Οι Σύλλογοι των απανταχού Καλυμνίων στηρίζουν το Λιμενάρχη Καλύμνου

Απόλυτη στήριξη στο Λιμε­νάρχη Καλύ­μνου και στα πλη­ρώ­ματα των σκαφών του Λιμε­νι­κού Σώματος, έστει­λαν με κοινή, ταυ­τό­χρονη δήλωση στα Μέσα Κοι­νω­νι­κής Δικτύ­ω­σης.

Καλύ­μνιοι από Αμερική, Αυστρα­λία, Ευρω­παϊ­κές χώρες καθώς και οι παροι­κίες Καλυ­μνίων Αθηνών – Πει­ραιώς και Ρόδου, ενώνουν τη φωνή τους, κατά της αδικίας που εκφρά­ζε­ται, σε υπη­ρε­σια­κούς παρά­γο­ντες, οι οποίοι μοχθούν, ώστε κάτω από αντί­ξοες κλι­μα­το­λο­γι­κές, γεω­γρα­φι­κές και εργα­σια­κές συν­θή­κες, να δια­τη­ρή­σουν ισορ­ρο­πίες στην περιοχή, έχοντας πάντα ως στόχο, να μη θίξουν δύο ιδανικά: του πατριω­τι­σμού και της ανθρω­πιάς. Η κοινή δήλωση στή­ρι­ξης που βγήκε ταυ­τό­χρονα, στα μέσα κοι­νω­νι­κής δικτύ­ω­σης, πριν από μία ώρα, ανα­φέ­ρει τα εξής:

««Οι Σύλ­λο­γοι των απα­ντα­χού Καλυ­μνίων στη­ρί­ζουν το Λιμε­νάρχη Καλύ­μνου»

Στο πλευρό του Λιμε­νάρχη Καλύ­μνου και των πλη­ρω­μά­των σκαφών ΛΣ-ΕΛ.ΑΚΤ στέ­κο­νται οι Καλύ­μνιοι της Δια­σπο­ράς, μετά τα πρό­σφατα δημο­σιεύ­ματα και τη μηνυ­τή­ρια αναφορά, εις βάρος της Ελλη­νι­κής Ακτο­φυ­λα­κής Καλύ­μνου.

Παί­ζουμε με τη φωτιά, όποτε εκφρά­ζουμε απόψεις, χωρίς καν να βρι­σκό­μα­στε στο σημείο που δια­δρα­μα­τί­ζο­νται γεγο­νότα. Και καμία

αρμο­διό­τητα, δεν δικαιο­λο­γεί το γεγονός ότι, ο καθένας αβα­σά­νι­στα, μπορεί και να γίνει κριτής, σε γεγο­νότα, τα οποία απο­μο­νώ­νο­νται σε δίλεπτα – τρί­λε­πτα βίντεο, ενώ το πριν και το μετά, αγνο­εί­ται.

Σε τέτοιες σοβαρές περι­πτώ­σεις, ολο­κλη­ρω­μένη άποψη, έχουμε από βιντε­ο­λή­πτες δύο πλευρών και ακα­τέρ­γα­στα, χωρίς μοντάζ. Έναν από τις απέ­να­ντι ακτές, τη στιγμή που γίνεται η επιλογή των μετα­να­στών που προ­ω­θού­νται προς την Ελλάδα, με όλες τις λεπτο­μέ­ρειες και έναν από τη στιγμή που ελλη­νική ακτο­φυ­λακή, αντι­λη­φθεί συγκε­κρι­μένη κίνηση στη θάλασσα και λαμ­βά­νει την εντολή να επι­χει­ρή­σει. Και επειδή όλο αυτό είναι αδύνατο, τα βιντε­ά­κια που κυκλο­φο­ρούν, θα δεί­χνουν πάντα ελλι­πείς εικόνες.

Σαν ναυ­τι­κός, ανθρω­πι­στι­κός και ευαί­σθη­τος λαός, οι Καλύ­μνιοι και λόγω του ότι, στο Λιμε­ναρ­χείο υπη­ρε­τούν συμπα­τριώ­τες μας και με δεδο­μένο το ήθος του Λιμε­νάρχη Καλύ­μνου κ. Καραν­τζιούνη, είμαστε σε μεγάλο βαθμό πεπει­σμέ­νοι, ότι στόχος της ακτο­φυ­λα­κής, δεν είναι σε καμία περί­πτωση να βου­λιά­ξουν, να ταλαι­πω­ρή­σουν, να εκδιώ­ξουν και να συμπε­ρι­φερ­θούν γενικώς με τρόπο απάν­θρωπο σε μετα­νά­στες.

