Οι κυνικοί και το μάθημα της ισπανικής γρίπης

Είναι η αδια­νό­ητη η άρνηση ορι­σμέ­νων ηγετών να απο­κα­λύ­πτουν στους ανθρώ­πους τι πραγ­μα­τικά συμ­βαί­νει, η απουσία αλλη­λεγ­γύης προς τον ίδιο τον λαό τους. Τραμπ, Τζόνσον, Ερντο­γάν, Χαμενεΐ, Μπολ­σο­νάρο, που έθεσαν το πολι­τι­κά­ντικο συμ­φέ­ρον τους, την οικο­νο­μία,  πάνω από την υγεία των υπηκόων τους, ηγού­νται της Διε­θνούς των Κυνικών. Το μεγα­λύ­τερο μάθημα που πήραμε από την παν­δη­μία της Ισπα­νι­κής γρίπης του 1918,  που είχε ως απο­τέ­λε­σμα τον θάνατο 100 εκα­τομ­μυ­ρίων ανθρώ­πων ή κατ’ άλλους υπο­λο­γι­σμούς 50 έως 60 εκα­τομ­μυ­ρίων ανθρώ­πων. που τότε είχε λάβει δια­στά­σεις παν­δη­μίας, σύμφωνα με τον ιστο­ρικό John M. Barry, είναι ότι «οι ηγέτες πρέπει να μάθουν να λένε την αλήθεια, ανε­ξάρ­τητα από το πόσο δύσκολο είναι να τη δεχτεί ο κόσμος.» Ο Barry, ο οποίος έγραψε βιβλίο για την παν­δη­μία του 1918, ισχυ­ρί­ζε­ται ότι «οι κυβερ­νή­σεις τότε είπαν ψέματα. Είπαν πάρα πολλά ψέματα. Βρι­σκό­μα­σταν σε πόλεμο και ψεύ­δο­νταν επειδή δεν ήθελαν να επη­ρε­ά­σουν την πολε­μική προ­σπά­θεια. Οι τότε εκπρό­σω­ποι της δημό­σιας υγείας ανα­κοί­νω­ναν στους πολίτες ότι ήταν απλά η συνη­θι­σμένη γρίπη. Απλώς δεν έλεγαν στους ανθρώ­πους την αλήθεια για το τι συνέ­βαινε. Δεν πήρε πολύ καιρό στο λαό να δια­πι­στώ­σει πως του έλεγαν ψέματα. Έβλεπαν τους γεί­το­νές τους να πεθαί­νουν 24 ώρες μετά την εμφά­νιση των συμ­πτω­μά­των. Άνθρω­ποι στους δρόμους αιμρ­ρα­γού­σαν από τις μύτες, από το στόμα, από τα μάτια και τα αυτιά τους. Ήταν τρο­μα­κτικό. Όλοι κατα­λά­βαι­ναν πολύ γρήγορα ότι αυτό δεν ήταν μία συνη­θι­σμένη γρίπη…»