“Η δουλειά αποφέρει καρπούς”

Η Μαρία Μα­ρα­βέ­λια του Ξάν­θου Πά­τμου έκανε τον δικό της απο­λο­γι­σμό για τη φε­τι­νή πο­ρεία του συλ­λό­γου, στέλ­νο­ντας το δικό της μή­νυ­μα για τη νέα κα­θη­με­ρι­νό­τη­τα των αν­θρώ­πων. Ανα­λυ­τι­κά, όσα είπε για την πο­ρεία της ομά­δας και τον κο­ρω­νο­ϊό.

«Ο Ξάν­θος Πά­τμου είναι μια ομάδα που ξε­κί­νη­σε από το μηδέν με μο­να­δι­κό εφό­διο την με­γά­λη αγάπη μας για το μπά­σκετ. Με επι­μο­νή τόσα χρό­νια δου­λεύ­ου­με με­θο­δι­κά κάτω από αντί­ξο­ες συν­θή­κες. Αρ­χί­σα­με λίγοι και ξαφ­νι­κά γί­να­με μια με­γά­λη οι­κο­γέ­νεια που μας συν­δέ­ουν απί­στευ­τες στιγ­μές. Η φε­τι­νή χρο­νιά άρ­χι­σε να μας δίνει καρ­πούς. Τα παι­διά στις ακα­δη­μί­ες μας με την κα­θο­δή­γη­ση του Δη­μή­τρη Μπάχα έκα­ναν τρο­με­ρή δου­λειά που θα φανεί τα επό­με­να χρό­νια. Οι νε­α­νί­δες μας ολο­κλή­ρω­σαν τις υπο­χρε­ώ­σεις τους όσο ήταν δυ­να­τό κα­λυ­τέ­ρα αν σκε­φτού­με ότι η ομάδα απο­τε­λού­νταν κυ­ρί­ως από μι­κρές και είχε να αντι­με­τω­πί­σει πολύ δυ­να­τές ομά­δες με με­γά­λη εμπει­ρία.

Η ομάδα των πα­γκο­ρα­σί­δων μας άρ­χι­σε να πατά γερά στα πόδια της κά­νο­ντας νίκες και κο­ντρά­ρο­ντας πολύ δύ­σκο­λα παι­χνί­δια. Εί­χα­με με­γά­λες φι­λο­δο­ξί­ες για μια εξαι­ρε­τι­κή πο­ρεία έως το τέλος του πρω­τα­θλή­μα­τος. Εί­μα­στε πολύ ευ­χα­ρι­στη­μέ­νοι και αι­σθα­νό­μα­στε αι­σιό­δο­ξοι ότι οι ομάδα μας όλο και θα ανε­βαί­νει. Έχου­με μάθει να αντι­με­τω­πί­ζου­με όλες τις δυ­σκο­λί­ες με πεί­σμα και σκλη­ρή δου­λειά και τα παι­διά μας έχουν απο­δεί­ξει ότι αγα­πούν το μπά­σκετ και θέ­λουν να βρί­σκο­νται στο γή­πε­δο με όλες τις συν­θή­κες. Το ότι ανα­γκά­στη­καν να στα­μα­τή­σουν και να κλει­στούν σε ένα σπίτι είναι πολύ δύ­σκο­λο άλλα εί­μα­στε ομάδα που δεν μας τρο­μά­ζουν τα δύ­σκο­λα. Έχου­με μάθει να τα αντι­με­τω­πί­ζου­με όλα ενω­μέ­νοι και απλά πε­ρι­μέ­νου­με. Μπο­ρεί ο covid19 να στα­μά­τη­σε λίγο άδοξα την πο­ρεία των πρω­τα­θλη­μά­των άλλα πι­στεύ­ου­με ότι δεν εί­χα­με και πε­ρι­θώ­ρια επι­λο­γής. Αυτό έπρε­πε να γίνει αυτό και έγινε για το καλό όλων μας.

Η αλή­θεια είναι πως μας λεί­πει πολύ, μας λεί­πουν οι προ­πο­νή­σεις, μας λεί­πουν οι αγώ­νες, μας λεί­πει αυτή η με­γά­λη οι­κο­γέ­νεια του μπά­σκετ. Θέ­λου­με να πε­ρά­σει γρή­γο­ρα όλο αυτό και να γυ­ρί­σου­με στην κα­νο­νι­κό­τη­τα μας ελ­πί­ζο­ντας ότι η ζωή μας θα είναι όπως την ξέ­ρα­με. Το κακό είναι πως δεν γνω­ρί­ζου­με ούτε το πότε ούτε τις επι­πτώ­σεις που θα έχει αυτή η παύση στην ζωή μας. Η παν­δη­μία έχει προ­κα­λέ­σει με­γά­λο κακό σ όλο σχε­δόν τον κόσμο, αλλά η υγεία μας αυτή την στιγ­μή είναι πάνω απ όλα. Είναι στο χέρι μας να μην επι­τρέ­ψου­με ούτε κακό να μας κάνει, ούτε να κρα­τή­σει για με­γά­λο διά­στη­μα. Μέ­νου­με σπίτι για να το στα­μα­τή­σου­με. Μέ­νου­με σπίτι για να εί­μα­στε όλοι εκεί όταν θα ξα­να­νοί­ξουν τα γή­πε­δα. Μόλις με το καλό τε­λειώ­σει όλο αυτό θα συ­νε­χί­σου­με να αγω­νι­ζό­μα­στε με πάθος γι αυτό που αγα­πά­με και μά­λι­στα τώρα ακόμα πε­ρισ­σό­τε­ρο, γιατί τώρα κα­τα­λά­βα­με όλοι και μι­κροί και με­γά­λοι την αξία της ελευ­θε­ρί­ας χωρίς φόβο και πε­ριο­ρι­σμούς και απο­κο­μί­σα­με ένα με­γά­λο μά­θη­μα. ΣΤΗ ΖΩΗ ΤΙ­ΠΟ­ΤΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΔΕ­ΔΟ­ΜΕ­ΝΟ»!