Είμαι ο κορωνοϊός SARS-CoV-2 Αυτό είναι το δικό μου διάγγελμα

Του Νίκου Κων­στα­ντι­νίδη

(Οικο­νο­μο­λό­γου,

κοι­νω­νιο­λό­γου, συγ­γρα­φέα)

Προκαλώ τη νόσο Covid-19. Τώρα πια όλοι με γνω­ρί­ζετε. Έφτασε η ώρα να λύσω τη σιωπή μου. Χωρίς καμιά προει­δο­ποί­ηση ήρθα στη ζωή σας.

Ταξι­δεύω μακριά, σε όλα τα μέρη του κόσμου, δεν κάνω δια­κρί­σεις, εισχωρώ μέσα σας, εισχωρώ παντού· ακόμα και ως τις αλύ­τρω­τες περιο­χές της συνεί­δη­σης σας.

Ήρθε η ώρα να συντρί­ψετε την εικόνα που έχετε πλάσει για τον εαυτό σας.

Είναι αλήθεια, σας υπο­χρέ­ωσα να κλει­στείτε στα σπίτια σας, ωστόσο η αλήθεια γεν­νή­θηκε για να είναι μόνη. Γι’ αυτό, η αλήθεια, δεν έχει προ­στα­τευό­με­νους, δεν έχει συμπά­θειες, δεν έχει φιλίες, δεν έχει, συγ­γε­νείς, δεν έχει δικούς της ανθρώ­πους.

Η αλήθεια είναι μια έρημη χώρα που τη χτυπάει ανε­λέ­ητα το φως. Ακόμη πιο έρημη όταν φεύγουν όλοι και μένουν οι δικοί σας άνθρω­ποι. Ακόμη πιο ανε­λέ­ητο το φως όταν φεύγουν κι οι δικοί σας άνθρω­ποι και μένετε εντελώς μόνοι.

Είμαι η έρημος που κατοι­κεί μέσα σας· εκεί που ανα­βλύ­ζει ανε­λέ­ητα φως.

Θέλει τόλμη αυτή η ομο­λο­γία, αλλά η ζωή το απο­δει­κνύει καθη­με­ρινά, πως οι φιλο­σο­φίες, οι θεωρίες, οι νόμοι, οι ιδε­ο­λο­γίες, οι εκλο­γι­κεύ­σεις, είναι όλα δικά σας κατα­σκευά­σματα που δεν κατα­φέ­ρατε ν’ αγα­πή­σετε.

Η σύλληψη του Κόσμου είναι μια και κοινή για όλους σας.

Δεν θέλω πια να σας βλέπω να οπι­σθο­δρο­μείτε αντί να εξε­λίσ­σε­στε.

Κου­ρά­στηκα να σας βλέπω να κατα­στρέ­φετε την κοινή σας πατρίδα: Τον πλανήτη σας.

Κου­ρά­στηκα να βλέπω πώς μετα­χει­ρί­ζε­στε ο ένας τον άλλο, να βου­λιά­ζετε στις κατα­χρή­σεις, ν’ ασκείτε βία, να συγκρού­ε­στε, να ζηλεύ­ετε, να σας ενδια­φέ­ρει πάνω απ’ όλα το κοι­νω­νικό σας προφίλ και ο πλου­τι­σμός, να χρη­σι­μο­ποιείτε αδέξια τις δεξιό­τη­τές σας.

Κου­ρά­στηκα να σας βλέπω ν’ αλλη­λο­σπα­ρά­ζε­στε, να διεκ­δι­κείτε για να θρέψετε την υπο­κρι­σία σας και την απλη­στία σας· ν’ αγω­νί­ζε­στε για να βάλετε ψηλό­τερα τον εγωισμό σας.

Κου­ρά­στηκα να δια­πι­στώνω τον αδιά­κοπο πόλεμο των οικο­νο­μι­κών σας συμ­φε­ρό­ντων. Κου­ρά­στηκα, να σας βλέπω να γίνεστε συμ­μέ­το­χοι της υπο­τα­γής σας, αμέ­το­χοι των ευθυνών σας, υπε­ρα­σπι­στές της ανευ­θυ­νό­τη­τάς σας, υπο­κρι­τές των προ­θέ­σεών σας. Να είστε, χωρίς αισχύνη, ιδιο­τε­λείς. Να προ­βάλ­λετε τη γνώση σας χωρίς να έχετε χαρα­κτήρα. Να θέλετε να πλου­τί­σετε χωρίς να μοχθή­σετε. Να ασκείτε εξουσία χωρίς ηθικούς κανόνες. Να απο­λαμ­βά­νετε χωρίς συναί­σθημα. Να βου­λιά­ζετε στην ανη­θι­κό­τητα, την απαν­θρω­πιά και να διεκ­δι­κείτε την αγάπη των άλλων χωρίς να θέλετε να θυσιά­σετε τίποτα.

