Ματαιώθηκε η διαγωνιστική διαδικασία για το έργο της αναβάθμισης των αντλιοστασίων στην Ιαλυσό

*Είχε κατα­κυ­ρω­θεί στην κοι­νο­πρα­ξία Στή­ρι­ξις Τεχνική Α.Ε. – Μηχα­νική Περι­βάλ­λο­ντος Α.Ε. 

Με απόφαση που έλαβε το δ.σ. της ΔΕΥΑΡ μετά από εισή­γηση του γενικού διευ­θυ­ντή κ. Γιώργου Υψη­λά­ντη ματαιώ­θηκε η δια­γω­νι­στική δια­δι­κα­σία που βρί­σκε­ται σε εξέλιξη και αφορά στην ανά­δειξη ανα­δό­χου της σύμ­βα­σης του έργου «ΑΝΑΒΑΘΜΙΣΗ Η/Μ ΕΡΓΩΝ ΑΝΤΛΙΟΣΤΑΣΙΩΝ ΑΚΑΘΑΡΤΩΝ Δ.Ε. ΙΑΛΥΣΟΥ».

Με απόφαση που αναρ­τή­θηκε στην Διαύ­γεια τον Αύγου­στο του 2019 είχε εγκρι­θεί κατά πλειο­ψη­φία το πρα­κτικό κατα­κύ­ρω­σης του ηλε­κτρο­νι­κού δια­γω­νι­σμού του εν θέματι έργου, προ­ϋ­πο­λο­γι­σμού 4.193.900,00€ πλέον του ανα­λο­γού­ντος Φ.Π.Α. στην «Κοι­νο­πρα­ξία Στή­ρι­ξις Τεχνική Α.Ε. – Μηχα­νική Περι­βάλ­λο­ντος Α.Ε.».

Πιο συγκε­κρι­μένα ο δια­γω­νι­σμός κατα­κυ­ρώ­θηκε στον ως άνω ανάδοχο «με συμ­βα­τικό τίμημα 3.374.960,90€ χωρίς ΦΠΑ.

Η σύμβαση ωστόσο δεν είχε υπο­γρα­φεί, ενώ με την 914/2019 πράξη του Ε’ Κλι­μα­κίου του Ελεγ­κτι­κού Συνε­δρίου, είχε κριθεί ότι δεν κωλύ­ε­ται η υπο­γραφή της.

Πλην όμως η ΔΕΥΑ Ρόδου απο­φά­σισε την ματαί­ωση του έργου αφού έλαβε υπόψιν μεταξύ άλλων και τα εξής:

-Δεν έχει κοι­νο­ποι­η­θεί στον υπο­ψή­φιο Ανάδοχο το Πρα­κτικό Ελέγχου Δικαιο­λο­γη­τι­κών Κατα­κύ­ρω­σης και Κατα­κύ­ρω­σης του Δια­γω­νι­σμού και άρα δεν έχουν ανα­λη­φθεί νομικές δεσμεύ­σεις έναντι αυτού.

– Η νέα Διοί­κηση της ΔΕΥΑΡ που ανέλαβε τα καθή­κο­ντά της στις 09.10.2019 μελε­τώ­ντας τον φάκελο του έργου, θεωρεί ότι υπάρ­χουν βάσιμοι λόγοι αλλαγής του τεχνι­κού σχε­δια­σμού του έργου αλλά και της δια­δι­κα­σίας υλο­ποί­η­σής του.

