Προσωρινά κρατούμενη η 31χρονη – Υποστήριξε ότι δεν είχε ανθρωποκτόνο δόλο

Προ­σω­ρινά κρα­τού­μενη κρίθηκε χθες, μετά την απο­λο­γία της, με ομόφωνη απόφαση της τακτι­κής Ανα­κρί­τριας Ρόδου κ. Μ. Κρανίτη και του Εισαγ­γε­λέα Πλημ­με­λειο­δι­κών Ρόδου κ. Κ. Μπού­τσι­κου, η κατη­γο­ρού­μενη για ανθρω­πο­κτο­νία από πρόθεση σε ήρεμη ψυχική κατά­σταση, Γιαν­νι­κάκη Ρηγο­πούλα του Βασι­λείου, 31 ετών, που γεν­νή­θηκε στο Λασίθι της Κρήτης και διέμενε μόνιμα στην Κάρπαθο, εργα­ζό­μενη σε νυχτε­ρινό κέντρο.

Η 31χρονη κατη­γο­ρεί­ται για το φόνο του συντρό­φου της, 30χρονου επαγ­γελ­μα­τία οπλίτη, Αδάμ Βεσσάλα του Πανα­γιώτη, που γεν­νή­θηκε στο Γαλατά Τροι­ζη­νίας και υπη­ρε­τούσε στο 95 ΤΕ Καρ­πά­θου.

Ελεύ­θε­ροι χωρίς όρους αφέ­θη­καν η μητέρα της Μαρία Καζη­λιέρη του Ζαφει­ρίου, 50 ετών και ο κου­μπά­ρος της μητέρας της κ. Εμμα­νουήλ Σακελ­λα­ρί­δης του Βασι­λείου, 40 ετών, κατη­γο­ρού­με­νοι για υπό­θαλψη εγκλη­μα­τία.

“Σε κλίμα βαθειάς οδύνης για το θάνατο του πλέον αγα­πη­μέ­νου μου προ­σώ­που καλού­μαι να απο­λο­γηθώ ενώπιόν σας για πράξη, ο χαρα­κτη­ρι­σμός της οποίας ουδεμία σχέση έχει με την πραγ­μα­τι­κό­τητα αλλά και την ειλι­κρινή αγάπη, που ένιωθα και νιώθω για τον εκλι­πό­ντα”, κατέ­θεσε εισα­γω­γικά, με πολυ­σέ­λιδο υπό­μνημά της, η 31χρονη, επι­ση­μαί­νο­ντας ότι με τον εκλι­πό­ντα την συνέ­δεαν αισθή­ματα παθο­λο­γι­κής αγάπης, τα οποία ουδέ­ποτε της επέ­τρε­ψαν να απο­δρά­σει από μία σχέση, η οποία είχε κατα­στεί βασα­νι­στική για εκείνη και την οικο­γέ­νειά της, εξαι­τίας, όπως κατέ­θεσε, του πάθους του εκλι­πό­ντος για το αλκοόλ και της συνε­πα­κό­λου­θης βιαιό­τη­τας του χαρα­κτήρα του.

Ισχυ­ρί­στηκε ότι ήταν σχεδόν καθη­με­ρι­νές οι σκηνές ζηλο­τυ­πίας προς το πρόσωπό της, οι οποίες σχεδόν πάντοτε κατέ­λη­γαν σε ύβρεις και πολύ συχνά σε χει­ρο­δι­κίες και δημό­σιους προ­πη­λα­κι­σμούς.

Υπο­στή­ριξε ότι το προη­γού­μενο έτος ανα­γκά­σθηκε να αλλάξει τη μπρο­στινή οδο­ντο­στοι­χία της, λέγο­ντας ότι της είχε προ­κα­λέ­σει βλάβη από κτυ­πή­ματα, ότι είχε προ­στρέ­ξει στο αστυ­νο­μικό τμήμα της Καρ­πά­θου, για να ζητήσει προ­στα­σία και ότι είχε υπο­βά­λει σε βάρος του έγκληση φοβού­μενη για τη ζωή της.