Αφιε­ρώ­νετε ελά­χι­στο χρόνο για τον εαυτό σας, τα παιδιά σας, την οικο­γέ­νειά σας, τους ανθρώ­πους που λέτε ότι… αγαπάτε.

Έχω εισχω­ρή­σει μέσα σας, για ν’ ανακόψω τη βιασύνη σας, για να σας υπο­χρε­ώσω ν’ ανα­σαί­νετε αργά γιατί ο χρόνος είναι άπειρος, και να σκέ­φτε­στε γρήγορα γιατί κατα­λά­βατε ότι ο δικός σας χρόνος είναι τόσο σύντο­μος.

Η επι­στήμη σας δεν έχει ανθρω­πιά. Χτίσατε ένα κόσμο αφα­νί­ζο­ντας έναν άλλο. Δεν συλ­λο­γι­στή­κατε πως ότι πήρε εκατό χρόνια, για να το επι­τύ­χετε, μπορεί να κατα­στρα­φεί μόνο σε μια ώρα.

Όλη η γνώση που κατα­κτή­σατε είναι ένα τίποτα χωρίς την Αγάπη.

Πριν να κλει­στείτε στα σπίτια σας, είχατε, πριν, κλει­σμένη την καρδιά σας στη συνει­σφορά, στην αλλη­λεγ­γύη, στη συντρο­φι­κό­τητα, στον ανθρώ­πινο πόνο, στην ανι­διο­τελή αγάπη, κι αφήσατε ανοι­κτούς τους εαυτούς σας στον εγωισμό, στον εθισμό, στον υλισμό.

Η δυστυ­χία μπαίνει από την πόρτα που είναι ήδη ανοιχτή. Αν μέχρι τώρα ήσασταν δυστυ­χι­σμέ­νοι, εσείς ευθύ­νε­στε.

Ήρθε η ώρα να δείτε κατά­ματα, τον εαυτό σας, στον καθρέ­φτη. Προ­σέξτε πόσο ρηχοί είστε. Πόσο σας απα­σχο­λούν επι­φα­νειακά πράγ­ματα, ακόμα και για την ενη­μέ­ρωσή σας, κι όχι τα απα­ραί­τητα για την αληθινή σας ζωή.

Βυθι­στή­κατε στον κατα­να­λω­τι­σμό και δεν κάνετε τίποτα απο­λύ­τως για να βελ­τιώ­σετε τον εαυτό σας και τη ζωή σας.

Αφήσατε αυτούς πους σας κυβερ­νούν, να δια­φω­νούν, ν’ αψι­μα­χούν γι ασή­μα­ντα πράγ­ματα και ν’ ανα­λώ­νο­νται περισ­σό­τερο για να κερ­δί­σουν τις εντυ­πώ­σεις σας, παρά για να βελ­τιώ­σουν τον κόσμο που ζείτε και για να ζήσετε ειρη­νικά.

Δεν περι­φρονώ όσους έχουν ελατ­τώ­ματα, αλλά όσους δεν έχουν καμιά αρετή. Ωστόσο θα είμαι σκληρός με όλους σας. Είμαι ιός ή καλύ­τερα ο «υιός» σας. Είμαι δικό σας δημιούρ­γημα.

Η δράση μου θα σας στοι­χί­ζει πολλές αρρώ­στιες και ζωές.

Όμως, θέλω να κατα­λά­βετε ότι αυτή είναι η ιστο­ρική σας ευκαι­ρία ν’ αλλά­ξετε. Για το δικό σας καλό, επι­κε­ντρω­θείτε στο διάγ­γελμά μου.

Το μήνυμά μου είναι απλό και κατα­νοητό.

Θέλησα να τονίσω όλα τα ατομικά και κοι­νω­νικά όρια μέσα στα οποία ζείτε, σας οδή­γη­σαν σε μια λαν­θα­σμένη ζωή, για να μπο­ρέ­σετε να τα εξα­λεί­ψετε. Θέλησα να προ­κα­λέσω την παύση των πάντων, όχι με ενός λεπτού σιγή, για να κατα­νο­ή­σετε και να ταχθείτε, με όλη σας τη ψυχή, από εδώ και στο εξής, σ’ ένα νέο τρόπο αντί­λη­ψης που θα βοη­θή­σει ν’ απο­κτή­σετε αυτό που πραγ­μα­τικά σας ανήκει: Τη ζωή σας.

