Για τα υψωμένα δάχτυλα (πάλι)

Είχα ξε­κι­νή­σει να γράφω, για τα δά­χτυ­λα που υψώ­θη­καν και τα ανα­θέ­μα­τα, ενα­ντί­ον της μάνας που πέ­τα­ξε από τον ακά­λυ­πτο το κο­ρι­τσά­κι της και αυ­το­κτό­νη­σε. Μέχρι που βρέ­θη­κε μπρο­στά μου μια ανάρ­τη­ση από μια μη­τέ­ρα που ανε­βαί­νει το δικό της Γολ­γο­θά. Και είναι η , μπο­ρεί και πρέ­πει να έχει λόγο. Είναι η Χρυ­σάν­θη Κα­τρα­κα­ζα και ζει στην Πάτμο. Είναι ένα μικρό από­σπα­σμα από όσα γρά­φει, αλλά αρ­κούν για να μας κά­νουν-κυ­ρί­ως όσους υψώ­νουν το δά­χτυ­λο- να σκύ­ψου­με το κε­φά­λι, να σιω­πή­σου­με, να ανα­ρω­τη­θού­με… Ξέ­ρεις τι την έφερε σε αυτό το ση­μείο; Γνω­ρί­ζεις τι αντι­με­τώ­πι­ζε πα­λεύ­ο­ντας με τον αυ­τι­σμό του παι­διού της; Ξέ­ρεις το κό­στος του αυ­τι­σμού, ψυ­χι­κό, σω­μα­τι­κό και οι­κο­νο­μι­κό; Ξέ­ρεις τι είναι να είσαι γο­νιός αυ­τι­στι­κού στην χώρα που λέ­γε­ται Ελ­λά­δα; Μήπως την προ­σπέ­ρα­σες αυτή τη γυ­ναί­κα –και άλλες- όταν δεν έπρε­πε;

«Όλοι ακού­σα­τε για την μάνα εκεί­νη που φού­ντα­ρε με το παιδί της? Αγκα­λιά με το παιδί της? Δεν μ’ εν­δια­φέ­ρει ο τρό­πος…πή­δη­ξε στον ακά­λυ­πτο τερ­μα­τί­ζο­ντας την ζωή της 5χρο­νης αυ­τι­στι­κής κόρης της και την δική της. Δια­βά­ζω σε διά­φο­ρα blocks του κα­θε­νός και της κα­θε­μια­νής το μακρύ και το κοντό κι απ’ την μια εξορ­γί­ζο­μαι, απ’ την άλλη ει­λι­κρι­νά δεν αντέ­χω να λο­γο­μα­χή­σω με τον κάθε ξε­ρό­λα τέ­λειο γονιό. Να ξε­κα­θα­ρί­σου­με το εξής…. Να μην κου­νά­ει κα­νείς το δά­χτυ­λο του μπρο­στά μας γιατί δεν θα την πα­λέ­ψε­τε ούτε ολό­κλη­ρο 24ωρο να μεί­νε­τε ολο­μό­να­χοι με τα αυ­τι­στι­κά παι­διά μας. Δεν σας κρύβω πως θα το ήθελα πάρα πολύ να συμ­βεί αυτό, πα­ρό­λο που η κόρη μου ας πούμε πως είναι ελα­φριάς μορ­φής αυ­τι­στι­κό πλά­σμα! (…)Οι ανη­συ­χί­ες μου και όλων των ΑμεΑ παι­διών έχουν ξε­φύ­γει απ’ τις κλισέ του τύπου ” Τι βαθμό θα φέ­ρουν, πόσα αρι­στεία θα πά­ρουν, που θα βγουν, τι θα φο­ρέ­σουν”. Οι ανη­συ­χί­ες μας αφο­ρούν την σω­μα­τι­κή και ψυ­χι­κή τους υγεία, εφό­σον οι ψυχές τους είναι τόσο κα­θα­ρές και απο­νή­ρευ­τες όσο ένα κρύ­σταλ­λο. Μι­λά­τε για οι­κο­γε­νεια­κό και φι­λι­κό πε­ρί­γυ­ρο… Πρό­σφα­τα ένας φίλος με ρώ­τη­σε…” οι πα­ρέ­ες ρε παιδί μου που είχες πριν φύ­γεις για Πάτμο…Δεν τις έχεις πια; οι φίλοι, φιλες”; Οι φίλοι και οι φίλες όταν μα­θεύ­τη­κε η διά­γνω­ση της Μαι­ρού­λας άλως τυ­χαία εξα­φα­νί­στη­καν.

