Guardian: Η επιστροφή των Γλυπτών του Παρθενώνα σημαίνει σεβασμός στην εθνική υπερηφάνεια

Ο Μπό­ρις Τζόν­σον και αυτοί που τον πλαι­σιώ­νουν έχουν συχνά κα­τη­γο­ρη­θεί ότι επι­θυ­μούν να με­τα­τρέ­ψουν τη Βρε­τα­νία σε ένα απο­μο­νω­μέ­νο και οπι­σθο­δρο­μι­κό κρά­τος με εμ­μο­νή στην ανα­βί­ω­ση της πα­λιάς αυ­το­κρα­το­ρι­κής δόξας της, ανα­φέ­ρει σε δη­μο­σί­ευ­μά του ο Guardian.

Το «ρο­μα­ντι­κό» τους αντε­πι­χεί­ρη­μα είναι ότι η έξο­δος από την Ευ­ρω­παϊ­κή Ένωση είναι ένα μέσο για να μπο­ρέ­σει η Βρε­τα­νία να ανα­κτή­σει τον έλεγ­χο του μέλ­λο­ντός της, και με την υπε­ρη­φά­νεια της απο­κα­τε­στη­μέ­νη, να μπο­ρεί να συ­νερ­γά­ζε­ται «γεν­ναιό­δω­ρα» και με τον υπό­λοι­πο κόσμο, ανα­φέ­ρει η βρε­τα­νι­κή εφη­με­ρί­δα και διε­ρω­τά­ται:

Ποια στάση πρέ­πει να κρα­τή­σει λοι­πόν απέ­να­ντι στα νέα αι­τή­μα­τα της Ελ­λά­δας για επι­στρο­φή των Γλυ­πτων του Παρ­θε­νώ­να;

Η Ελ­λά­δα, με τη στή­ρι­ξη της Ιτα­λί­ας, ει­σή­γα­γε μία ρήτρα στο σχέ­διο της Ε.Ε., δια­πραγ­μα­τευό­με­νη την εντο­λή για εμπο­ρι­κή συμ­φω­νία με τη Βρε­τα­νία. Συ­γκε­κρι­μέ­να, ζη­τά­ει την επι­στρο­φή «πα­ρά­νο­μα απο­μα­κρυ­σμέ­νων πο­λι­τι­σμι­κών αντι­κει­μέ­νων» στον τόπο προ­έ­λευ­σής τους. Δεν κα­το­νό­μα­ζε τα μάρ­μα­ρα και η κί­νη­ση κα­τευ­θυ­νό­ταν σαφώς προς το πα­ρά­νο­μο εμπό­ριο αρ­χαιο­τή­των σε οί­κους δη­μο­πρα­σιών του Λον­δί­νου.

Κάθε φορά που τί­θε­ται το ζή­τη­μα για το τι μέλ­λει γε­νέ­σθαι με τα μάρ­μα­ρα, όσοι είναι υπέρ της επι­στρο­φής τους τεί­νουν να ανα­τρέ­χουν στον Λόρδο Βύ­ρω­να. Στο έργο του, «Το προ­σκύ­νη­μα του Τσάιλντ Χά­ρολντ», ο ποι­η­τής εκ­φρά­ζει τη θλίψη του για την απο­μά­κρυν­ση των θη­σαυ­ρών αυτών από την Αθήνα, ση­μειώ­νε­ται στο άρθρο.

Από την πλευ­ρά της, η βρε­τα­νι­κή κυ­βέρ­νη­ση έχει δια­τη­ρή­σει μία άκρως απορ­ρι­πτι­κή στάση. «Αυτό απλά δεν πρό­κει­ται να γίνει», είπε ένας κυ­βερ­νη­τι­κός εκ­πρό­σω­πος.

Η πιο συχνή αι­τιο­λό­γη­ση για τη δια­τή­ρη­ση των Γλυ­πτών στο Βρε­τα­νι­κό Μου­σείο βα­σί­ζε­ται στο κύρος του ως ένα διε­θνώς ανα­γνω­ρι­σμέ­νο ίδρυ­μα, το οποίο εκ­θέ­τει τους θη­σαυ­ρούς του κό­σμου στους επι­σκέ­πτες του. Μα, όπως ανα­φέ­ρει το δη­μο­σί­ευ­μα, για μία κυ­βέρ­νη­ση που αντι­με­τω­πί­ζει με τόση κα­χυ­πο­ψία τις «κο­σμο­πο­λί­τι­κες» αξίες, αυτή είναι μία στάση που θα ήταν πα­ρά­ξε­νο να κρα­τή­σει.

Επι­πλέ­ον, το άρθρο συ­μπλη­ρώ­νει ότι οι υπο­στη­ρι­κτές του Brexit εμ­μέ­νουν με πάθος στη ση­μα­σία της αυ­το­κυ­ριαρ­χί­ας, της εθνι­κής αυ­το­ε­κτί­μη­σης και αξιο­πρέ­πειας καθώς και της υπε­ρη­φά­νειας για τα επι­τεύγ­μα­τα του πα­ρελ­θό­ντος. Έτσι, ό,τι ισχύ­ει για τη Βρε­τα­νία θα πρέ­πει να ισχύ­ει και για την Ελ­λά­δα.

Τέλος, η επι­στρο­φή των μαρ­μά­ρων θα σή­μαι­νε ανα­γνώ­ρι­ση της εγκυ­ρό­τη­τας της ελ­λη­νι­κής θέσης, μετά από τις οι­κο­νο­μι­κές δυ­σκο­λί­ες που πέ­ρα­σε για πάνω από μία δε­κα­ε­τία, και θα διέ­ψευ­δε την αντί­λη­ψη ότι η Βρε­τα­νία είναι τόσο «γοη­τευ­μέ­νη» από τη δική της χα­μέ­νη αυ­το­κρα­το­ρία, που αδυ­να­τεί να απο­κα­τα­στή­σει μία παλιά αδι­κία, ανα­φέ­ρει ο Guardian.