“Ου μετανοείν αλλά προνοείν χρη τον άνδρα τον σοφόν”-Γράφει ο Γιάννης Παρασκευάς

(Επι­χαρ­μος ο Κώος 5ος π.χ)

Κύριο χαρα­κτη­ρι­στικό των αγαθών, των σοφών ανθρώ­πων θεω­ρούσε ο Επί­χαρ­μος, την προ­νοη­τι­κό­τητα και όχι την εκ των υστέρων μετά­νοια.

Δια­κρι­τικό γνώ­ρι­σμα των πολλών από εμάς, η εκ των υστέρων μετά­νοια.

Μετά­νοια, γιατί κακώς αξιο­λο­γή­σαμε τα δεδο­μένα, ή γιατί δεν τα λάβαμε υπόψη μας, ή γιατί δεν βόλευαν τις επι­θυ­μίες και ορέξεις μας και τέλος γιατί με το «προ­νο­είν» προ καιρού, βρι­σκό­μα­στε σε διά­σταση.

Αν και η άσκηση πολι­τι­κής είναι, πρόνοια και πρό­βλεψη, οι πολι­τι­κές μας ηγεσίες του παρελ­θό­ντος και του τώρα, κατέ­χουν τα αρι­στεία σε αυτό τον τομέα, του μη προ­νο­είν και του εκ των υστέρων μετα­νο­είν.

Η δια­σύν­δεση του μέλ­λο­ντος με το τώρα και το παρελ­θόν, δεν ευδο­κι­μεί και δεν φέρει καλά απο­τε­λέ­σματα, χωρίς την ορθή μελέτη και αξιο­λό­γηση του παρελ­θό­ντος και τις ορθές επι­λο­γές του τώρα.

Βιώ­νουμε στην σημε­ρινή περίοδο της «παν­δη­μι­κής κρίσης», τα απο­τε­λέ­σματα των λαθε­μέ­νων αξιο­λο­γή­σεων και πράξεων.

Από άγνοια, από κακές αξιο­λο­γή­σεις, από ιδε­ο­λο­γι­κές εμμονές, από κατα­να­γκα­σμούς εξω­γε­νών παρα­γό­ντων, βρε­θή­καμε σαν χώρα και σαν κοι­νω­νία (όπως και άλλες χώρες), απρο­ε­τοί­μα­στοι και απρο­στα­τά­τευ­τοι στον αόρατο, άγνωστο και θανα­τη­φόρο εχθρό.

Τα μέτρα που οι κυβερ­νώ­ντες επέ­βα­λαν, ναι μεν είναι μέτρα προ­στα­σίας, αλλά δεν μπορεί κάποιος να μην δεχθεί, ότι η ανάγκη τα επέβαλε, ως αντί­με­τρα και αντί­δοτο των κενών και των παρα­λεί­ψεων, που οι επι­λο­γές του παρελ­θό­ντος προ­κά­λε­σαν.

Από ιδε­ο­λο­γι­κές εμμονές, λάθος εκτι­μή­σεις, προ­σπό­ριση ιδίων οφε­λη­μά­των και από την ενστέρ­νηση και αποδοχή των όσων οι ισχυροί ιδε­ο­λο­γι­κοί μηχα­νι­σμοί του Παγκό­σμιου Χρη­μα­το­πι­στω­τι­κού συστή­μα­τος μας επέ­βα­λαν ως ανα­γκαιό­τητα και ως μονό­δρομο, φθάσαμε στο σημείο της έλλει­ψης δυνα­το­τή­των αντι­με­τώ­πι­σης της παν­δη­μίας.

Ο φόβος κατάρ­ρευ­σης του Δημό­σιου Συστή­μα­τος Υγείας, είναι η γενε­σιουρ­γός αιτία της λήψης των μέτρων.

Ως απότοκο εμμονών και ιδε­ο­λο­γι­κών δια­στρο­φών, αφήσαμε το Εθνικό Σύστημα Υγείας ουσια­στικά να απα­ξιω­θεί και να καταρ­ρεύ­σει.

Ως «φετίχ» μη επι­δε­χό­μενο καμιά αντίρ­ρηση, απο­δε­χτή­καμε ότι ο ιδιω­τι­κός τομέας μπορεί καλύ­τερα από το Δημόσιο να προ­στα­τεύ­σει το υπέρ­τατο ανθρώ­πινο αγαθό της Υγείας.

Της μέρες της κρίσης έχει κατα­στεί πρόδηλο, ότι στο Δημόσιο ενα­πο­θέ­τουμε «την πάσαν ελπίδα μας».

Αμε­τα­νό­η­τοι εμμο­νι­κοί, δεν παύουν και σήμερα ακόμα να υπε­ρα­σπί­ζο­νται, ότι με εργο­λα­βι­κές συμ­βά­σεις ανέ­λα­βαν να προ­στα­τεύ­ουν και να εξυ­πνούν.

Δια­πι­στώ­σεις που δεν επι­δέ­χο­νται την όποιου είδους επι­φύ­λαξη, ο ιδιω­τι­κός τομέας εκκω­φα­ντικά παρα­μέ­νει αμέ­το­χος στην αντι­με­τώ­πιση του κιν­δύ­νου.

