι κου­βέ­ντες του με καθη­λώ­νουν μέχρι σήμερα:

-Αν ο Κύριος είχε τον Χριστό εγγονό του δεν θα τον θυσίαζε στον Σταυρό!!

(ΥΓ: Το χρο­νο­γρά­φημα ανα­φέ­ρε­ται σε πραγ­μα­τικά γεγο­νότα και αφιε­ρώ­νε­ται σε όλες τις για­γιά­δες και όλους τους παπ­πού­δες της Ρόδου)