Ολη η συνέντευξη Μητσοτάκη – Τι λέει για φόρους, Τουρκία, εκλογικό νόμο, Αστυνομία

Ο λες τις πτυχές της πολι­τι­κής του ξεδι­πλώ­νει ο Κυριά­κος Μητσο­τά­κης στην πρώτη συνέ­ντευξή του για το νέος έτος στο «Βήμα της Κυρια­κής». Ο Πρω­θυ­πουρ­γός μιλάει ανοιχτά για τις επι­τυ­χίες και τις αστο­χίες της κυβέρ­νη­σής του, για την αστυ­νο­μική βία, για τις απερ­γίες, τις δια­δη­λώ­σεις, τη μεσαία τάξη και τα πρω­το­γενή πλε­ο­νά­σματα.

Δήμητρα Κρου­στάλλη

Απο­κα­λύ­πτει ότι εντός του Ιανουα­ρίου θα κατα­τε­θεί στη Βουλή ο νέος εκλο­γι­κός νόμος, με κλι­μα­κωτό μπόνους, το οποίο θα ευνοεί την ανά­δειξη αυτο­δύ­να­μων κυβερ­νή­σεων. «Η ισχυρή εντολή πρέπει να οδηγεί σε ισχυρή κυβέρ­νηση» τονίζει ο κ. Μητσο­τά­κης. Επίσης, περι­γρά­φει τον επόμενο Πρόεδρο της Δημο­κρα­τίας, ο οποίος «πρέπει να συμ­βο­λί­ζει την ενότητα του έθνους» και γι’ αυτό «θα ήταν σημα­ντικό να μην εκλεγεί μόνο από την παρά­ταξη που θα τον προ­τεί­νει και έχει την πλειο­ψη­φία στη Βουλή σήμερα».

Σε ό,τι αφορά τα ελλη­νο­τουρ­κικά, επι­ση­μαί­νει ότι αν δεν βρεθεί τρόπος συνεν­νό­η­σης με την Τουρκία, η προ­σφυγή στο Διεθνές Δικα­στή­ριο της Χάγης απο­τε­λεί την προ­τι­μό­τερη επιλογή με αντι­κεί­μενο τον ορισμό της υφα­λο­κρη­πί­δας και των θαλασ­σίων ζωνών στο Αιγαίο και στην Ανα­το­λική Μεσό­γειο.

«Θεωρώ δεδο­μένο ότι μια τέτοια πρω­το­βου­λία θα τύγχανε της στή­ρι­ξης όλων των πολι­τι­κών δυνά­μεων» σημειώ­νει ο Πρω­θυ­πουρ­γός, ο οποίος θεωρεί ότι δια­μορ­φώ­νε­ται, εκτός από την πολι­τική, και μια κοι­νω­νική πλειο­ψη­φία που ανα­γνω­ρί­ζει ότι πρέπει η Ελλάδα να λύσει τις δια­φο­ρές της με την Τουρκία. Με αφορμή την επι­κεί­μενη συνά­ντησή του με τον Ντό­ναλντ Τραμπ, ανα­φέ­ρε­ται στην περαι­τέρω εμβά­θυνση της αμυ­ντι­κής συνερ­γα­σίας με τις ΗΠΑ και στην έναρξη της συζή­τη­σης για την προ­μή­θεια αερο­σκα­φών F-35, όταν το επι­τρέ­ψουν οι δημο­σιο­νο­μι­κές συν­θή­κες.

 Κύριε Πρω­θυ­πουργέ, η δεκα­ε­τία της κρίσης τελειώ­νει και ξεκινά μια νέα εποχή για την Ελλάδα. Ποιο είναι το σχέδιό σας για τη δεκα­ε­τία 2020-2030 που έρχεται;

«Το 2020 είναι, πράγ­ματι, η πρώτη χρονιά της τρίτης δεκα­ε­τίας του 21ου αιώνα. Μια ευκαι­ρία να ανα­λο­γι­στούμε γιατί η προη­γού­μενη περί­ο­δος υπήρξε τόσο τραυ­μα­τική για τη χώρα και τι μπο­ρούμε να κάνουμε ώστε η επόμενη δεκα­ε­τία να σημάνει την ανα­γέν­νησή της. Να γίνει δεκα­ε­τία επα­να­το­πο­θέ­τη­σης της Ελλάδας στον παγκό­σμιο χάρτη με βάση τα πολλά συγκρι­τικά μας πλε­ο­νε­κτή­ματα. Και ακριβώς επειδή αυτές οι προ­τε­ραιό­τη­τες απαι­τούν μακρο­πρό­θε­σμο σχε­δια­σμό, πιστεύω ότι ο ορί­ζο­ντάς μας πρέπει να είναι ορί­ζο­ντας δεκα­ε­τίας. Σκε­φτείτε μόνο τις προ­κλή­σεις στα πεδία της κλι­μα­τι­κής αλλαγής και της τεχνο­λο­γι­κής επα­νά­στα­σης. Εκεί δια­μορ­φώ­νο­νται μονα­δι­κές ευκαι­ρίες για να ανα­δει­χθεί η Ελλάδα της αυτο­πε­ποί­θη­σης. Η χώρα που, αξιο­ποιώ­ντας και τη δύναμη του παγκό­σμιου ελλη­νι­σμού, θα ξανα­συ­στη­θεί στον κόσμο με ένα τελείως δια­φο­ρε­τικό αφήγημα από εκείνο που τη συνό­δευε τα χρόνια της κρίσης. Συνεπώς, για εμένα το 2020 απο­τε­λεί τη χρονιά που θα σημα­το­δο­τεί το ορι­στικό τέλος της κρίσης. Και την αφε­τη­ρία μιας δεκα­ε­τίας συνε­χούς προόδου».

Η χώρα μας, πάντως, δεν είναι συνη­θι­σμένη να υπη­ρε­τεί τόσο μακρο­πρό­θε­σμους στόχους.

«Θα έλεγα ότι δεν ήταν συνη­θι­σμένη να κάνει αρκετά πράγ­ματα που ήταν ανα­γκαία και ότι ανα­γκά­στηκε να τα κάνει υπό την πίεση μιας αδυ­σώ­πη­της πραγ­μα­τι­κό­τη­τας. Ομως, διδα­χτή­καμε από τις λάθος συμπε­ρι­φο­ρές και τις λάθος επι­λο­γές του χθες. «Πάθαμε και μάθαμε», όπως λέει ο λαός μας, από το ψέμα και τη δημα­γω­γία. Και πλέον εμπι­στεύ­ο­μαι απόλυτα την ωρι­μό­τητα των Ελλήνων. Ολοι μας θεωρώ ότι νιώ­θουμε το μέγεθος της πρό­κλη­σης και αντι­λαμ­βα­νό­μα­στε ότι η προ­σπά­θεια της ανόρ­θω­σης πρέπει να είναι συλ­λο­γική. Ο καθένας καλεί­ται να γράψει τη δική του προ­σω­πική ιστορία και όλοι μαζί να γρά­ψουμε ένα και­νούρ­γιο κεφά­λαιο στην ιστορία του τόπου και του έθνους. Επιμένω στην ανάγκη ενός νέου εθνικού ορά­μα­τος. Και πιστεύω στην κινη­το­ποί­ηση όλων των δυνά­μεων της κοι­νω­νίας γιατί τέτοιες προ­κλή­σεις δεν αφορούν μόνο την ηγεσία. Πράγ­ματι, μέχρι τώρα δεν ήμασταν εξοι­κειω­μέ­νοι να σχε­διά­ζουμε σε βάθος χρόνου. Ομως, θα πρέπει να αλλά­ξουμε και σε αυτό. Και αν έχει δείξει κάτι, από την πρώτη στιγμή, η δική μας κυβέρ­νηση είναι ότι μπορεί ταυ­τό­χρονα να δίνει λύσεις σε άμεσα προ­βλή­ματα, αλλά και να σχε­διά­ζει ευρύ­τε­ρες παρεμ­βά­σεις που θα φέρουν απο­τέ­λε­σμα σε βάθος χρόνου».