Όμως… οι υπη­ρε­τού­ντες στο Λιμε­νικό Σώμα, επι­βάλ­λε­ται να επι­τε­λούν το έργο, για το οποίο η πολι­τεία τους έχει ορίσει και ο ελλη­νι­κός λαός τους έχει εμπι­στευ­θεί. Και αυτό, είναι η φύλαξη των θαλάσ­σιων συνόρων. Και οι νησιώ­τες, δεν δέχο­νται, πως παρά τις αρμό­διες υπη­ρε­σίες, τα νησιά μας παρα­μέ­νουν αφύ­λα­κτα.

Τα σύνορα της Ελλάδος και της Ευρώπης βρί­σκο­νται στα νησιά του ανα­το­λι­κού Αιγαίου. Και οι πρό­σφυ­γες, οπωσ­δή­ποτε δεν απο­τε­λούν μιά­σματα αφού κι εμείς κάποτε, βρε­θή­καμε στην ίδια θέση. Εκτι­μούμε ότι στην Ελλάδα, δεν υπάρ­χουν πουθενά εντολές του τύπου «πνίξτε

τους» ή «εξα­φα­νί­στε τους». Το χαρα­κτη­ρι­στικό των ελλήνων στην πλειο­ψη­φία, από οποια­δή­ποτε θέση και αν υπη­ρε­τούν, είναι ο σεβα­σμός στον άνθρωπο, όσο μπορεί και αυτός να σε σεβα­στεί.

Παρόλα αυτά, στα θαλάσ­σια σύνορα – όπως πρό­σφατα και στα ηπει­ρω­τικά – δια­δρα­μα­τί­ζο­νται γεγο­νότα που οπωσ­δή­ποτε εμείς οι απέξω δεν γνω­ρί­ζουμε και πολύ περισ­σό­τερο δε μπο­ρούμε να κρί­νουμε.

Άλλωστε, είναι πολλά τα ΜΜΕ που κατά καιρούς εστιά­ζο­νται σε ένα θέμα, χωρίς αυτό να απο­τε­λεί την ουσία, χωρίς να ανα­ζη­τη­θεί ποτέ η αιτία, χωρίς να γνω­ρί­ζουν ακριβώς τα δρώμενα. Και ιστο­ρικά, η μισή αλήθεια, είναι χει­ρό­τερη από ένα απο­δε­δειγ­μένο ψέμα.

Ως Καλύ­μνιοι, θα προ­τεί­ναμε σε δημο­σιο­γρά­φους, ιδιαί­τερα από τη σίγουρη γεω­γρα­φική θέση των Αθηνών, που ασχο­λού­νται με τέτοιου είδους λεπτά ζητή­ματα, να λάβουν ειδική άδεια και να παρευ­ρί­σκο­νται σε τέτοια γεγο­νότα, ώστε να έχουν ιδίαν και ολο­κλη­ρω­μένη άποψη. Πραγ­μα­τικά, θα νοιώ­σουν εξαι­ρε­τικά άβολα για τα κατά καιρούς γρα­φό­μενά τους και δεν θα επι­διώ­ξουν ξανά, να ζήσουν αυτού του είδους την επι­κιν­δυ­νό­τητα.

Υπάρ­χουν άλλωστε παγκό­σμιες συμ­φω­νίες κρατών, που απο­τυ­πώ­νουν τα δικαιώ­ματα και τις υπο­χρε­ώ­σεις αυτών, που φυλάσ­σουν σύνορα. Σύμφωνα λοιπόν με αυτές, η πράξη «απο­τρο­πής» μετα­να­στών εκ μέρους της ακτο­φυ­λα­κής, γίνεται κλι­μα­κωτά και εξαρ­τά­ται πάντα, από τη συμπε­ρι­φορά των «επι­σκε­πτών».

Και δεν είναι καθόλου εύκολο με οποιεσ­δή­ποτε και­ρι­κές συν­θή­κες, σκληρές τις περισ­σό­τε­ρες φορές στο Αιγαίο, να μπο­ρέ­σεις να αντα­πο­κρι­θείς ως άνθρω­πος, ως πατριώ­της, ως ακτο­φύ­λα­κας. Παρόλα

αυτά, οι ακτο­φύ­λα­κες δίνουν τον εαυτό τους. Οι «εκτός νυμ­φώ­νος» είναι πολύ εύκολο και να κρίνουν και να απο­τυ­πώ­σουν τη διάθεσή τους και να κατα­δι­κά­σουν, ακόμα και να υπο­δεί­ξουν το πώς θα έπρεπε να κάνουν τη δουλειά τους οι άνθρω­ποι που επι­χει­ρούν. Εκ του ασφα­λούς, επι­τρέ­πε­ται η ρητο­ρική χάριν της «ανθρω­πιάς» αλλά αλήθεια, πόσο ανθρω­πιά υπο­δη­λώ­νει η χωρίς γνώσεις συμπε­ρι­φορά;

