Απαράδεκτη η Εισαγγελική έφεση σε αθωωτική απόφαση κατηγορούμενου για αποπλάνηση των δύο κορών του

Με ομόφωνη απόφαση που εξέδωσε χθες το Μικτό Ορκωτό Εφετείο Δωδε­κα­νή­σου κηρύ­χθηκε απα­ρά­δε­κτη η έφεση που ασκή­θηκε από τον Εισαγ­γε­λέα Εφετών Δωδε­κα­νή­σου, σε αθω­ω­τική απόφαση του Μικτού Ορκωτού Δικα­στη­ρίου της Ρόδου, με κατη­γο­ρού­μενο για απο­πλά­νηση των κορών του, έναν κάτοικο της Θεσ­σα­λο­νί­κης.

Ο κατη­γο­ρού­με­νος είχε κριθεί συγκε­κρι­μένα αθώος απο­πλά­νη­σης κατά συρροή και ασέλ­γειας μεταξύ συγ­γε­νών από το Μικτό Ορκωτό Δικα­στή­ριο της Ρόδου, με απόφαση που ελήφθη κατά πλειο­ψη­φία (4-3), τον Απρίλιο του 2018 και ο Εισαγ­γε­λέας Εφετών Δωδε­κα­νή­σου προ­σέ­βαλε την απόφαση με έφεση.

Ο Εισαγ­γε­λέας της έδρας χθες επε­σή­μανε με την έναρξη της δια­δι­κα­σίας ότι η Εφεση που ασκή­θηκε δεν είναι εμπε­ρι­στα­τω­μένη και αιτιο­λο­γη­μένη αφού ανα­φέ­ρει μόλις 4 αράδες και ειση­γή­θηκε στο δικα­στή­ριο να απορ­ρι­φθεί ως απα­ρά­δε­κτη.

Το Δικα­στή­ριο έκανε δεκτή την πρόταση και τερ­μά­τισε την ταλαι­πω­ρία του πατέρα.

To ιστο­ρικό της υπό­θε­σης φέρεται να έχει ως εξής:

Ο κατη­γο­ρού­με­νος παντρεύ­τηκε το έτος 2007 και με την πρώην σύζυγό του απέ­κτη­σαν δύο κορί­τσια. Η οικο­γέ­νεια αρχικά διέμενε στην Κω, ωστόσο ο κατη­γο­ρού­με­νος φέρεται να εκδή­λωσε την επι­θυ­μία να μετοι­κή­σουν στην Βόρεια Ελλάδα.

Το Συμ­βού­λιο Πλημ­με­λειο­δι­κών της Κω είχε κρίνει ότι προ­κει­μέ­νου να το πετύχει αυτό, προ­γραμ­μά­τισε την από­κτηση τρίτου παιδιού ώστε να κατα­φέ­ρει την μετά­θεσή του από δημόσια υπη­ρε­σία όπου εργα­ζό­ταν, ως ηλε­κτρο­λό­γος, σε αντί­στοιχη θέση στη Βόρεια Ελλάδα.

Η σύζυγός του δεν στάθηκε αρωγός στα σχέδιά του, καθώς δεν επι­θυ­μούσε να απο­κτή­σει άλλο παιδί, με απο­τέ­λε­σμα, όταν τελικά έμεινε έγκυος, να οξυν­θούν οι μεταξύ τους σχέσεις από την επίμονη άρνησή της, να μην κρα­τή­σει το παιδί, ενώ μετά την υποβολή της σε άμβλωση, επήλθε κλω­νι­σμός του γάμου και μετοί­κησε με τα παιδιά στην Κω, σε άλλη κατοι­κία.

Το Οκτώ­βριο του 2010 έγινε μια απο­τυ­χη­μένη προ­σπά­θεια επα­να­σύν­δε­σής τους και στη συνέ­χεια η μητέρα εγκα­τα­στά­θηκε στην οικία της μητέρας της στη Βόρεια Ελλάδα.

Τον Ιούνιο του 2012, όπως είχε καταγ­γελ­θεί, τα δύο παιδιά λογο­μά­χη­σαν και το ένα επι­χεί­ρησε να ασελ­γή­σει στην αδελφή της με το δάκτυλό της. Το γεγονός αυτό θορύ­βησε την μητέρα, που φέρεται να ενη­με­ρώ­θηκε από την κόρη της ότι κάτι ανάλογο είχε γίνει με τον πατέρα τους στην Κω.

Αφού κατήγ­γειλε το περι­στα­τικό στην Εισαγ­γε­λία Ανη­λί­κων, παραγ­γέλ­θηκε και διε­νερ­γή­θηκε από το παι­δο­ψυ­χια­τρικό τμήμα του νοσο­κο­μείου πραγ­μα­το­γνω­μο­σύνη.

Στο πλαίσιο της πραγ­μα­το­γνω­μο­σύ­νης φέρεται να περι­γρά­φηκε η αξιό­ποινη συμπε­ρι­φορά του πατέρα προς τα παιδιά και συγκε­κρι­μένα τα παιδιά περιέ­γρα­ψαν τις ασελ­γείς πράξεις σε βάρος τους.

Ακο­λού­θησε τον Φεβρουά­ριο του 2013 η έκδοση εισαγ­γε­λι­κής διά­τα­ξης με την οποία του αφαι­ρέ­θηκε προ­σω­ρινά η επι­μέ­λεια των ανη­λί­κων και απα­γο­ρεύ­τηκε η μεταξύ τους επι­κοι­νω­νία.