Σε ό,τι αφορά την επίμαχη ημέρα της Τσι­κνο­πέμ­πτης, είπε ότι ο 30χρονος είχε κατα­να­λώ­σει στο σπίτι της μητέρας της δύο λίτρα κρασί και για ασή­μα­ντη αφορμή και συγκε­κρι­μένα, εξαι­τίας του γεγο­νό­τος, ότι ακο­λού­θησε τον εξά­δελφο της, Ζαφείρη Καζη­λιέρη του Ανδρέα (με τον οποίον δεν είχαν καλές σχέσεις) μέχρι το σπίτι του, έγινε επι­θε­τι­κός ενα­ντίον της.

Εγκα­τέ­λειψε, όπως είπε, πρώτος την οικία της μητέρας της και ένα μισάωρο αργό­τερα όταν επέ­στρεψε στο σπίτι, τον βρήκε να κάθεται στο τραπέζι της κου­ζί­νας. Αρχιζε, όπως είπε, να την εξυ­βρί­ζει με ακα­τα­νό­μα­στες εκφρά­σεις και όταν του απά­ντησε στις ύβρεις του στο ίδιο ύφος, όπως ισχυ­ρί­ζε­ται, άρχισε να την χτυπάει στο πρόσωπο και στο σώμα.

Η ίδια αντα­πέ­δωσε κάποια από τα κτυ­πή­ματα και βλέ­πο­ντας ότι δεν θα είχε τη δυνα­τό­τητα να προ­στα­τευ­θεί ικα­νο­ποι­η­τικά από εκείνον, που περι­γρά­φει ως “γυμνα­σμένο, άριστα εκπαι­δευ­μένο στη μάχη σώμα με σώμα (κατα­δρο­μέας των ειδικών δυνά­μεων) και πανύ­ψηλο”, άρχισε να τρέχει προς το δωμάτιο, προ­κει­μέ­νου να σώσει τη ζωή της.

Υπο­στη­ρί­ζει ότι την ακο­λού­θησε, την έριξε στο κρεβάτι και την έπιασε δυνατά από το λαιμό και από τα μαλλιά, πιέ­ζο­ντας το κεφάλι της πάνω στο κρεβάτι.

Όπως περιέ­γραψε, άρχισε να τον σπρώ­χνει δυνατά με τα πόδια, ενώ εκείνος την κτυ­πούσε και προ­σπα­θούσε να τη συγκρα­τή­σει, σκί­ζο­ντάς της το κολάν που φορούσε.

Τον απώθησε, όπως είπε, και άρχισε να τρέχει προς την κουζίνα…

Περι­γρά­φο­ντας πώς επήλθε ο θάνατός του, υπο­στή­ριξε στο υπό­μνημά της, τα εξής:

“Παρα­κι­νού­μενη από απύθ­μενο φόβο και ταραχή και προ­κει­μέ­νου να προ­στα­τευτώ από τον άμεσο κίνδυνο ζωής, που διέ­τρεχα και να τον εκφο­βίσω, ώστε να με αφήσει, παίρνω το πρώτο αντι­κεί­μενο, που βρήκα μπροστά μου και συγκε­κρι­μένα ένα ποτήρι του νερού και γυρίζω απότομα προς το μέρος του. Εκείνος, ωστόσο, αντί να φοβηθεί και να οπι­σθο­χω­ρή­σει στη θέα του θραυ­σμέ­νου ποτη­ριού, κινού­με­νος με μανία ενα­ντίον μου, πέφτει πάνω στο προ­τε­τα­μένο ποτήρι, με συνέ­πεια να του δημιουρ­γη­θεί μία μικρή εκδορά στο στήθος του, ασή­μα­ντη με μία πρώτη ματιά. Μόλις δε το ποτήρι ακού­μπησε το στήθος του έσπευσα να το τραβήξω μακριά του και αυτός είναι ο λόγος εκ του οποίου έχει μία μόνο εκδορά και όχι τόσες, όσες οι εξοχές (εγκοπές) του θραυ­σμέ­νου γυαλιού, όπως θα συνέ­βαινε αν αυτός είχε πληγεί από αυτό, με ανθρω­πο­κτόνο δόλο.