Όσο για τις κατη­γο­ρίες περί «ρατσι­σμού», ο χαρα­κτη­ρι­σμός, δεν μετριέ­ται με δύο μέτρα και δύο σταθμά. Υπάρ­χουν συγκε­κρι­μέ­νοι, εγκε­κρι­μέ­νοι κανόνες για τη θάλασσα και για τη στεριά. Όλοι δεί­χνουμε ευαι­σθη­σίες υπέρ των ανθρω­πί­νων υπάρ­ξεων και δικαιω­μά­των, αλλά για ποιο λόγο αλήθεια, δεν είμαστε το ίδιο ευαί­σθη­τοι, όταν πρό­κει­ται για υπη­ρε­σια­κούς παρά­γο­ντες, που ως λαός, τους πλη­ρώ­νουμε για να έχουν τη φύλαξη των συνόρων μας; Και πόσο δίκαιο είναι ο καθη­με­ρι­νός νησιώ­της του μόχθου, να αισθά­νε­ται ανα­σφα­λής;

Και αυτή την εποχή, που ο κόσμος μαστί­ζε­ται από τον ιό στη νέα, θανα­τη­φόρα μορφή του, η προσοχή των λιμε­ναρ­χείων, είναι λογικό να έχει αυξηθεί. Ας μην ξεχνάμε, πως το φορ­τω­μένο από «κορο­νοϊό» πλοίο «Βενι­ζέ­λος» το οποίο βρί­σκε­ται σε καρα­ντίνα ξεκί­νησε από Τουρκία για Μάλτα, γεμάτο φορείς, αφού όπως λέγεται, η Τουρκία πάσχει από τα πολυά­ριθμα κρού­σματα. Επο­μέ­νως, το απάν­θρωπο είναι, ιδιαί­τερα αυτή την εποχή, να μην υπάρχει αυξη­μένη προσοχή στα σύνορά μας.

Και δεν θέλουμε να πιστέ­ψουμε ότι κάποιοι, λει­τουρ­γώ­ντας από άγνοια του τι συμ­βαί­νει στα σύνορα, επι­κα­λού­με­νοι ανθρω­πι­στι­κές τάσεις και συναι­σθή­ματα, βρί­σκο­νται ανά πάσα στιγμή απέ­να­ντι από οποιον­δή­ποτε καλεί­ται να τιμήσει την υπη­ρε­σιακή του θέση. Ας ανα­λύ­σει ο καθένας, βαθειά μέσα του τον ορισμό της ανθρω­πιάς και ας στα­μα­τή­σουμε να

χρη­σι­μο­ποιούμε όλες τις εκφρά­σεις από το πλούσιο ελλη­νικό λεξι­λό­γιο, χάριν εντυ­πω­σια­σμού, αφού δεν είμαστε παρό­ντες στα γεγο­νότα.

Εμείς, οι Καλύ­μνιοι της δια­σπο­ράς, κου­βα­λώ­ντας την ιδιαί­τερη πατρίδα στην καρδιά μας, αγα­πούμε ειλι­κρινά τον παρά­γο­ντα άνθρωπο και δεν καλύ­πτουμε τα μάτια μας με δήθεν ανθρω­πι­στικό μανδύα, εις βάρος της ίδιας μας της πατρί­δας.

Στο συγκε­κρι­μένο θέμα, συστρα­τευό­μα­στε με το Δήμαρχο Καλυ­μνίων Δημήτρη Δια­κο­μι­χάλη και τους πολι­τι­κούς παρά­γο­ντες του νησιού μας, που αντι­δρούν στη μηνυ­τή­ρια αναφορά κατά του Λιμε­νάρχη Καλύ­μνου και δια­βε­βαιώ­νουμε ότι, οι Σύλ­λο­γοι των απα­ντα­χού Καλυ­μνίων, μέσω των Δ.Σ. και των μελών τους, θα παρέ­χουν την απαι­τού­μενη στήριξη στο πρόσωπο του Λιμε­νάρχη κ. Ιωάννη Καρα­τζιούνη, τον οποίο εκτι­μούμε τόσο για το ήθος του, όσο και για την υπευ­θυ­νό­τητά του, κατά την εκτέ­λεση των υπη­ρε­σια­κών του καθη­κό­ντων, όλα αυτά το χρόνια.

Το κείμενο συνυ­πο­γρά­φουν οι Σύλ­λο­γοι Καλυ­μνίων:

Οχάιο, Ρόδου, Αττικής, Μασ­σα­λίας, Ντάρ­γουιν, Σίδνεϊ