Τέτοιες παρεμ­βά­σεις συνε­πά­γο­νται πολι­τικό κόστος. Μήπως βιά­ζε­στε να το ανα­λά­βετε; Είστε ακόμα στην αρχή της θητείας σας.

«Κάθε νέος πρω­θυ­πουρ­γός έχει την επιλογή είτε να δαπα­νή­σει αλό­γι­στα το πολι­τικό του κεφά­λαιο, είτε να το επεν­δύ­σει με σύνεση. Επιλέγω το δεύτερο. Οταν, για παρά­δειγμα, λέμε ότι θα κλεί­σουν όλες οι ρυπο­γό­νες και κοστο­βό­ρες λιγνι­τι­κές μονάδες μέχρι το 2028 και οι περισ­σό­τε­ρες μέχρι το 2023, αυτή είναι μια παρέμ­βαση δεκα­ε­τούς και σύν­θε­του σχε­δια­σμού. Γιατί αφενός μας επι­βάλ­λει να περά­σουμε γρήγορα σε ένα δια­φο­ρε­τικό ενερ­γειακό μείγμα χαμη­λό­τε­ρων εκπο­μπών ρύπων. Και αφε­τέ­ρου μας υπο­χρε­ώ­νει να προ­σφέ­ρουμε ένα σύγ­χρονο μοντέλο ανά­πτυ­ξης σε μια περι­φέ­ρεια ή έναν δήμο που ανέ­κα­θεν είχαν εξάρ­τηση από την εξόρυξη του λιγνίτη. Αυτό προ­ϋ­πο­θέ­τει μια τελείως δια­φο­ρε­τική ματιά. Αλλά και έναν σχε­δια­σμό ο οποίος δεν θα είναι ούτε μήνα, ούτε έτους, ούτε καν τετρα­ε­τίας. Ομως επι­βάλ­λε­ται να γίνει, αν θέλουμε να κάνουμε ένα τολμηρό άλμα στο μέλλον. Και χαί­ρο­μαι που ήδη αυτός ο προ­βλη­μα­τι­σμός απλώ­νε­ται στην ελλη­νική κοι­νω­νία. Δεν εξα­ντλεί­ται, πλέον, σε άγονες συζη­τή­σεις και σε σχέδια επί χάρτου που δεν ακου­μπούν το μυαλό και την καρδιά των πολιτών».

Ομως ένα κομμάτι της κοι­νω­νίας αντιδρά. Και, μάλιστα, η αρι­στερή αντι­πο­λί­τευση σας κατη­γο­ρεί ότι επι­χει­ρείτε να περιο­ρί­σετε κοι­νω­νικά δικαιώ­ματα, όπως αυτά της απερ­γίας και των δια­δη­λώ­σεων.

«Τα κοι­νω­νικά δικαιώ­ματα στη χώρα μας είναι συνταγ­μα­τικά κατο­χυ­ρω­μένα. Και το δικαί­ωμα στην απεργία αλλά και το δικαί­ωμα της ελεύ­θε­ρης κίνησης στην πόλη. Το οποίο ας μην ξεχνάμε ότι το κατα­πα­τούν βάναυσα ορι­σμέ­νες μειο­ψη­φίες που συχνά επι­διώ­κουν την ανα­στά­τωση της πόλης και όχι κατ’ ανάγκην την έκφραση κάποιας δια­μαρ­τυ­ρίας. Θα μπει, λοιπόν, τάξη σε αυτό το πλαίσιο. Διότι πρώτο καθήκον της δημο­κρα­τι­κής πολι­τείας είναι να υπε­ρα­σπί­ζε­ται τα δικαιώ­ματα όλων των πολιτών: και του υπαλ­λή­λου που θέλει να πάει στη δουλειά του, και του μαγα­ζά­τορα που θέλει να που­λή­σει τα προ­ϊ­ό­ντα του, και της μαμάς που θέλει να πάει βόλτα το παιδί της. Οι ελά­χι­στοι δεν μπορούν να ορίζουν την καθη­με­ρι­νό­τητα των πολλών. Γιατί αυτό είναι άδικο. Εξίσου, συνεπώς, θα υπε­ρα­σπι­ζό­μα­στε και το δικαί­ωμα του ενός πολίτη να δια­δη­λώ­νει, αλλά και το δικαί­ωμα των άλλων να ζουν, να εργά­ζο­νται, να μετα­κι­νού­νται. Με κανόνες. Γιατί η κανο­νι­κό­τητα συνε­πά­γε­ται κανόνες. Και κανόνες θα υπάρ­χουν και στο πλαίσιο των οργα­νω­μέ­νων δια­μαρ­τυ­ριών».

Με τις απερ­γίες τι θα κάνετε;

«Ο νόμος περί απερ­γιών έρχεται από το 1982, είναι ο 1264. Θα εκσυγ­χρο­νι­στεί, θα αλλάξει και πλέον θα προ­στα­τεύει το δικαί­ωμα της απερ­γίας στο σύγ­χρονο πλαίσιο. Θεωρώ, όμως, ότι αυτές οι συζη­τή­σεις και ο τρόπος που διε­ξά­γο­νται ανήκουν στο παρελ­θόν. Οσο ο ΣΥΡΙΖΑ επι­μέ­νει να υπε­ρα­σπί­ζε­ται μικρές οργα­νω­μέ­νες μειο­ψη­φίες που βρί­σκο­νται ανοιχτά εκτός πλαι­σίου δημο­κρα­τι­κής νομι­μό­τη­τας, τόσο θα δίνει χώρο στη Νέα Δημο­κρα­τία να εκφρά­ζει την πλειο­ψη­φία των πολιτών. Το πώς θα πορευ­τεί η αντι­πο­λί­τευση είναι βέβαια δικό της θέμα. Εμείς θα κάνουμε ειλι­κρινή διάλογο με τα κόμματα. Αλλά δεν είμαστε δια­τε­θει­μέ­νοι να καθυ­στε­ρή­σουμε την αντι­με­τώ­πιση ζητη­μά­των που θα έπρεπε να είχαν τακτο­ποι­η­θεί εδώ και πολλά χρόνια. Η χώρα θα ακο­λου­θή­σει, επι­τέ­λους, τον δρόμο της Ευρώπης και ολό­κλη­ρου του πολι­τι­σμέ­νου κόσμου».