Η ζωή σας είναι το δικαί­ωμα που έχετε χάσει. Οφεί­λετε να την ανα­κτή­σετε και να ζήσετε το υπό­λοιπο που σας απο­μέ­νει, με ένα σκοπό, που αν δεν τον γνω­ρί­ζετε, οφεί­λετε ν’ ανα­κα­λύ­ψετε.

Γίνετε καλύ­τε­ροι άνθρω­ποι χωρίς να προ­σκολ­λά­στε με φανα­τι­σμό σε ιδε­ο­λο­γίες. Ιδε­ο­λό­γος είναι κάποιος που έβαλε σκοπό του να κάνει τον άνθρωπο καλύ­τερο από την ανθρω­πό­τητα. Κλείστε τ’ αυτιά σας στους υπο­κι­νη­τές που σας θέλουν στην αγέλη τους, για να ιδιο­ποι­η­θούν την «φιλή­συχη» σας ουδε­τε­ρό­τητα και την «αγαθή» σας απάθεια.

Η ουδε­τε­ρό­τητά σας είναι η μη συμ­με­τοχή σας, η μη δράση σας, η μη ευθύνη σας, η μη εξέλιξή σας. Η αδια­φο­ρία οδηγεί, την ψυχή σας, στο θάνατο κι ολό­κληρο το Είναι σας.

Ήθελα να κλει­στείτε, μακριά απ’ όλους, για να μπο­ρέ­σετε να κατα­λά­βετε πόσο σημα­ντικό είναι ν’ ανοί­ξετε τις καρδιές σας στους ανθρώ­πους. Πόσο απλό και σημα­ντικό είναι να εκτι­μάτε τη ζεστή αγκαλιά, τον διάλογο, την επαφή, τη χει­ρα­ψία, μια βραδιά με φίλους, το υπαί­θριο τρέξιμο, τη βόλτα στο κέντρο της πόλης που ζείτε και να συνει­δη­το­ποι­ή­σετε πόσο σημα­ντι­κό­τερο όλων είναι να λέτε ταπεινά και φωναχτά: «Σ’ αγαπώ».

Πρέπει να ξεκι­νή­σουν όλα απ’ την αρχή. Ανθρώ­πι­νες σχέσεις, οικο­γέ­νεια, κοι­νω­νία, έθνος, οικο­νο­μία, τρόπος αντί­λη­ψης και ζωής.

Οι σχέσεις μεταξύ σας πρέπει να γίνουν τόσο πιο στενές, όσο πιο άμεσα ειλι­κρι­νείς, μπορούν να είναι, από τα πιο σημα­ντικά έως τα πιο τιπο­τέ­νια πράγ­ματα.

Ο Κόσμος σας είναι όμορφος, όταν επι­κοι­νω­νείτε μαζί του απλά, με καλο­σύνη, με πλατιά αποδοχή, με το νιώσιμο μεταξύ σας και με τα πράγ­ματα. Ο κόσμος σας είναι όμορφος όταν μπο­ρέ­σετε να τον χωρέ­σετε στην καρδιά σας.

Είστε όλοι ίδιοι. Μην κάνετε δια­κρί­σεις μεταξύ σας. Εγώ δεν κάνω. Για μένα δεν υπάρ­χουν πλού­σιοι και φτωχοί, ισχυροί και ανί­σχυ­ροι, ασφα­λείς και ανα­σφα­λείς. Σας απέ­δειξα ότι δεν υπάρ­χουν, ούτε σύνορα, ούτε απο­στά­σεις. Ταξί­δεψα σε όλο τον πλανήτη σ’ ελά­χι­στο χρόνο, χωρίς να το κατα­λά­βετε.

Έχω κι εγώ αρχή και τέλος, όπως κι εσείς. Είμαι αόρατος, αλλά όχι ανύ­παρ­κτος. Όχι εχθρός, όπως με απο­κα­λείτε, αλλά δικό σας δημιούρ­γημα. Υπαρ­κτός, αλλά, όπως κι εσείς, περα­στι­κός. Όμως τα συναι­σθή­ματά σας, της συνερ­γα­σίας, της εγγύ­τη­τας, της αλλη­λο­βο­ή­θειας, της κοινής συνει­δη­το­ποί­η­σης, που όσο θα ζω και θα απειλώ τις ζωές σας, δια­πι­στώνω ότι υπάρ­χουν, πρέπει να διαρ­κέ­σουν στο διη­νε­κές.

