Για τα υψωμένα δάχτυλα (πάλι)

Είχα ξεκι­νή­σει να γράφω, για τα δάχτυλα που υψώ­θη­καν και τα ανα­θέ­ματα, ενα­ντίον της μάνας που πέταξε από τον ακά­λυ­πτο το κορι­τσάκι της και αυτο­κτό­νησε. Μέχρι που βρέθηκε μπροστά μου μια ανάρ­τηση από μια μητέρα που ανε­βαί­νει το δικό της Γολγοθά. Και είναι η , μπορεί και πρέπει να έχει λόγο. Είναι η Χρυ­σάνθη Κατρα­καζα και ζει στην Πάτμο. Είναι ένα μικρό από­σπα­σμα από όσα γράφει, αλλά αρκούν για να μας κάνουν-κυρίως όσους υψώνουν το δάχτυλο- να σκύ­ψουμε το κεφάλι, να σιω­πή­σουμε, να ανα­ρω­τη­θούμε… Ξέρεις τι την έφερε σε αυτό το σημείο; Γνω­ρί­ζεις τι αντι­με­τώ­πιζε παλεύ­ο­ντας με τον αυτισμό του παιδιού της; Ξέρεις το κόστος του αυτι­σμού, ψυχικό, σωμα­τικό και οικο­νο­μικό; Ξέρεις τι είναι να είσαι γονιός αυτι­στι­κού στην χώρα που λέγεται Ελλάδα; Μήπως την προ­σπέ­ρα­σες αυτή τη γυναίκα –και άλλες- όταν δεν έπρεπε;

«Όλοι ακού­σατε για την μάνα εκείνη που φού­νταρε με το παιδί της? Αγκαλιά με το παιδί της? Δεν μ’ ενδια­φέ­ρει ο τρόπος…πήδηξε στον ακά­λυ­πτο τερ­μα­τί­ζο­ντας την ζωή της 5χρονης αυτι­στι­κής κόρης της και την δική της. Διαβάζω σε διάφορα blocks του καθενός και της καθε­μια­νής το μακρύ και το κοντό κι απ’ την μια εξορ­γί­ζο­μαι, απ’ την άλλη ειλι­κρινά δεν αντέχω να λογο­μα­χήσω με τον κάθε ξερόλα τέλειο γονιό. Να ξεκα­θα­ρί­σουμε το εξής…. Να μην κουνάει κανείς το δάχτυλο του μπροστά μας γιατί δεν θα την παλέ­ψετε ούτε ολό­κληρο 24ωρο να μείνετε ολο­μό­να­χοι με τα αυτι­στικά παιδιά μας. Δεν σας κρύβω πως θα το ήθελα πάρα πολύ να συμβεί αυτό, παρόλο που η κόρη μου ας πούμε πως είναι ελα­φριάς μορφής αυτι­στικό πλάσμα! (…)Οι ανη­συ­χίες μου και όλων των ΑμεΑ παιδιών έχουν ξεφύγει απ’ τις κλισέ του τύπου ” Τι βαθμό θα φέρουν, πόσα αρι­στεία θα πάρουν, που θα βγουν, τι θα φορέ­σουν”. Οι ανη­συ­χίες μας αφορούν την σωμα­τική και ψυχική τους υγεία, εφόσον οι ψυχές τους είναι τόσο καθαρές και απο­νή­ρευ­τες όσο ένα κρύ­σταλλο. Μιλάτε για οικο­γε­νειακό και φιλικό περί­γυρο… Πρό­σφατα ένας φίλος με ρώτησε…” οι παρέες ρε παιδί μου που είχες πριν φύγεις για Πάτμο…Δεν τις έχεις πια; οι φίλοι, φιλες”; Οι φίλοι και οι φίλες όταν μαθεύ­τηκε η διά­γνωση της Μαι­ρού­λας άλως τυχαία εξα­φα­νί­στη­καν.

(…)Ο αυτι­σμός κου­βα­λάει μεγάλη μοναξιά, όχι μόνο για το παιδί αλλά και για την μάνα εφόρου ζωής. Κου­βα­λάει μεγάλο σταυρό και καλώς ή κακώς, δεν εμπι­στευό­μα­στε να τον ακου­μπή­σουμε σε κανενός τα χέρια. Ο αυτι­σμός είναι η άλλη μεριά του νομί­σμα­τος, που δεν εύχομαι σε κανέναν μα σε κανέναν γονιό να γνω­ρί­σει. Την κατα­δί­κα­σαν λοιπόν την μάνα εκείνη που βούτηξε στον ακά­λυ­πτο με την 5χρονη αυτι­στική κόρη της. Είχε ψυχο­λο­γικά είπαν…. Όλες έχουμε. Όλες. Κι όλες έχουμε σκεφτεί και σκε­φτό­μα­στε τα παιδιά μας να ζήσουν όσο ζούμε κι εμείς. Γιατί δεν είναι δίκαιο να τα αφή­σουμε κλη­ρο­νο­μιά στα αδέλφια τους και γιατί δεν υπάρ­χουν υπο­δο­μές για αυτά τα κρυ­στάλ­λινα παιδιά στην Ελλάδα. Όλες έχουμε ψυχο­λο­γικά. Γιατί οι πρώην σύζυγοι μας παρά­τη­σαν κυριο­λε­κτικά μόνες μας να παλέ­ψουμε αυτόν τον Γολγοθά, λέγο­ντας ένα ξερό ” δεν αντέχω”. Ούτε εμείς. Ούτε εμείς πάντα. Μα δεν τα γεν­νή­σαμε μόνες κι ούτε μας έδωσαν εγχει­ρί­διο για τον αυτισμό. Έχω αρπα­χτεί στο παρελ­θόν με τον αδελφό μου για τις θερα­πείες της Μαίρης, για τους για­τρούς της, για το ΚΕΠΑ που δεν έχει περάσει ακόμα, που δεν δουλεύω,  με πολύ κόσμο έχω λογο­φέ­ρει. Ξέρω πολύ καλά πλέον ότι μόνο μια μάνα ίδια με εμένα, μπορεί να κατα­λά­βει γιατί δεν δουλεύω. Γιατί δεν είμαι μες’ τα κομ­μω­τή­ρια όλη την ώρα και για καφε­δά­κια. 40 χρονών είμαι ακόμα. Δεν με πήραν τα χρόνια Ε; Όμως μόνο όμοιες μου μανάδες μπορούν να δια­βά­σουν τα μάτια μου όταν κοιτάω την κόρη μου. Και δεν θα επι­τρέψω ούτε στον τάφο μου, να έρθει κανείς και να μου κου­νή­σει το δάχτυλο όταν ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΙΔΕΑ για τις δυσκο­λίες, την εγκα­τά­λειψη και την απόλυτη μοναξιά του αυτι­σμού. Κι όπως συνη­θίζω να λέω, μιας και χάνω εύκολα την υπομονή μου σε τέτοιες στιγμές…. « Βγάλτε τον σκασμό για την μάνα που φού­νταρε μαζί με το παιδί της…. Δεν ξέρετε τι κότσια θέλει αυτό το πράγμα και τι βαθμού από­γνωση»  Υ.Γ. Οσοι δια­θέ­τουν facebook, καλό θα είναι να ανα­τρέ­ξουν στο προφίλ Χρυ­σάνθη Κατρα­καζα και να δια­βά­σουν ολό­κληρη την ανάρ­τηση. Αξίζει τον κόπο