Διε­ξή­χθη ακο­λού­θως και κοι­νω­νική έρευνα για τις συν­θή­κες δια­βί­ω­σης των παιδιών από κοι­νω­νική υπη­ρε­σία και όπως φέρεται να προ­έ­κυψε, η συμπε­ρι­φορά του πατέρα ήταν επι­τη­δευ­μένη, εφέρετο να ασχο­λεί­ται με θρη­σκευ­τικά θέματα, ενώ σε ό,τι αφορά τις σχέσεις του με τα παιδιά δεν τον πλη­σί­α­ζαν σε επι­σκέ­ψεις του σε παιδικό σταθμό. Το Συμ­βού­λιο Πλημ­με­λειο­δι­κών της Κω, που εξέτασε την υπόθεση θεώρησε ότι τα ανήλικα έπεσαν θύματα ασελγών πράξεων του πατέρα στο χρονικό διά­στημα από τον Οκτώ­βριο του 2010 έως τον Δεκέμ­βριο του 2011, κατά την ενά­σκηση του δικαιώ­μα­τός επι­κοι­νω­νίας του με αυτά.

Του απο­δό­θηκε συγκε­κρι­μένα ότι θώπευε τα παιδιά στα ιδιαί­τερα σημεία του σώματός τους.

Ο κατη­γο­ρού­με­νος, αρνή­θηκε απο­λο­γού­με­νος τις κατη­γο­ρίες και δια­τεί­νε­ται ότι όσα ανα­φέ­ρει η μητέρα των παιδιών δεν αντα­πο­κρί­νο­νται στην πραγ­μα­τι­κό­τητα κι ότι επι­χει­ρεί να τον απο­κό­ψει από αυτά και να απο­κλεί­σει κάθε επι­κοι­νω­νία τους.

Ουσια­στικά κατήγ­γειλε ότι πρό­κει­ται για μια πλε­κτάνη που στήθηκε εις βάρος του από την πρώην σύζυγό του, η οποία μάλιστα τον κατήγ­γειλε για τις ως άνω αξιό­ποι­νες πράξεις σε χρόνο, που είχαν αμφό­τε­ροι υπο­βά­λει αιτή­σεις με την δια­δι­κα­σία των ασφα­λι­στι­κών μέτρων για την ρύθμιση της επι­κοι­νω­νίας τους με τα παιδιά. Η συζή­τηση της δικής του αίτησης είχε ανα­βλη­θεί και αμέσως μετά και πριν συζη­τη­θεί υπο­βλή­θηκε η αναφορά εις βάρος του.

Ο κατη­γο­ρού­με­νος επι­κα­λέ­στηκε ιατρική γνω­μά­τευση καθη­γητή νευ­ρο­λο­γίας από την οποία προ­κύ­πτει ότι δεν παρου­σιά­ζει κάτι άτυπο από νευ­ρο­λο­γική και ψυχια­τρική άποψη, παι­δο­ψυ­χια­τρική γνω­μο­δό­τηση καθη­γητή παι­δο­ψυ­χια­τρι­κής στην οποία ανα­φέ­ρε­ται ότι η παι­δο­ψυ­χια­τρική εκτί­μηση, που έγινε δεν επέχει θέση πραγ­μα­το­γνω­μο­σύ­νης διότι δεν τηρεί τους βασι­κούς μεθο­δο­λο­γι­κούς και δεο­ντο­λο­γι­κούς κανόνες της εξέ­τα­σης και των δύο γονιών, ιατρική βεβαί­ωση του ψυχιά­τρου από την οποία προ­κύ­πτει ότι δεν παρου­σιά­ζει εμφανή στοι­χεία ψυχο­πα­θο­λο­γίας, παι­δο­ψυ­χια­τρική γνω­μά­τευση παι­δο­ψυ­χιά­τρου, που έκρινε ότι δεν προ­κύ­πτουν ενδεί­ξεις ψυχο­πα­θο­λο­γίας, ιατρο­δι­κα­στική γνω­μο­δό­τηση δύο καθη­γη­τών ιατρο­δι­κα­στι­κής που σχο­λιά­ζουν την αξιο­πι­στία της παι­δο­ψυ­χια­τρι­κής εκτί­μη­σης των παιδιών σημειώ­νο­ντας ότι δεν έχει τηρηθεί η προ­βλε­πό­μενη δια­δι­κα­σία περί διε­ξα­γω­γής πραγ­μα­το­γνω­μο­σύ­νης και ως εκ τούτου έχει επέλθει απόλυτη ακυ­ρό­τητα.

Τέλος, ο κατη­γο­ρού­με­νος ισχυ­ρί­ζε­ται ότι ουδέν προ­έ­κυψε από την ιατρο­δι­κα­στική εξέταση των ανη­λί­κων.

Ενώπιον του Μικτού Ορκωτού Δικα­στη­ρίου της Ρόδου κατέ­θε­σαν κάτοι­κοι της Κω για την προ­σω­πι­κό­τητά του, εξαί­ρο­ντας τον χαρα­κτήρα του και εκφρά­ζο­ντας την άποψη ότι οι καταγ­γε­λίες εις βάρος του δεν ευστα­θούν.

Ως συνή­γο­ρος υπε­ρά­σπι­σής του παρέστη ο δικη­γό­ρος Θεσ­σα­λο­νί­κης κ. Μ. Κυρια­κού.