Παρέμβαση Σακελλαροπούλου με ουσία και ευαισθησία

Η Πρό­ε­δρος της Δημο­κρα­τίας Κατε­ρίνα Σακελ­λα­ρο­πού­λου μίλησε νωρί­τερα σήμερα τηλε­φω­νικά με την Ελόνα Αγκόλι, μοδί­στρα στα Γρεβενά, η οποία προ ημερών έγινε γνωστή επειδή έσπευσε και κατα­σκεύ­ασε 600 χει­ρουρ­γι­κές μάσκες για το νοσο­κο­μείο Γρε­βε­νών. Η κυρία Σακελ­λα­ρο­πού­λου συνε­χάρη την κυρία Αγκόλι για το ήθος, την ανθρω­πιά, την ετοι­μό­τητα και την προ­σφορά της. Παράλ­ληλα, λίγη ώρα αργό­τερα η Πρό­ε­δρος της Δημο­κρα­τίας προ­χώ­ρησε σε ανάρ­τηση στον προ­σω­πικό λογα­ρια­σμό της στο facebook με την οποία ανα­φέρ­θηκε στην «αφυ­δά­τωση του δημο­σίου βίου» που προ­κα­λεί η παν­δη­μία, αλλά και τη «συναι­σθη­μα­τική ένταση» που προ­κα­λεί σε οικο­γέ­νειες και άτομα ενώ καυ­τη­ρί­ασε τις ψευδείς ειδή­σεις. Παράλ­ληλα, τόνισε τη θετική σημασία του ανθρω­πι­σμού, της αλλη­λεγ­γύης και της ευθύνης ανα­φε­ρό­μενη και στα οφέλη της ψηφια­κής τεχνο­λο­γίας. «Δια­συν­δε­δε­μέ­νοι με όλο τον κόσμο νιώ­θουμε ακόμη πιο βαθιά πως μετέ­χουμε στο πεπρω­μένο ολό­κλη­ρης της ανθρω­πό­τη­τας», έγραψε χαρα­κτη­ρι­στικά. Επι­πλέον, επι­κρό­τησε την εθε­λο­ντική προ­σφορά πολλών συναν­θρώ­πων μας και ανέφερε χαρα­κτη­ρι­στικά μια φράση του Michel de Montaigne, ενός από τους πιο σημα­ντι­κούς ουμα­νι­στές του 16ου αιώνα: «Σε κάθε άνθρωπο ανα­γνω­ρίζω τον συμπα­τριώτη μου».

Ακο­λου­θεί ολό­κληρη η ανάρ­τηση στο facebook της Προ­έ­δρου της Δημο­κρα­τίας:

«Ζούμε μια πρω­τό­γνωρη συνθήκη. Η παν­δη­μία του κορω­νοϊού ερη­μώ­νει τον δημόσιο χώρο και αφυ­δα­τώ­νει τον δημόσιο βίο. Η απο­μό­νωση αυτή είναι ανα­γκαία, δεν είναι όμως εύκολη. Προ­κα­λεί μια ρήξη με τον κοι­νω­νικό δεσμό και ατομική ανα­δί­πλωση. Μας κλείνει μέσα στους τέσ­σε­ρις τοίχους του σπιτιού μας, μακριά από αγα­πη­μένα πρόσωπα, φίλους, κοι­νω­νι­κές συνα­να­στρο­φές, και μας φέρνει αντι­μέ­τω­πους με την μοναξιά, την συναι­σθη­μα­τική ένταση, ακόμη και την βία. Άνθρω­ποι χωρίς οικο­γέ­νεια, ηλι­κιω­μέ­νοι, άρρω­στοι, οικο­νο­μικά αδύ­να­μοι, μητέρες – ή και πατέρες – που μεγα­λώ­νουν μόνοι τα παιδιά τους, εργα­ζό­με­νοι που χάνουν ξαφνικά τη δουλειά τους, νιώθουν το έδαφος να φεύγει κάτω από τα πόδια τους. Παράλ­ληλα, η σκόπιμη παρα­πλη­ρο­φό­ρηση των fake news υπο­σκά­πτει την εμπι­στο­σύνη μας στην επι­στη­μο­νική γνώση, επι­τεί­νο­ντας ακόμα περισ­σό­τερο την αγωνία με την οποία βιώ­νουμε αυτή τη δύσκολη πραγ­μα­τι­κό­τητα.

Μέσα, όμως, από την πρω­το­φανή αυτή περι­πέ­τεια που ζει ταυ­τό­χρονα όλος ο κόσμος, ανα­δύ­ε­ται ο ανθρω­πι­σμός της αλλη­λεγ­γύης και της ευθύνης. Η σύγ­χρονη ψηφιακή τεχνο­λο­γία του δίνει μια νέα υπό­σταση: δια­συν­δε­δε­μέ­νοι με όλο τον κόσμο νιώ­θουμε ακόμη πιο βαθιά πως μετέ­χουμε στο πεπρω­μένο ολό­κλη­ρης της ανθρω­πό­τη­τας. Μια άλλη του μορφή συνα­ντάμε στην καθη­με­ρινή εθε­λο­ντική προ­σφορά: μοδί­στρες φτιά­χνουν μάσκες, δάσκα­λοι συνε­χί­ζουν τις παρα­δό­σεις μαθη­μά­των δια­δι­κτυακά, επι­χει­ρή­σεις παρέ­χουν οικο­νο­μική και υλι­κο­τε­χνική υπο­στή­ριξη. Τέτοιες πράξεις μας δίνουν μια μονα­δική ευκαι­ρία να ξανα­σκε­φτούμε τις ανθρώ­πι­νες αξίες και τον τρόπο που οργα­νώ­νουμε τις προ­σω­πι­κές, οικο­γε­νεια­κές και κοι­νω­νι­κές μας σχέσεις. Μας υπεν­θυ­μί­ζουν επίσης ότι, πάνω από όλα, μας δένει μια κοινή μοίρα που δεν είναι άλλη από την παναν­θρώ­πινη υπο­χρέ­ωση απέ­να­ντι στον Άλλον.

Σκε­φτό­μενη αυτό, μου έρχεται στο νου μια φράση του Michel de Montaigne, ενός από τους πιο σημα­ντι­κούς ουμα­νι­στές του 16ου αιώνα: “Σε κάθε άνθρωπο ανα­γνω­ρίζω τον συμπα­τριώτη μου”.

Είναι απόλυτη ανάγκη τώρα, μέσα στον ζόφο της παν­δη­μίας, η Πολι­τεία και όλοι μας να περι­βά­λουμε με φρο­ντίδα τους πιο αδύ­να­μους, να ακού­σουμε εκεί­νους που μας ζητούν βοήθεια, να μην αδια­φο­ρή­σουμε για τον πόνο τους. Σε λίγο καιρό, όταν πια θα έχουμε αφήσει πίσω μας αυτή τη δύσκολη εμπει­ρία, θα έχουμε ξανα­χτί­σει την κοι­νω­νία στη βάση της ενσυ­ναί­σθη­σης, της φιλαλ­λη­λίας και της συνευ­θύ­νης».

Πηγή kathimerini.gr

ΠΑΥΛΟΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