Χαρα­κτη­ρι­στικό μάλιστα του γεγο­νό­τος, ότι ουδείς κατά­λαβε, τι είχε συμβεί και πώς θα μπο­ρούσε άλλωστε να περάσει από το μυαλό του ανθρώ­που, ότι το εν λόγω περι­στα­τικό θα μπο­ρούσε να αποβεί μοιραίο, είναι το γεγονός, ότι για λίγα δευ­τε­ρό­λε­πτα και μέχρι να κάνει την εμφά­νισή του το αίμα στη μπλούζα του Αδάμ, ο δια­πλη­κτι­σμός μας συνε­χι­ζό­ταν με αμείωτη ένταση.

Μετά από λίγα δευ­τε­ρό­λε­πτα στα­μα­τάει να κινεί­ται, προ­φέ­ρο­ντας τις λέξεις «πονάω, πονάω, υποφέρω». Ήταν οι λέξεις, που στιγ­μά­τι­σαν τη ζωή μου περισ­σό­τερο από οτι­δή­ποτε άλλο.

Πετάω το ποτήρι και τρέχω κατα­πάνω του, ενώ αυτός κατευ­θυ­νό­ταν προς το δωμάτιο. Αρχίζω να φωνάζω σε έξαλλη κατά­σταση «Αδάμ αγάπη μου, μίλησε μου σε παρα­καλώ», πιέζω τη μπλούζα του πάνω στην πληγή, για να στα­μα­τή­σει η αιμορ­ρα­γία, φέρνω νερό για να πλύνω το πρόσωπο και το σώμα του και καλώ σε αλλό­φρονα κατά­σταση τη μητέρα μου, για να καλέσει για­τρούς σε βοήθεια και να έλθει και η ίδια στο σπίτι, το ταχύ­τερο δυνατό. Όπως και έγινε.

Ήλθε σχεδόν αμέσως, κάλεσε τον κου­μπάρο της προ­κει­μέ­νου να βοη­θή­σει αλλά και το ασθε­νο­φόρο. Μετα­κί­νη­σαν τον Αδάμ, τον ξάπλω­σαν πάνω στο κρεβάτι και προ­σπα­θού­σαν να δουν, αν ανα­πνέει, προ­κει­μέ­νου να τον βοη­θή­σουν. Αλλά το κακό είχε ήδη γίνει, ο Αδάμ ήταν πια νεκρός. Τα δύο αυτά άτομα ουδεμία ανάμιξη έχουν σε οια­δή­ποτε εγκλη­μα­τική πράξη”.

Επε­σή­μανε κατ΄ε­πα­νά­ληψη ότι δεν είχε ανθρω­πο­κτόνο δόλο και ότι πρό­κει­ται για ατύχημα, ενώ κατέ­στησε σαφές ότι βρι­σκό­ταν κατά την τέλεσή του σε νόμιμη άμυνα.

Ζήτησε επι­πλέον την άρση του κατα­λο­γι­σμού της πράξης, λόγω παράλ­λη­λης συν­δρο­μής κατα­στά­σεως ανάγκης και όλως επι­κου­ρι­κώς υπέρ­βαση της αμύνης ή της κατα­στά­σεως ανάγκης λόγω φόβου ή ταραχής.

Ισχυ­ρί­στηκε επι­πλέον δια­τά­ραξη της συνεί­δη­σης και σωρευ­τική συν­δρομή βρασμού ψυχικής ορμής.

Η κ. Μαρία Καζη­λιέρη, μητέρα της, κατη­γο­ρού­μενη για το πλημ­μέ­λημα της υπό­θαλ­ψης εγκλη­μα­τία, το οποίο μένει ατι­μώ­ρητο εξαι­τίας και της συγ­γε­νι­κής τους σχέσης από τον ποινικό κώδικα, που πάντως το διώκει, επα­νέ­λαβε ότι τελούσε υπό συν­θή­κες ισχυρού σοκ.

Έφτασε, όπως είπε, στην οικία της θυγα­τρός της, κατόπιν τηλε­φω­νή­μα­τός της, στο οποίο την ενη­μέ­ρωνε, ότι ο 30χρονος έπαθε κάτι και έπρεπε να τρέξει για να τον σώσουν.

Τον είδε να κάθεται παρα­πλεύ­ρως του κρε­βα­τιού αναί­σθη­τος και προ­σπά­θησε μαζί με την κόρη της να τον ξαπλώ­σουν στο κρεβάτι, σκε­πτό­μενη, ότι ίσως θα ήταν δυνατόν να είναι λιπό­θυ­μος και να ξανα­βρεί τις αισθή­σεις του. Του έριξε νερό στο πρόσωπο και στα χέρια, μήπως συνέλ­θει.