Ειδι­κό­τερα ως προς τον τεχνικό σχε­δια­σμό, με την προ­τα­θείσα τεχνική λύση επι­διώ­κε­ται απλά η ανα­βάθ­μιση του εξο­πλι­σμού αλλά και ορι­σμέ­νων δομικών στοι­χείων των υφι­στά­με­νων αντλιο­στα­σίων λυμάτων, χωρίς όμως να θίγεται η βασική φιλο­σο­φία σχε­δια­σμού τους, το ό,τι δηλαδή απο­τε­λούν αντλιο­στά­σια υγρών θαλάμων, εντός των οποίων είναι τοπο­θε­τη­μένο το σύνολο των αντλιών, των υδραυ­λι­κών στηλών τους και των κολ­λε­κτέρ συμ­βο­λής. Το πρό­βλημα της εξ οιου­δή­ποτε λόγου αστο­χίας λει­τουρ­γίας των αντλιο­στα­σίων (βλάβες ΔΕΗ, βλάβες Η/Ζ, βλάβες αντλιών, ηλε­κτρι­κών πινάκων, κλπ) προ­κα­λεί την πλημ­μύρα του συνόλου των χώρων του αντλιο­στα­σίου και την υπερ­χεί­λιση των λυμάτων στο περι­βάλ­λον, με όλες τις σχε­τι­κές συνέ­πειες (περι­βαλ­λο­ντι­κές, νομικές, κλπ) χωρίς τη δυνα­τό­τητα ταχείας και εύκολης αντι­με­τώ­πι­σης της αστο­χίας, πράγμα που θα συνέ­βαινε αν για παρά­δειγμα με την τεχνική λύση προ­βλέ­πο­νταν ξηρός θάλαμος τοπο­θέ­τη­σης των φυγο­κε­ντρι­κών αντλιών λυμάτων και των υδραυ­λι­κών στοι­χείων τους, που θα μπο­ρού­σαν να επι­σκευα­σθούν /αντι­κα­τα­στα­θούν ανε­ξάρ­τητα της πλημ­μύ­ρας και τυχόν υπερ­χεί­λι­σης του υγρού θαλάμου.

Παράλ­ληλα ο νέος σχε­δια­σμός οφείλει να εκμη­δε­νί­ζει τον κίνδυνο υπερ­χεί­λι­σης λυμάτων στο περι­βάλ­λον σε περί­πτωση μερικής ή καθο­λι­κής αστο­χίας ενός οποιου­δή­ποτε αντλιο­στα­σίου, λαμ­βα­νο­μέ­νου μάλιστα υπόψη του έντονου του­ρι­στι­κού χαρα­κτήρα της περιο­χής και της ευαι­σθη­σίας του απο­δέ­κτη που δεν είναι άλλος από τον κλειστό κόλπο της Ιξιάς.

Αυτό μπορεί να δια­σφα­λι­σθεί σε μεγάλο βαθμό με την κατα­σκευή μόνιμων δικτύων παρά­καμ­ψης (by-pass) κάθε αντλιο­στα­σίου και επα­νυ­πο­λο­γι­σμού του μεγέ­θους (παροχή, ισχύς, μανο­με­τρικό) του σετ εφε­δρι­κών αντλιών (εφε­δρεία στο 100%), ώστε να μπορούν να οδη­γη­θούν τα λύματα απευ­θείας στο επόμενο από το βλαβέν αντλιο­στά­σιο, απο­κλεί­ο­ντας έτσι την υπερ­χεί­λισή του και επι­τρέ­πο­ντας την άνετη απο­κα­τά­σταση της βλάβης ή ακόμα και της ανα­γκαίας συντή­ρη­σης, η οποία με την εγκρι­θείσα λύση θα πρέπει να γίνεται σε συν­θή­κες λει­τουρ­γίας του αντλιο­στα­σίου.

Τέλος ο νέος σχε­δια­σμός προ­βλέ­πει ριζική αλλαγή της φιλο­σο­φίας λει­τουρ­γίας του έργου.

Ως προς τη δια­δι­κα­σία υλο­ποί­η­σης του έργου, θεωρεί ότι ο χρόνος ολο­κλή­ρω­σής του (24 μήνες) σε σχέση με την ανάγκη επεί­γου­σας απο­κα­τά­στα­σης της λει­τουρ­γι­κής ικα­νό­τη­τας των αντλιο­στα­σίων, έστω κι αν αυτή δεν γίνει με την «πολυ­τέ­λεια» της δημο­πρα­τη­θεί­σας μελέτης, είναι υπερ­βο­λικά μεγάλος.