Ο ΣΥΡΙΖΑ είχε ανα­πτύ­ξει μια θεωρία περί ενός «νέου παρα­γω­γι­κού μοντέ­λου» σε αντι­δια­στολή, όπως έλεγε, με το  πελα­τειακό και κρα­τι­κο­δί­αιτο που χρε­ο­κό­πησε τη χώρα. Και σας κατη­γο­ρεί ότι, παρά τις υπο­σχέ­σεις σας, εφαρ­μό­ζετε τις ίδιες παλαιές τακτι­κές. Τι απα­ντάτε;

«Ο λαός ο ίδιος απαντά: «Κοίτα ποιος μιλάει»… Οι κρα­τι­στές δεν μπορεί να μιλούν για κρα­τι­σμό και αυτοί που καθή­λω­σαν τη χώρα δεν μπορούν να μιλούν για παρα­γω­γι­κό­τητα και για ανά­πτυξη. Ο ΣΥΡΙΖΑ απέ­δειξε ότι δεν είχε και δεν έχει κανένα παρα­γω­γικό μοντέλο, αλλά ούτε και άποψη για το πώς η Ελλάδα θα βαδίσει στη νέα εποχή. Τολμώ να πω ότι παρα­μέ­νει εκτός τόπου και χρόνου. Δέσμιος των ιδε­ο­λη­ψιών του και μιας εικο­νι­κής πραγ­μα­τι­κό­τη­τας για τη δια­κυ­βέρ­νησή του. Αλλά και του πένθους του για την απώλεια της εξου­σίας. Μοιάζει σαν να μην κατά­λαβε ακόμη γιατί οι πολίτες τού γύρισαν την πλάτη. Και γι’ αυτό συχνά τους υποτιμά, επι­κα­λού­με­νος συνεχώς ένα πλαστό έργο που τάχα δεν κατά­λα­βαν οι Ελληνες. Εμείς δεν πρό­κει­ται να ανα­πα­ρα­γά­γουμε τις παθο­γέ­νειες που έφεραν την κρίση. Θέλω μια οικο­νο­μία που θα βασί­ζε­ται στις ιδιω­τι­κές επεν­δύ­σεις. Εξω­στρεφή και και­νο­τόμα, που θα αξιο­ποιεί τα πλε­ο­νε­κτή­ματα της χώρας. Παρά­δειγμα; Οταν εμείς απα­ντάμε στην κλι­μα­τική αλλαγή με τη μετά­βαση στην οικο­νο­μία των χαμηλών ρύπων, η αντί­δραση του ΣΥΡΙΖΑ είναι… «κατα­στρέ­φετε τη Δυτική Μακε­δο­νία». Οι δήθεν αρι­στε­ροί της δήθεν οικο­λο­γίας δεν τολμούν να στη­ρί­ξουν μια τολμηρή πολι­τική που όλοι ανα­γνω­ρί­ζουν ότι είναι σωστή. Και αυτό για να μη χάσουν κανένα ψηφα­λάκι στη Δυτική Μακε­δο­νία, σαν τους παλαιο­κομ­μα­τι­κούς πολι­τευ­τές του ’60. Αυτοί, λοιπόν, θα μιλή­σουν για το μέλλον που έρχεται; Kαι αυτοί θα κατη­γο­ρή­σουν εμάς ότι δεν έχουμε άποψη για το νέο παρα­γω­γικό μοντέλο;».

Και εσείς, ωστόσο, μιλού­σατε προ­ε­κλο­γικά για αξιο­κρα­τία και αρι­στεία. Πιστεύ­ετε ότι επι­λέ­ξατε τους άρι­στους για την κυβέρ­νησή σας;

«Μια κυβέρ­νηση κρί­νε­ται συνο­λικά. Κάναμε τις καλύ­τε­ρες δυνατές επι­λο­γές. Οπου, όμως, εντο­πί­στη­καν λάθη ή αστο­χίες διορ­θώ­θη­καν: με δική μου εντολή 13 διοι­κη­τές νοσο­κο­μείων πέρασαν ήδη από δεύτερο επίπεδο κρίσης και αντι­κα­τα­στά­θη­καν. Αλλά δεν πρό­κει­ται να δεχθώ σε καμία περί­πτωση ότι αυτή η κυβέρ­νηση κάνει εκπτώ­σεις ως προς την καταλ­λη­λό­τητα των στε­λε­χών του κρα­τι­κού μηχα­νι­σμού. Δεν σημαί­νει ότι όλοι θα πετύ­χουν. Κάποιοι στην πορεία ενδε­χο­μέ­νως να φανούν ανε­παρ­κείς – και τότε θα επα­να­ξιο­λο­γη­θούν και ίσως και να αλλά­ξουν. Δεν είδα, όμως, να ασχο­λεί­ται κανείς με την ποιό­τητα των εξω­κοι­νο­βου­λευ­τι­κών στε­λε­χών της κυβέρ­νη­σης. Των γενικών γραμ­μα­τέων, πρώτα απ’ όλα, που απο­τε­λούν και τον βασικό μηχα­νι­σμό του κυβερ­νη­τι­κού έργου. Για την επάρ­κεια όσων στε­λε­χώ­νουν τις ανε­ξάρ­τη­τες αρχές ή υπη­ρε­τούν τη Δικαιο­σύνη. Μέχρι και τα νέα δεδο­μένα στην ΕΡΤ, για την οποία ασκή­θηκε κριτική, αλλά πλέον όλοι ανα­γνω­ρί­ζουν ότι δεν έχει καμία σχέση με το φερέ­φωνο κομ­μα­τι­κής προ­πα­γάν­δας που υπήρχε επί ΣΥΡΙΖΑ. Να δούμε, λοιπόν, τη μεγάλη εικόνα. Και, κυρίως, την ευαι­σθη­σία, την τόλμη και την ετοι­μό­τητα αυτής της κυβέρ­νη­σης να εντο­πί­ζει τυχόν αδυ­να­μίες της και να τις υπερ­βαί­νει χωρίς συμπλέγ­ματα».

Οι 13 διοι­κη­τές νοσο­κο­μείων, πάντως, δεν αντι­κα­τα­στά­θη­καν γιατί απέ­τυ­χαν στην αξιο­λό­γηση, αλλά εξαι­τίας του θορύβου που προ­κλή­θηκε από τα μέσα ενη­μέ­ρω­σης και την αντι­πο­λί­τευση.

«Είμαι πολύ ανε­κτι­κός και ζητώ την καλό­πι­στη κριτική που βοηθά να διορ­θώ­νο­νται λάθη. Πράγ­ματι, υπήρξαν επι­λο­γές μόνο στις διοι­κή­σεις των νοσο­κο­μείων, οι οποίες, σε δεύτερη φάση, δεν πέρασαν τα αυστηρά κρι­τή­ρια που έχω θέσει για στελέχη που παίρ­νουν σημα­ντι­κές δημό­σιες θέσεις. Γι’ αυτό και δεν προ­χω­ρή­σαμε σε διο­ρι­σμούς. Εντο­πί­στηκε ένα πρό­βλημα και λύθηκε. Ακουσα τους προ­βλη­μα­τι­σμούς των πολιτών. Αυτό είναι το κέρδος. Δουλειά των μέσων ενη­μέ­ρω­σης και της αντι­πο­λί­τευ­σης είναι να κάνουν κριτική. Δεκτόν. Ομως, δεν θα δεχθώ αυτή η κριτική να θολώσει τη συνο­λική μας αντί­ληψη για τις προ­δια­γρα­φές που πρέπει να έχουν τα πρόσωπα σε δημό­σιες θέσεις. Ούτε, επα­να­λαμ­βάνω, και την ευαι­σθη­σία μας. Στη Βουλή, άλλωστε, είπα ότι εμείς μέσα σε 5 μήνες διορ­θώ­σαμε αμέσως τα λιγοστά μας λάθη, όταν οι αντί­πα­λοί μας έσφαλ­λαν επί 5 χρόνια και ακόμη παρα­μέ­νουν αδιόρ­θω­τοι».