Βλέ­πο­ντας, ότι δεν αντα­πο­κρί­νε­ται, κλαί­γο­ντας και ούσα σε αλλό­φρονα κατά­σταση, κάλεσε αμέσως τον κου­μπάρο της, κ. Εμμα­νουήλ Σακελ­λα­ρίδη, ο οποίος υπη­ρε­τούσε παλαιό­τερα ως οδηγός ασθε­νο­φό­ρου, προ­κει­μέ­νου να του παρά­σχει τις πρώτες βοή­θειες και επι­χεί­ρησε να καλέσει το κέντρο υγείας Καρ­πά­θου χωρίς απο­τέ­λε­σμα (η γραμμή ήταν κατει­λημ­μένη).

Έχοντας δε πλήρη άγνοια περί των συνε­πειών σκού­πισε, όπως είπε, λίγο το αίμα του εκλι­πό­ντος, που είχε πλημ­μυ­ρί­σει το πάτωμα, για να μην γλι­στρή­σει κανείς μέσα στη λίμνη, που είχε σχη­μα­τι­σθεί.

Τις χαρ­το­πε­τσέ­τες με το αίμα τις έριξε στη σακούλα με τα σκου­πί­δια.

Ισχυ­ρί­στηκε ότι ουδέ­ποτε ζήτησε από κανένα να ρίξει τη σακούλα στους κάδους απορ­ριμ­μά­των ούτε πέρασε καν από το μυαλό της η ιδέα να συγκα­λύ­ψει οιο­δή­ποτε έγκλημα, αφού καλά καλά δεν είχε κατα­λά­βει, τι είχε συμβεί.

Ισχυ­ρί­στηκε ότι αφού κατέ­φθασε ο κου­μπά­ρος της προ­σπά­θη­σαν και πάλι να βοη­θή­σουν τον 30χρονο να ανα­νή­ψει αλλά ήταν ήδη νεκρός. Κάλεσαν, όπως είπε μαζί το ασθε­νο­φόρο, το οποίο κατέ­φθασε εντός ολίγων λεπτών.

O κου­μπά­ρος, ομοίως κατη­γο­ρού­με­νος για υπό­θαλψη εγκλη­μα­τία, τόνισε ότι του ζητή­θηκε να πετάξει τη σακούλα και ότι δεν γνώριζε τι υπήρξε στο εσω­τε­ρικό της. Επε­σή­μανε ότι κατέ­βαλε προ­σπά­θεια να τον επα­να­φέ­ρει και ότι κάλεσε αμέσως ασθε­νο­φόρο. Κατά τ’ άλλα περιέ­γραψε το τι είχε συμβεί όπως και η κ. Καζη­λιέρη.

Τους κατη­γο­ρού­με­νους εκπρο­σώ­πη­σαν οι δικη­γό­ροι κ.κ. Στ. Αλε­ξαν­δρής, Κ. Δια­κο­νής και Βασι­λική Σαββάκη.

Οι γονείς του εκλι­πό­ντος και ο αδελφός του ανα­μέ­νε­ται να υπο­βά­λουν σήμερα δια της πλη­ρε­ξου­σίας δικη­γό­ρου τους κ. Κ. Βολο­νάκη, δήλωση παρά­στα­σης πολι­τι­κής αγωγής.

Όπως τονί­ζουν στην παρά­σταση πολι­τι­κής αγωγής, δοκί­μα­σαν τρομερό ψυχικό πόνο, ψυχική συντριβή, ασί­γα­στη θλίψη, συναι­σθη­μα­τική καταρ­ρά­κωση, πλη­ρο­φο­ρού­με­νοι το θάνατο του οικείου τους, βιώνουν την επώδυνη εμπει­ρία της κηδείας του, και εν γένει η απώλειά του αφήνει στη μνήμη τους ανε­ξί­τηλα γεγο­νότα της τρα­γι­κό­τη­τος του θανάτου του, ο οποίος επι­συ­νέβη με τον πλέον απεχθή τρόπο.