Πιστεύ­ετε ότι η πιο σπου­δαία μέρα της ζωής σας ήταν εκείνη που ήρθατε στη ζωή, όμως μετά το δικό μου πέρασμα, οφεί­λετε να ανα­γνω­ρί­σετε ότι η σπου­δαιό­τερη μέρα θα είναι όταν ανα­κα­λύ­ψετε το λόγο που ήρθατε σε αυτή τη ζωή. Ζήστε με απλό­τητα και με όλα τα χαρα­κτη­ρι­στικά της ανθρώ­πι­νης σας φύσης. Ήρθα χωρίς καμιά προει­δο­ποί­ηση. Με τον ίδιο τρόπο θα φύγω. Όταν έρθει εκείνη η ώρα, ανα­πνεύ­στε βαθιά, περ­πα­τή­στε ελεύ­θερα, αγκα­λια­στείτε σφιχτά, κάνετε καλές πράξεις, χωρίς να περι­μέ­νετε ανταλ­λάγ­ματα ή επαί­νους. Το καλό πάντα επι­στρέ­φει πολ­λα­πλά­σια. Μην φοβάστε όταν δεν ξέρετε κάτι. Να φοβάστε όταν δεν προ­σπα­θείτε να μάθετε γι αυτό. Μετά το δικό μου πέρασμα, δεν θα υπάρ­χουν δικαιο­λο­γίες, για την έλλειψη γνώσης.

Τίποτα δεν θα είναι το ίδιο μετά το θάνατό μου, όπως ήταν πριν από τη γέννησή μου. Όταν έρθει το τέλος μου, θα συνει­δη­το­ποι­ή­σετε ότι ο υλικός σας κόσμος ήταν ένα δαι­δα­λώ­δες τίποτα! Θα συνει­δη­το­ποι­ή­σετε ότι το άυλο σύστημά σας είχε λαν­θα­σμένο προ­σα­να­το­λι­σμό γιατί δεν ήταν κατ’ ουσία ανθρω­πο­κε­ντρικό!

Κανένα κατα­σκεύ­α­σμά σας, κανένας νόμος σας, κανένας κανόνας της γνώσης σας, δεν έχει αξία χωρίς την Ανώτερη Ηθική, γιατί η Θεϊκή Ανώτερη Ηθική είναι το γέννημα της αρμο­νίας του ανθρώ­που με το Κόσμο.

Πρέπει να κάνετε μια επα­νεκ­κί­νηση με νέο προ­σα­να­το­λι­σμό. Οφεί­λετε σε όλες τις πρα­κτι­κές σας να συντο­νί­σετε την εσω­τε­ρική σας φωνή με ό,τι Απόλυτο υπάρχει και το ατομικό καλό σας με το καλό της ολό­τη­τας.

Η Θεϊκή Ανώτερη Ηθική, δεν γνω­ρί­ζει νόμους, αυτο­θυ­σίες και πόνους, γιατί έχει τη φύση της πιο ελεύ­θε­ρης και μακά­ριας αυτο­θυ­σίας.

Όταν θα φύγω θ’ αρχί­σετε να γιορ­τά­ζε­ται το θάνατό μου. Το γνωρίζω. Δεν θέλω να γίνω εμπόδιο στην επι­θυ­μία σας. Αλλά να θυμάστε: Να μην προ­σπα­θείτε να είστε καλύ­τε­ροι μόνο όσο διαρκεί η παρου­σία μου.

Η μετάλ­λαξή μου είναι πιθανή, αλλά δεν είναι απειλή. Είμαι δικό σας δημιούρ­γημα. Από εσάς εξαρ­τά­ται. Η αφρο­σύνη σας μπορεί να φέρει στη ζωή σας μια νέα, άλλη απειλή.

Το πέρασμά μου θα σαρώσει πολλά που πιστεύ­ατε ότι είναι το θεμέλιο του οικο­δο­μή­μα­τος, του πολι­τι­σμού, που δημιουρ­γή­σατε.

Όσοι θα έχετε τη δυνα­τό­τητα να συνε­χί­σετε να ζείτε, θα θυμάστε το διά­στημα της δικής μου ζωής, σαν το ταξίδι της απρα­ξίας και της αδρά­νειάς σας στο χρόνο. Να θυμάστε όμως: «Αυτός που επι­στρέ­φει από ένα ταξίδι δεν είναι ποτέ ο ίδιος με αυτόν που έφυγε».