Από το κυβερ­νη­τικό σχήμα, στο οποίο τοπο­θε­τή­σατε περισ­σό­τε­ρους τεχνο­κρά­τες από κάθε προ­κά­τοχό σας, είστε ικα­νο­ποι­η­μέ­νος;

«Είμαι ικα­νο­ποι­η­μέ­νος από το κυβερ­νη­τικό σχήμα και από την ώσμωση μεταξύ κοι­νο­βου­λευ­τι­κών και εξω­κοι­νο­βου­λευ­τι­κών στε­λε­χών. Προ­φα­νώς κάθε μέρα θα γινό­μα­στε καλύ­τε­ροι και όλοι θα αξιο­λο­γού­νται διαρκώς. Θα δώσω σε όλους επαρκή χρόνο για να απο­δεί­ξουν τι μπορούν να προ­σφέ­ρουν. Αλλά είμαι ικα­νο­ποι­η­μέ­νος από την κυβέρ­νηση και από την απόδοσή της».

Η τρο­μο­κρα­τία θα τσα­κι­στεί! Δεν θα πατα­χθεί. Θα τσα­κι­στεί

Με αφορμή τις πρό­σφα­τες αστυ­νο­μι­κές επι­χει­ρή­σεις έχουν αυξηθεί οι καταγ­γε­λίες περί αστυ­νο­μι­κής βίας. Η κυβέρ­νηση ακο­λου­θεί «στρα­τη­γική έντασης» μεταξύ της Αστυ­νο­μίας και παρα­βα­τι­κών χώρων;

«Είχα πει προ­ε­κλο­γικά ότι θα αφήσω την Αστυ­νο­μία ελεύ­θερη να κάνει τη δουλειά της. Οι πολίτες το άκουσαν και μας εμπι­στεύ­τη­καν γιατί ζητούν ασφά­λεια στις γει­το­νιές τους. Και οι φοι­τη­τές ζητούν να μην κάνουν κου­μά­ντο οι τρα­μπού­κοι στα πανε­πι­στή­μια. Σε αυτό δεσμευ­τή­καμε ως αντι­πο­λί­τευση και αυτό κάνουμε ως κυβέρ­νηση».

Είναι δουλειά της Αστυ­νο­μίας να συμπε­ρι­φέ­ρε­ται εξευ­τε­λι­στικά σε συλ­λη­φθέ­ντες;

«Δεν έχω τέτοια εικόνα. Και αν υπήρξαν μεμο­νω­μέ­νες συμπε­ρι­φο­ρές που ξεπέ­ρα­σαν τα όρια, αυτές θα ελεγ­χθούν και θα απο­δο­θούν ευθύνες. Στηρίζω απόλυτα και τον αρμόδιο υπουργό και την Ελλη­νική Αστυ­νο­μία στο χρέος που ανέ­λα­βαν να υπη­ρε­τή­σουν. Κάποια στιγμή πρέπει να αντι­λη­φθούμε ότι σε μια οργα­νω­μένη πολι­τεία το μονο­πώ­λιο της νόμιμης βίας το έχει μόνο το κράτος. Μάλιστα, δεν ασκεί­ται από επιλογή, αλλά από ανάγκη. Και πάντα στο όνομα του κοινού καλού. Δεν χαί­ρε­ται κανείς όταν ασκεί­ται βία, θέλω να είμαι ξεκά­θα­ρος σε αυτό. Ούτε πανη­γυ­ρί­ζει. Ομως, πάνω σε αυτή τη βασική αρχή στη­ρί­χθη­καν οι κοι­νο­βου­λευ­τι­κές δημο­κρα­τίες από τότε που, ακριβώς πριν από 100 χρόνια, ο Μαξ Βέμπερ μίλησε για το μονο­πώ­λιο της βίας που ασκεί το κράτος. Ετσι λει­τουρ­γούν οι οργα­νω­μέ­νες πολι­τείες και δεν είμαι δια­τε­θει­μέ­νος να κάνω την παρα­μι­κρή έκπτωση στην πολι­τική μου για την εφαρ­μογή του νόμου. Λυπάμαι πραγ­μα­τικά που κάποιοι ακόμα και σήμερα εξα­κο­λου­θούν να μη βλέπουν αυτή την απλή πραγ­μα­τι­κό­τητα. Να πιά­νο­νται από μεμο­νω­μένα περι­στα­τικά και να μη βλέπουν τη συνο­λική εικόνα».

Οταν ένας πολίτης κακο­ποιεί­ται στα χέρια του κράτους, είναι «μεμο­νω­μένο περι­στα­τικό» ή κάτι πιο σοβαρό;

«Αν ανα­φέ­ρε­στε στο τελευ­ταίο περι­στα­τικό στο Κουκάκι, θα σας απα­ντήσω ότι στην Ελλάδα, δυστυ­χώς, ο κανόνας ήταν τα “άλλα” περι­στα­τικά. Ο κανόνας ήταν να πετάνε μολότοφ στα παιδιά των ΜΑΤ κάθε Παρα­σκευή. Καλώς συζη­τούμε και για το Κουκάκι. Ηδη η υπόθεση ερευ­νά­ται και να είστε σίγου­ροι ότι θα υπάρξει πόρισμα το οποίο θα δίνει στο θέμα τις αλη­θι­νές του δια­στά­σεις. Να μιλή­σουμε, όμως, και για τα παιδιά που είναι στις κλούβες των ΜΑΤ; Για τους κατα­στη­μα­τάρ­χες που ύστερα από κάθε πορεία πρέπει να μαζέ­ψουν τα σπα­σμένα και να κυνη­γάνε την ασφα­λι­στική εται­ρεία για να απο­ζη­μιω­θούν μήνες μετά; Για τους φοι­τη­τές που κάποιοι τους εμπο­δί­ζουν να πάνε στο μάθημα; Ή για όσους έχουν μια ιδιο­κτη­σία την οποία έχουν κατα­λά­βει ορι­σμέ­νοι με το “έτσι θέλω”; Για όλους αυτούς ποιος θα μιλήσει; Αυτά τι περι­στα­τικά τι είναι; Μεμο­νω­μένα; Οχι. Είναι γενι­κευ­μένα και πρέπει να πάψουν. Μεμο­νω­μένο είναι το επει­σό­διο στο Κουκάκι και θα ερευ­νη­θεί. Η δημο­κρα­τία ξέρει να δρα και να αντιδρά, να προ­στα­τεύει αλλά και να αυτο­προ­στα­τεύ­ε­ται».

Οι αστυ­νο­μι­κές επι­χει­ρή­σεις έχουν ερε­θί­σει έναν χώρο που εφά­πτε­ται με την τρο­μο­κρα­τία. Σας προ­βλη­μα­τί­ζει αυτό;

«Η τρο­μο­κρα­τία θα τσα­κι­στεί! Δεν θα πατα­χθεί. Θα τσα­κι­στεί! Θα φοβηθώ, δηλαδή, επειδή κάποιοι από αυτούς τους χώρους μας απει­λούν ότι θα εντεί­νουν την αντί­δρασή τους; Θα φοβηθεί το κράτος, η οργα­νω­μένη πολι­τεία με τα μέσα που δια­θέ­τει; Ποτέ! Δεν δια­πραγ­μα­τευό­μα­στε με τρο­μο­κρά­τες. Γιατί πιστεύ­ουμε στη δημο­κρα­τία και η τρο­μο­κρα­τία είναι εχθρός της».