Είναι τρα­γε­λα­φι­κές οι δηλώ­σεις κυβερ­νη­τι­κών αξιω­μα­τού­χων για τις δήθεν συμ­φω­νίες με τις Ιδιω­τι­κές κλι­νι­κές, για το κόστος της ημε­ρή­σιας απο­ζη­μί­ω­σης τους, σε περι­πτώ­σεις εξυ­πη­ρέ­τη­σης ασθενών από τον ΙΟ.

Δυσ­σα­νά­γνω­στες ακόμα οι ανα­κοι­νώ­σεις για την πρό­σληψη ιατρι­κού προ­σω­πι­κού στα Νοσο­κο­μεία και οι ενέρ­γειες για την αύξηση των κλινών των ΜΕΘ.

Η αξιο­λό­γηση και απο­τί­μηση των εμπει­ριών του τώρα, αυτό που αύριο θα είναι παρελ­θόν, θα πρέπει να απε­μπλα­κούν από διε­στραμ­μένα ιδε­ο­λο­γή­ματα και θα πρέπει η Πολι­τεία να επα­νε­κτι­μή­σει την άποψη, για το τι σημαί­νει ΔΗΜΟΣΙΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΥΓΕΙΑΣ και ποιες θα πρέπει να είναι οι περαι­τέρω ενέρ­γειες.

Είναι ώρα να στεί­λουμε στα αζήτητα την άποψη, ότι τίποτα Δημόσιο δεν λει­τουρ­γεί σωστά και ότι η λει­τουρ­γία του Δημο­σίου είναι Ευρω­βόρα.

Εν τοιαύτη περι­πτώ­σει, γιατί να μην ζητηθεί και η κατάρ­γηση των Υπουρ­γείων (δεν εννοώ τους πολι­τι­κούς προϊ­στα­μέ­νους αλλά το προ­σω­πικό) και η λει­τουρ­γία τους να ανα­τε­θεί σε ιδιώ­τι­κές επι­χει­ρή­σεις.

Είναι γεγονός πως το θεσμικό πλαίσιο λει­τουρ­γίας του ΕΣΥ δια­τυ­πω­μένο από το 1982 δεν αντα­πο­κρί­νε­ται πλήρως στα σημε­ρινά ζητού­μενα.

Το θέμα της ανα­γκαιό­τη­τας του άνοιξε και δεν πρέπει να κλείσει, απαι­τεί­ται αρχικά τρο­πο­ποί­ηση του θεσμι­κού πλαι­σίου λει­τουρ­γίας του ΕΣΥ, ούτως ώστε να εναρ­μο­νι­σθεί με τις υπάρ­χου­σες συν­θή­κες.

Πρώ­τι­στο μέλημα μιας ευνο­μού­με­νης πολι­τείας είναι η προ­στα­σία της Υγείας των κατοί­κων και η πρό­σβαση τους στο Σύστημα Υγείας είναι να ανε­μπό­δι­στη και απο­τε­λε­σμα­τική.

Η όποια προ­σπά­θεια ανα­προ­σαρ­μο­γής του Συστή­μα­τος είναι βέβαιο πως θα κληθεί να δώσει απα­ντή­σεις σε δύσκολα προ­βλή­ματα.

Πρώτον, η χρη­μα­το­δό­τηση του θα πρέπει να έχει ως στόχο την εύρυθμη και απο­δο­τική λει­τουρ­γία του και όχι να υπα­κούει στις όποιες δημο­σιο­νο­μι­κές επι­τα­γές.

Είναι ανα­γκαιό­τητα η ανα­προ­σαρ­μογή των Οργα­νι­σμών λει­τουρ­γίας τους, η κάλυψη των οργα­νι­κών τους θέσεων, οι νέες δια­δι­κα­σίες επι­λο­γής και αξιο­λό­γη­σης του ιατρι­κού δυνα­μι­κού, η απο­δέ­σμευση της λει­τουρ­γίας των Νοσο­κο­μεια­κών μονάδων από τον ασφυ­κτικό ενα­γκα­λι­σμό τους από το Κράτος και η απο­κέ­ντρωση του συνόλου του Συστή­μα­τος Υγείας.

Είναι γνωστό στους επαί­ο­ντες, χωρίς ισχυρή και λει­τουρ­γούσα Πρω­το­βάθ­μια περί­θαλψη, δεν υπάρχει εύρυθμη λει­τουρ­γία Νοσο­κο­μεια­κών μονάδων.

Για τις εκτός κέντρου Νοσο­κο­μεια­κές Μονάδες είναι απα­ραί­τητη η επι­στη­μο­νική συνερ­γα­σία τους με Πανε­πι­στη­μιακό Νοσο­κο­μείο, για την συνεχή μετεκ­παί­δευση των γιατρών.

Παρα­σκευάς Γιάννης

Ρόδος 3/4/2020

ΥΣΤ. Σαν Ροδίτες έχουμε χρέος να στα­θούμε αρωγοί όσων παλεύ­ουν για την σωστή λει­τουρ­γία του Νοσο­κο­μείου μας.

Με την ευκαι­ρία που μου δίνεται θα ήθελα να εκφράσω και δημόσια τις ευχές μου για την γρήγορη απο­κα­τά­σταση της υγείας του φίλου γιατρού Δημήτρη Κρε­μα­στι­νού.