(…)Ο αυ­τι­σμός κου­βα­λά­ει με­γά­λη μο­να­ξιά, όχι μόνο για το παιδί αλλά και για την μάνα εφό­ρου ζωής. Κου­βα­λά­ει με­γά­λο σταυ­ρό και καλώς ή κακώς, δεν εμπι­στευό­μα­στε να τον ακου­μπή­σου­με σε κα­νε­νός τα χέρια. Ο αυ­τι­σμός είναι η άλλη μεριά του νο­μί­σμα­τος, που δεν εύ­χο­μαι σε κα­νέ­ναν μα σε κα­νέ­ναν γονιό να γνω­ρί­σει. Την κα­τα­δί­κα­σαν λοι­πόν την μάνα εκεί­νη που βού­τη­ξε στον ακά­λυ­πτο με την 5χρονη αυ­τι­στι­κή κόρη της. Είχε ψυ­χο­λο­γι­κά είπαν…. Όλες έχου­με. Όλες. Κι όλες έχου­με σκε­φτεί και σκε­φτό­μα­στε τα παι­διά μας να ζή­σουν όσο ζούμε κι εμείς. Γιατί δεν είναι δί­καιο να τα αφή­σου­με κλη­ρο­νο­μιά στα αδέλ­φια τους και γιατί δεν υπάρ­χουν υπο­δο­μές για αυτά τα κρυ­στάλ­λι­να παι­διά στην Ελ­λά­δα. Όλες έχου­με ψυ­χο­λο­γι­κά. Γιατί οι πρώην σύ­ζυ­γοι μας πα­ρά­τη­σαν κυ­ριο­λε­κτι­κά μόνες μας να πα­λέ­ψου­με αυτόν τον Γολ­γο­θά, λέ­γο­ντας ένα ξερό ” δεν αντέ­χω”. Ούτε εμείς. Ούτε εμείς πάντα. Μα δεν τα γεν­νή­σα­με μόνες κι ούτε μας έδω­σαν εγ­χει­ρί­διο για τον αυ­τι­σμό. Έχω αρ­πα­χτεί στο πα­ρελ­θόν με τον αδελ­φό μου για τις θε­ρα­πεί­ες της Μαί­ρης, για τους για­τρούς της, για το ΚΕΠΑ που δεν έχει πε­ρά­σει ακόμα, που δεν δου­λεύω,  με πολύ κόσμο έχω λο­γο­φέ­ρει. Ξέρω πολύ καλά πλέον ότι μόνο μια μάνα ίδια με εμένα, μπο­ρεί να κα­τα­λά­βει γιατί δεν δου­λεύω. Γιατί δεν είμαι μες’ τα κομ­μω­τή­ρια όλη την ώρα και για κα­φε­δά­κια. 40 χρο­νών είμαι ακόμα. Δεν με πήραν τα χρό­νια Ε; Όμως μόνο όμοιες μου μα­νά­δες μπο­ρούν να δια­βά­σουν τα μάτια μου όταν κοι­τάω την κόρη μου. Και δεν θα επι­τρέ­ψω ούτε στον τάφο μου, να έρθει κα­νείς και να μου κου­νή­σει το δά­χτυ­λο όταν ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΙΔΕΑ για τις δυ­σκο­λί­ες, την εγκα­τά­λει­ψη και την από­λυ­τη μο­να­ξιά του αυ­τι­σμού. Κι όπως συ­νη­θί­ζω να λέω, μιας και χάνω εύ­κο­λα την υπο­μο­νή μου σε τέ­τοιες στιγ­μές…. « Βγάλ­τε τον σκα­σμό για την μάνα που φού­ντα­ρε μαζί με το παιδί της…. Δεν ξέ­ρε­τε τι κό­τσια θέλει αυτό το πράγ­μα και τι βαθ­μού από­γνω­ση»  Υ.Γ. Οσοι δια­θέ­τουν facebook, καλό θα είναι να ανα­τρέ­ξουν στο προ­φίλ Χρυ­σάν­θη Κα­τρα­κα­ζα και να δια­βά­σουν ολό­κλη­ρη την ανάρ­τη­ση. Αξί­ζει τον κόπο