Εχετε πει ότι θα αλλά­ξετε τον εκλο­γικό νόμο. Τι σκο­πεύ­ετε να κάνετε και πότε;

«Εντός του Ιανουα­ρίου θα έλθει στη Βουλή νέος εκλο­γι­κός νόμος που θα επα­να­φέ­ρει το μπόνους. Ομως αυτό θα γίνεται κλι­μα­κωτά, ανάλογα με το ποσοστό του πρώτου κόμ­μα­τος. Δεν γίνεται αν το πρώτο κόμμα παίρνει 18% να έχει το ίδιο μπόνους με αυτό που θα λάμβανε αν έπαιρνε 38%. Το μεγα­λύ­τερο μπόνους που θα δίνεται θα επι­τρέ­πει σε ένα κόμμα με ποσοστά αντί­στοιχα αυτών της ΝΔ στις εκλογές του 2019 να κυβερ­νή­σει αυτο­δύ­ναμα. Γιατί, πραγ­μα­τικά, ας ανα­λο­γι­στούν οι πολίτες σε ποια κατά­σταση θα ήταν τώρα η χώρα αν σε εκείνες τις εκλογές εφαρ­μο­ζό­ταν η απλή ανα­λο­γική. Και αν θα επι­θυ­μού­σαν μια συμ­μα­χία ΝΔ – ΣΥΡΙΖΑ, αφού μόνον αυτή θα εξα­σφά­λιζε τότε πλειο­ψη­φία στη Βουλή. Δεν θα επρό­κειτο, άραγε, για αλλοί­ωση και παρα­μόρ­φωση της ψήφου που μόλις είχαν δώσει; Οπου πηγαίνω στην Ευρώπη ο ελλη­νι­κός εκλο­γι­κός νόμος, που είναι ανα­λο­γι­κός κατά 85% με μπόνους στο πρώτο κόμμα, αντι­με­τω­πί­ζε­ται ως μεγάλο συγκρι­τικό πλε­ο­νέ­κτημα του τόπου. Η πολι­τική στα­θε­ρό­τητα που προ­σφέ­ρει μια αυτο­δύ­ναμη κυβέρ­νηση και η ταχύ­τητα με την οποία μπο­ρούμε να λαμ­βά­νουμε απο­φά­σεις είναι που δια­φο­ρο­ποιούν τη δική μας χώρα από πολλές άλλες οι οποίες δυσκο­λεύ­ο­νται να σχη­μα­τί­σουν κυβέρ­νηση. Δείτε τι γίνεται στην Ισπανία. Εμείς εδώ έχουμε μια σταθερή κυβέρ­νηση η οποία έχει λάβει ισχυρή εντολή από τον λαό. Η ισχυρή εντολή πρέπει να οδηγεί σε ισχυρή κυβέρ­νηση».

Δηλαδή θα ψηφί­σετε τον εκλο­γικό νόμο πριν από τον Πρόεδρο της Δημο­κρα­τίας. Θα επι­διώ­ξετε συνεν­νό­ηση με τα κόμματα ώστε να λάβει τον απα­ραί­τητο αριθμό ψήφων και να ισχύσει από τις επό­με­νες εκλογές;

«Δεσμεύ­τηκα να αλλάξω τον εκλο­γικό νόμο και θα το κάνω στην αρχή της χρονιάς γιατί ο εκλο­γι­κός νόμος πρέπει να αλλάζει στην αρχή μιας κυβερ­νη­τι­κής θητείας. Τώρα που ολο­κλη­ρώ­σαμε τις άμεσες προ­τε­ραιό­τη­τες της νομο­θέ­τη­σης πριν από τα Χρι­στού­γεννα, έχουμε την άνεση να φέρουμε τον εκλο­γικό νόμο. Το περιε­χό­μενό του απο­τε­λεί την πάγια άποψή μου. Υπό κανο­νι­κές συν­θή­κες, ο ΣΥΡΙΖΑ – που ισχυ­ρί­ζε­ται ότι είναι κόμμα εξου­σίας – θα έπρεπε να ανα­θε­ω­ρή­σει τα περί απλής ανα­λο­γι­κής. Και αν πιστεύει ότι μπορεί να είναι πρώτο κόμμα στις επό­με­νες εκλογές, δεν έχει λόγο να μην ψηφίσει αυτόν τον εκλο­γικό νόμο, ώστε η χώρα να γλι­τώ­σει και την περι­πέ­τεια των διπλών εκλογών. Διότι αν ο εκλο­γι­κός νόμος δεν ψηφι­στεί με 200 ψήφους, τότε οι επό­με­νες εκλογές, οι οποίες θα γίνουν το 2023, πολύ πιθανόν να είναι διπλές».

Αντι­λαμ­βα­νό­μα­στε ότι δεν θα απο­κα­λύ­ψετε το πρόσωπο που θα προ­τεί­νετε για Πρόεδρο της Δημο­κρα­τίας. Μπο­ρείτε να μας πείτε με τι κρι­τή­ρια θα το επι­λέ­ξετε;

«Οι αρμο­διό­τη­τες του Προ­έ­δρου της Δημο­κρα­τίας είναι αυστηρά καθο­ρι­σμέ­νες από το Σύνταγμα. Πρέπει να συμ­βο­λί­ζει την ενότητα του έθνους. Κατά συνέ­πεια, θα ήταν σημα­ντικό να μην εκλεγεί μόνο από την παρά­ταξη που θα τον προ­τεί­νει και έχει την πλειο­ψη­φία στη Βουλή σήμερα. Αρα, είναι σημα­ντικό το πρόσωπο που θα προ­τα­θεί να μπορεί να συγκε­ρά­σει πολι­τι­κές δυνά­μεις εντός του Κοι­νο­βου­λίου. Ανα­γνω­ρίζω ότι η ευθύνη της επι­λο­γής είναι δική μου. Είναι μια βαθιά προ­σω­πική απόφαση. Θα προ­τείνω το πρόσωπο που θεωρώ πλέον κατάλ­ληλο, πιστεύ­ο­ντας ότι η εισή­γησή μου θα είναι τέτοια που θα πρέπει τα άλλα κόμματα να κληθούν να αιτιο­λο­γή­σουν γιατί δεν θα την ψηφί­σουν».

Θα είναι άνδρας ή γυναίκα;

«Δεν θα μπω σε αυτή τη συζή­τηση. Και δεν νομίζω ότι ενδια­φέ­ρει και την ελλη­νική κοι­νω­νία. Το κατάλ­ληλο πρόσωπο ενδια­φέ­ρει».

Θεω­ρείτε ότι η ρητο­ρική του κ. Τσίπρα, ο οποίος στη Βουλή σάς κατη­γό­ρησε για εξα­πά­τηση του λαού, αφήνει περι­θώ­ρια συνεν­νό­η­σης;

«Από την πρώτη στιγμή είπα ότι θέλω να είμαι Πρω­θυ­πουρ­γός όλων των Ελλήνων και να ενώσω τον λαό μας σε ένα μεγάλο πρό­ταγμα εθνικής ανά­τα­ξης. Αν ο κ. Τσίπρας δεν μπορεί να παρα­κο­λου­θή­σει αυτή την προ­σπά­θεια, είναι δικό του θέμα. Ξέρω ότι ένα μεγάλο κομμάτι συμπο­λι­τών μας, οι οποίοι δεν μας εμπι­στεύ­τη­καν στις εκλογές και ψήφισαν τον ΣΥΡΙΖΑ, συμ­φω­νεί με αρκετές πτυχές της πολι­τι­κής μας. Αυτό μου αρκεί προς το παρόν. Δεν πρό­κει­ται να ασχο­ληθώ με την κλασική αντι­πα­ρά­θεση που συνο­δεύ­ε­ται από τους υψηλούς τόνους και τις σκληρές κόντρες στο Κοι­νο­βού­λιο. Θα επι­διώξω τη συναί­νεση εκεί που μπορώ να την πετύχω. Τι θα κάνει η αντι­πο­λί­τευση είναι δική της δουλειά. Στο μεταξύ, όμως, δεν υπάρχει τίποτα πιο αστείο από το να κατη­γο­ρεί ο κ. Τσίπρας αυτή την παρά­ταξη για εξα­πά­τηση. Εύχομαι στον ΣΥΡΙΖΑ να βρει τον δρόμο του διότι η χώρα χρειά­ζε­ται μια σοβαρή και μετρη­μένη αντι­πο­λί­τευση. Θέλω να πω, ωστόσο, ότι στα εθνικά θέματα έχει δια­μορ­φω­θεί ενιαίο μέτωπο και αυτό το κατα­γράφω ως θετικό».

Στο Κοι­νο­βού­λιο η προ­κα­ταρ­κτική επι­τροπή ερευνά την υπόθεση Novartis. Αν προ­κύ­ψουν νέα στοι­χεία, μπορεί να επα­νέλ­θει το ζήτημα των ευθυνών του κ. Τσίπρα ή έχει κλείσει ορι­στικά;

«Δεν θέλω να πω τίποτα για την υπόθεση Novartis. Θα περι­μένω να τελειώ­σει η προ­κα­ταρ­κτική επι­τροπή το έργο της και τότε θα δούμε και θα αξιο­λο­γή­σουμε τα συμπε­ρά­σματά της».

Τους τελευ­ταί­ους μήνες η Τουρκία τραβάει το σκοινί στο Αιγαίο και στην Ανα­το­λική Μεσό­γειο. Εσείς πού απο­δί­δετε αυτή την προ­κλη­τική συμπε­ρι­φορά του Ερντο­γάν έπειτα από τις δύο συνα­ντή­σεις που είχατε μαζί του;

«Δεν πρό­κει­ται να ερμη­νεύσω δημο­σίως τη στάση του τούρκου προ­έ­δρου, ούτε να χρη­σι­μο­ποι­ήσω κάποιο επίθετο για να τη χαρα­κτη­ρίσω. Οταν συνά­ντησα τον κ. Ερντο­γάν, επι­δί­ωξα σχέσεις καλής γει­το­νίας, φιλίας και δια­λό­γου με την Τουρκία. Και επιμένω σε αυτή την προ­σέγ­γιση. Αυτό, όμως, δεν σημαί­νει ότι η Ελλάδα δεν θα υπε­ρα­σπι­στεί τα κυριαρ­χικά της δικαιώ­ματα με όλα τα μέσα που έχει στη διάθεσή της, ενερ­γο­ποιώ­ντας ένα πολύ πυκνό πλέγμα διπλω­μα­τι­κών πρω­το­βου­λιών ώστε να απο­κρού­σει τις τελευ­ταίες παρά­νο­μες και εκτός διε­θνούς νομι­μό­τη­τας και κοινής λογικής κινή­σεις της τουρ­κι­κής πλευράς. Η Τουρκία είναι εξαι­ρε­τικά απο­μο­νω­μένη στις πρό­σφα­τες επι­λο­γές της. Αντί­θετα, οι θέσεις της Ελλάδας, οι οποίες στη­ρί­ζο­νται πάντα στην τήρηση του διε­θνούς δικαίου, έχουν βρει καθο­λική αποδοχή και στήριξη από τις ΗΠΑ, την Ευρώπη, τη Ρωσία, την Αίγυπτο, το Ισραήλ, τις περισ­σό­τε­ρες χώρες του Κόλπου και από ένα μεγάλο κομμάτι της ίδιας της Λιβύης. Οπου, θυμίζω, διε­ξά­γε­ται ένας σκληρός εμφύ­λιος πόλεμος και η άλλη πλευρά δεν ανα­γνω­ρί­ζει τη συμ­φω­νία με την Τουρκία ως νόμιμη. Ταυ­τό­χρονα, η Ελλάδα ενι­σχύει την απο­τρε­πτική της ισχύ. Ολο­κλη­ρώ­σαμε πρό­σφατα τη συμ­φω­νία για τα F-16 και για τα Μιράζ, οι Ενοπλες Δυνά­μεις μας είναι πανέ­τοι­μες και απο­τρε­πτικά ισχυρές. Η πόρτα του δια­λό­γου με τους γεί­το­νες θα είναι από εμένα πάντα ανοιχτή».

Αν δεν μπο­ρούμε να τα βρούμε με την Τουρκία, να πάμε στη Χάγη

Πώς σχε­διά­ζετε να κινη­θείτε; Η προ­σφυγή στη Χάγη απο­τε­λεί μια επιλογή για εσάς;

«Η Ελλάδα δεν απαιτεί τίποτε, αλλά και δεν εκχωρεί τίποτα. Και δεν προ­κα­λεί, αλλά συνο­μι­λεί. Ο δρόμος του δια­λό­γου είναι ανοι­χτός και για τα Μέτρα Οικο­δό­μη­σης Εμπι­στο­σύ­νης, και για τις διε­ρευ­νη­τι­κές επαφές, και για πολι­τικό διάλογο. Πρόθεσή μου, λοιπόν, είναι να συζη­τούμε με την Τουρκία και στα τρία επίπεδα. Και πιστεύω πως, ναι, θα πρέπει να πούμε καθαρά ότι αν δεν μπο­ρούμε να τα βρούμε, τότε θα πρέπει να συμ­φω­νή­σουμε η μία διαφορά που ανα­γνω­ρί­ζει η Ελλάδα να εκδι­κα­στεί από ένα διεθνές δικαιο­δο­τικό όργανο, όπως είναι το Διεθνές Δικα­στή­ριο της Χάγης. Και για να είμαι απο­λύ­τως σαφής, ανα­φέ­ρο­μαι στον ορισμό της υφα­λο­κρη­πί­δας και των θαλασ­σίων ζωνών στο Αιγαίο και στην Ανα­το­λική Μεσό­γειο. Αν πιστεύ­ουμε – και το πιστεύ­ουμε – ότι έχουμε το δίκιο με το μέρος μας, δεν έχουμε να φοβη­θούμε τίποτα ως χώρα από αυτή την εξέλιξη».

Πιστεύ­ετε ότι είναι έτοιμο το πολι­τικό σύστημα και η ελλη­νική κοι­νω­νία να δεχθούν τον συμ­βι­βα­σμό που θα επι­βά­λει το Δικα­στή­ριο της Χάγης;

«Οταν προ­σφύ­γουμε στη Χάγη για να λύσει τη διαφορά μας με την Τουρκία, θα πρέπει να είμαστε αφενός απο­λύ­τως σίγου­ροι ότι έχουμε το δίκιο με το μέρος μας. Και αφε­τέ­ρου απο­λύ­τως έτοιμοι να δεχθούμε την τελική απόφαση ενός τέτοιου διε­θνούς οργάνου. Θεωρώ δεδο­μένο ότι μια τέτοια πρω­το­βου­λία θα τύγχανε της στή­ρι­ξης όλων των πολι­τι­κών δυνά­μεων. Είναι απα­ραί­τητο να γίνει. Αν κρίνω από τις δημό­σιες τοπο­θε­τή­σεις των υπό­λοι­πων κομ­μά­των, δεν βλέπω να υπάρχει κάποια ουσια­στική αντίρ­ρηση. Δια­μορ­φώ­νε­ται, με άλλα λόγια, μια πολι­τική και κοι­νω­νική πλειο­ψη­φία που ανα­γνω­ρί­ζει ότι πρέπει, με κάποιον τρόπο, να λύσουμε τις δια­φο­ρές μας με την Τουρκία. Οχι, όμως, υπό καθε­στώς πίεσης και εκβια­σμών. Αυτή η συζή­τηση έχει ήδη ανοίξει στην ελλη­νική κοι­νω­νία, που πιστεύω ότι αντι­λαμ­βά­νε­ται πως αυτή είναι και η σωστή επιλογή. Γιατί ποια άλλη επιλογή έχουμε; Να μην κάνουμε τίποτα και να παρα­μέ­νουμε σε μια ισορ­ρο­πία τρόμου με την Τουρκία που ανά πάσα στιγμή μπορεί να κατα­λή­ξει σε ένα σενάριο όπου θα είμαστε και οι δύο χαμένοι; Διότι κερ­δι­σμέ­νος δεν υπάρχει σε ένα σενάριο θερμού επει­σο­δίου».

Λέτε ότι δεν συζη­τούμε υπό καθε­στώς εκβια­σμού. Η Τουρκία, ωστόσο, εκβιά­ζει με το Μετα­να­στευ­τικό.

«Δια­χω­ρίζω τα δύο θέματα. Τα ελλη­νο­τουρ­κικά είναι ζήτημα διμερές, συμ­φω­νιών που ισχύουν και Διε­θνούς Δικαίου, ενώ το Μετα­να­στευ­τικό είναι θέμα ευρω­παϊκό και ευρύ­τερο. Σε ό,τι αφορά το πρώτο, δεν κάνουμε καμία έκπτωση στα κυριαρ­χικά μας δικαιώ­ματα. Και επι­διώ­κουμε πρόοδο με βάση όλα όσα προ­α­νέ­φερα. Σε ό,τι αφορά το δεύτερο, δια­τη­ρούμε την καλή ελπίδα ότι η Τουρκία θα φερθεί πιο λογικά με βάση και τις δεσμεύ­σεις που έχει ανα­λά­βει. Αν, ωστόσο, το κόστος που πρέπει να πλη­ρώ­σει η χώρα για μια στιβαρή εξω­τε­ρική πολι­τική είναι οι αυξη­μέ­νες ροές, τότε θα το ανα­λά­βει. Δεν πρό­κει­ται να νερώσω καθόλου το κρασί μου στην υπε­ρά­σπιση των δικαιω­μά­των μας. Εχουμε πει πολλές φορές τι θα κάνουμε για την αντι­με­τώ­πιση του Μετα­να­στευ­τι­κού και ελπίζω σε μεγα­λύ­τερη ευρω­παϊκή εμπλοκή».

Εχετε ανα­λά­βει σοβαρές πρω­το­βου­λίες με όλους τους παρά­γο­ντες που επη­ρε­ά­ζουν τις εξε­λί­ξεις στην Ανα­το­λική Μεσό­γειο. Τι επι­διώ­κει η Ελλάδα; Να γίνει μέρος της λιβυκής κρίσης ή να ξεκι­νή­σει τον διάλογο για την οριο­θέ­τηση ΑΟΖ;

«Δεν θέλουμε να είμαστε κομμάτι κανενός προ­βλή­μα­τος. Θέλουμε να είμαστε μέρος της λύσης στη Λιβύη γιατί μας αφορά και εμάς. Είμαστε γει­το­νική χώρα, άλλωστε είμαστε πιο κοντά σε αυτήν από όσο η Τουρκία. Αν υπήρχε μια άλλη κυβέρ­νηση στη Λιβύη, θα μπο­ρού­σαμε να συζη­τή­σουμε το θέμα οριο­θέ­τη­σης θαλασ­σίων ζωνών, αφού είναι ο δικός μας φυσικός θαλάσ­σιος γεί­το­νας και όχι της Τουρ­κίας. Δεν θέλουμε μια εστία αστά­θειας στη γει­το­νιά μας. Κατά συνέ­πεια, θέλουμε να έχουμε λόγο στις εξε­λί­ξεις στη Λιβύη. Ζήτησα, και θα το ζητήσω ακόμη πιο επι­τα­κτικά, να συμ­με­τά­σχουμε και εμείς στη δια­δι­κα­σία του Βερο­λί­νου. Γιατί συμ­με­τέ­χει η Τουρκία και όχι η Ελλάδα; Θα χρεια­στεί οπωσ­δή­ποτε πολι­τική επίλυση του προ­βλή­μα­τος της Λιβύης. Και εμείς θέτουμε έναν όρο για να υπάρξει λύση με σφρα­γίδα της ΕΕ, καθώς η Ευρώπη θα έχει άποψη για το αύριο της Λιβύης: η επόμενη κυβέρ­νηση να θεω­ρή­σει αμέσως άκυρη τη “συμ­φω­νία” με την Τουρκία. Ο όρος αυτός είναι αδια­πραγ­μά­τευ­τος».

Σας ασκεί­ται κριτική, ακόμα και από το εσω­τε­ρικό του κόμ­μα­τος σας, ότι μετά τις εκλογές αλλά­ξατε τη στάση σας απέ­να­ντι στη Συμ­φω­νία των Πρεσπών. Οτι, δηλαδή, κάνατε και εσείς τη δική σας κωλο­τού­μπα. Πώς το σχο­λιά­ζετε;

«Προ­ε­κλο­γικά είχα κάνει τα πάντα για να απο­τρα­πεί αυτή η Συμ­φω­νία. Ανοιχτά την κατήγ­γειλα εντός και εκτός συνόρων και προ­κά­λεσα, μάλιστα, και πρόταση μομφής κατά της κυβέρ­νη­σης. Είχα, ωστόσο, με απόλυτη ειλι­κρί­νεια προει­δο­ποι­ή­σει πως αν υπο­γρα­φεί θα είναι δύσκολο να ανα­τρα­πεί. Τότε τα εθνικά προ­βλή­ματα θα γίνο­νταν σοβα­ρό­τερα και ο μόνος δρόμος θα ήταν η άμβλυνση των αρνη­τι­κών συνε­πειών της. Αυτό κάνω τώρα, επι­στρέ­φο­ντας τη χυδαία κριτική που κάποιοι ψελ­λί­ζουν: Κοιτάζω να βελ­τιώσω πτυχές των Πρεσπών που δημιουρ­γούν προ­βλή­ματα! Η κυβέρ­νησή μου, λοιπόν, στήριξε τους παρα­γω­γούς της Βόρειας Ελλάδας να κατο­χυ­ρώ­σουν το μακε­δο­νικό σήμα. Δεν το έκανε η προη­γού­μενη κυβέρ­νηση. Εγώ πήγα στον Ζάεφ και του είπα “κοίτα, θέλω σχέσεις καλής γει­το­νίας αλλά δεν θα δεχθώ παρερ­μη­νείες σε ταυ­το­τικά ζητή­ματα που συν­δέ­ο­νται με την Ελλάδα”. Και πάντα υπο­στή­ριζα ότι πρέπει να δια­τη­ρη­θεί ανοι­χτός ο ευρω­παϊ­κός δρόμος των Δυτικών Βαλ­κα­νίων. Πού ακριβώς είναι, λοιπόν, η κωλο­τού­μπα; Οσοι την επι­κα­λού­νται μάλλον είναι ζαλι­σμέ­νοι από τις δικές τους κυβι­στή­σεις. Εγώ μένω στο καθήκον μου: Με δεδο­μένη τη Συμ­φω­νία και με την οικο­νο­μία να ξανα­πα­τάει στα πόδια της στην Ελλάδα, εργά­ζο­μαι ώστε να απο­κτή­σουμε ξανά ηγετικό ρόλο στα Βαλ­κά­νια».

Για συνά­ντηση με Τραμπ: Συζη­τούμε την από­κτηση – σε βάθος χρόνου – αερο­σκα­φών F-35

Στις 7 Ιανουα­ρίου θα επι­σκε­φθείτε τον Λευκό Οίκο. Τι προσ­δο­κάτε από αυτή τη συνά­ντηση με τον Ντό­ναλντ Τραμπ;

«Η Ελλάδα και οι Ηνω­μέ­νες Πολι­τείες βρί­σκο­νται πιο κοντά από ποτέ. Η Ελλάδα είναι αξιό­πι­στος σύμ­μα­χος της Αμε­ρι­κής και περι­μένω αυτό να επι­βε­βαιω­θεί όχι μόνο με λόγια, αλλά και με πράξεις. Μπο­ρούμε να εμβα­θύ­νουμε ακόμα περισ­σό­τερο την αμυ­ντική μας συνερ­γα­σία, παρα­δείγ­μα­τος χάριν στον τομέα των drones. Kαι θα ξεκι­νή­σουμε επίσης τη συζή­τηση ώστε να απο­κτή­σουμε, σε βάθος χρόνου και όταν το επι­τρέ­ψουν οι δημο­σιο­νο­μι­κές συν­θή­κες, αερο­σκάφη F-35. H ψήφιση της νομο­θε­σίας East Μed Act απο­τε­λεί ιστο­ρική εξέλιξη. Η στήριξη στον αγωγό East Med από τις Ηνω­μέ­νες Πολι­τείες ανα­γνω­ρί­ζει την ανάγκη να δια­φο­ρο­ποι­η­θούν οι πηγές ενέρ­γειας της Ευρώπης, και με την κατα­σκευή του πλωτού σταθμού αεριο­ποί­η­σης στην Αλε­ξαν­δρού­πολη η Ελλάδα μπαίνει για τα καλά στον παγκό­σμιο ενερ­γειακό χάρτη. Με τον πρόεδρο Τραμπ, βέβαια, θα συζη­τή­σουμε και για επεν­δύ­σεις. Δια­κρί­νε­ται, εξάλλου, για το επι­χει­ρη­μα­τικό του δαι­μό­νιο. Είμαι σίγου­ρος, λοιπόν, ότι δεν θα ήθελε οι αμε­ρι­κα­νι­κές επι­χει­ρή­σεις να χάσουν την ευκαι­ρία να συμ­με­τέ­χουν στο success story της Ελλάδας!».

Για μεσαία τάξη: Μέτρο-αιχμή η μείωση της εισφο­ράς αλλη­λεγ­γύης

Συνα­ντη­θή­κατε στις 17 Δεκεμ­βρίου με τη νέα επι­κε­φα­λής της ΕΚΤ, την Κριστίν Λαγκάρντ. Θεω­ρείτε ότι είναι ώριμες οι συν­θή­κες για να συζη­τη­θεί επίσημα το αίτημα για τη μείωση των πρω­το­γε­νών πλε­ο­να­σμά­των 3,5% του ΑΕΠ;

«Απόλυτα. Το ανέφερα ήδη στη Σύνοδο Κορυφής και θα το θέσω επίσημα εντός του πρώτου εξα­μή­νου του 2020. Σκοπός μας είναι να εξα­σφα­λί­σουμε τη στήριξη των εταίρων, ώστε η μείωση των πρω­το­γε­νών πλε­ο­να­σμά­των, στο ύψος που θα την πετύ­χουμε, να ενσω­μα­τω­θεί στον προ­ϋ­πο­λο­γι­σμό του 2021. Είμαι συνεπής σε αυτά που είχα πει πριν από τις εκλογές. Οι στόχοι των πλε­ο­να­σμά­των μπήκαν σε μια εποχή που η Ελλάδα δεν είχε αξιο­πι­στία. Αυτήν ακριβώς την αξιο­πι­στία απο­κα­θι­στούμε, προ­χω­ρώ­ντας σε πραγ­μα­τι­κές μεταρ­ρυθ­μί­σεις. Και έχοντας κατα­στή­σει σαφές ότι δικαιού­μα­στε, ως επι­βρά­βευση, τη μείωση των στόχων για πρω­το­γενή πλε­ο­νά­σματα από το 2021. Ισως κάποιοι να ενο­χλού­νται από αυτή τη συνέ­πεια, αλλά στο ζήτημα των πλε­ο­να­σμά­των ήμουν απο­λύ­τως σαφής. Μετά τη συζή­τηση στη Βουλή για τον προ­ϋ­πο­λο­γι­σμό, άλλωστε, δεν υπάρχει κανείς που δεν κατά­λαβε ότι ο περι­βό­η­τος “λογα­ρια­σμός” τον οποίο επι­κα­λεί­ται η αντι­πο­λί­τευση απο­τε­λούσε την κορω­νίδα της πολι­τι­κής εξα­πά­τη­σης του ΣΥΡΙΖΑ και του κ. Τσίπρα προ­σω­πικά. Ποτέ δεν υπήρξε και ποτέ δεν δόθηκε εντολή να ανοίξει. Κι όμως, η αντι­πο­λί­τευση εξα­κο­λου­θεί να παρα­ποιεί την αλήθεια. Ψέματα τότε, ψέματα και τώρα! Λυπάμαι, αλλά θα χρεια­στεί πολύ χρόνο η αντι­πο­λί­τευση για να ξανα­βρεί τον βημα­τι­σμό της. Και είναι ξεκά­θαρο ότι δυσκο­λεύ­ε­ται να μας αντα­γω­νι­στεί στο πεδίο της εφαρ­μο­σμέ­νης πολι­τι­κής. Οι πολίτες, λοιπόν, δεν ξεχνούν. Προ­χω­ρούν, αλλά δεν ξεχνούν».

Η προη­γού­μενη κυβέρ­νηση υπερ­φο­ρο­λό­γησε τη μεσαία τάξη. Εσείς τι συγκε­κρι­μένο θα κάνετε για τη μείωση των φορο­λο­γι­κών συντε­λε­στών στη μισθωτή εργασία που σήκωσε το μεγα­λύ­τερο βάρος τα προη­γού­μενα χρόνια;

«Ο δημο­σιο­νο­μι­κός χώρος, που είμαι σίγου­ρος ότι θα βρούμε και εντός του 2020 – γιατί θεωρώ ότι θα υπάρχει υπέρ­βαση των στόχων και το 2020, όπως το πετύ­χαμε και στο β’ εξάμηνο του 2019 – θα αξιο­ποι­η­θεί κατά προ­τε­ραιό­τητα για τη μείωση της εισφο­ράς αλλη­λεγ­γύης. Δεν είμαι ακόμη σε θέση να σας πω πόσο και πότε θα μειωθεί γιατί δεν έχω την πλήρη δημο­σιο­νο­μική εικόνα. Αλλά θα μειωθεί σίγουρα. Αυτό θα είναι το μέτρο-αιχμή υπέρ της μεσαίας τάξης στον χρόνο που έρχεται. Ας μην ξεχνάμε, όμως, ότι και αυτή η πρό­σθετη ανα­κού­φιση θα λει­τουρ­γή­σει συν­δυα­στικά και με άλλες που έγιναν ή θα ακο­λου­θή­σουν. Για παρά­δειγμα, η μεγάλη μείωση του ΕΝΦΙΑ, ο χαμη­λό­τε­ρος ΦΠΑ σε πολλά προ­ϊ­ό­ντα ή τα κίνητρα για την οικο­γέ­νεια απο­τε­λούν και αυτά μέτρα υπέρ των μεσαίων στρω­μά­των. Δεν έχω πάψει να λέω, άλλωστε, ότι αυτά απο­τε­λούν τη ραχο­κο­κα­λιά της κοι­νω­νίας μας και σε αυτά στη­ρι­ζό­μα­στε».

ΠΗΓΉ in.gr