Επίσης ως προς τη δια­δι­κα­σία υλο­ποί­η­σης του έργου, θεωρεί ως άστοχη την αλλαγή του κρι­τη­ρίου ανά­θε­σης που για το συγκε­κρι­μένο έργο είναι η πλέον συμ­φέ­ρουσα από οικο­νο­μική άποψη προ­σφορά με βάση τη βέλ­τι­στη σχέση ποιό­τη­τας – τιμής, ενώ για το σχεδόν ταυ­τό­σημο έργο «ΑΝΑΒΑΘΜΙΣΗ Η/Μ ΕΡΓΩΝ ΑΝΤΛΙΟΣΤΑΣΙΩΝ ΑΚΑΘΑΡΤΩΝ Δ.Ε. ΚΑΛΛΙΘΕΑΣ» που ήδη εκτε­λεί­ται με ευρω­παϊ­κούς και όχι εξ’ ιδίων πόρους, κρι­τή­ριο ανά­θε­σης ήταν η πλέον συμ­φέ­ρουσα από οικο­νο­μική άποψη προ­σφορά μόνο βάσει τιμής (χαμη­λό­τερη τιμή).

Επι­πλέον για το εν θέματι έργο, το οποίο είναι κατε­πεί­γον και χρη­μα­το­δο­τεί­ται από ιδίους πόρους της ΔΕΥΑΡ, θα περί­μενε κανείς το αντι­κεί­μενο του έργου να είχε περιο­ρι­σθεί στο ελά­χι­στο ανα­γκαίο ώστε να είναι εφικτή η κάλυψη των δαπανών του από ίδιους πόρους της ΔΕΥΑΡ.

Συνεπώς θεωρεί ότι δεν υπάρχει η ανα­γκαιό­τητα των προ­αι­ρέ­σεων που έχουν συμπε­ρι­λη­φθεί στους όρους του δια­γω­νι­σμού και οι οποίες μάλιστα σύμφωνα με την 470/01.08.2019 Απόφαση του ΔΣ ασκή­θη­καν a priori, πριν δηλαδή ολο­κλη­ρω­θεί το έργο και πριν ολο­κλη­ρω­θεί η προ­βλε­φθείσα στη συνέ­χεια 24μηνη λει­τουρ­γία του.

Κρίθηκε παρα­πέρα ότι το μέσο ποσοστό έκπτω­σης 22,08% για το έργο, 12,29% για τις υπη­ρε­σίες και 6,37% για τις προ­αι­ρέ­σεις, δεν θεω­ρεί­ται συμ­φέ­ρουσα προ­σφορά για τη ΔΕΥΑΡ, από οικο­νο­μική άποψη.

Οι συν­θή­κες αντα­γω­νι­σμού στο στάδιο της δια­γω­νι­στι­κής δια­δι­κα­σίας, κατά την κρίση του Δ.Σ. ήταν μειω­μέ­νες, δεδο­μέ­νου ότι κατ’ ουσία ανοί­χτηκε μόνο μια οικο­νο­μική προ­σφορά λόγω απο­κλει­σμού των άλλων δύο εται­ρειών που συμ­με­τεί­χαν στο στάδιο ελέγχου των δικαιο­λο­γη­τι­κών συμ­με­το­χής.

Στο σχεδόν ταυ­τό­σημο έργο «ΑΝΑΒΑΘΜΙΣΗ Η/Μ ΕΡΓΩΝ ΑΝΤΛΙΟΣΤΑΣΙΩΝ ΑΚΑΘΑΡΤΩΝ Δ.Ε. ΚΑΛΛΙΘΕΑΣ» που εκτε­λεί­ται από την ίδια εται­ρεία, η έκπτωση που προ­σφέρ­θηκε ήταν της τάξης του 54,91%.

Τονί­στηκε εξάλλου ότι η πραγ­μα­τική οικο­νο­μική κατά­σταση της επι­χεί­ρη­σης και οι προ­ο­πτι­κές της, είναι επιει­κώς δυσοί­ω­νες. Κύριος λόγος οι λογι­στι­κές εγγρα­φές εξω­πραγ­μα­τι­κών εσόδων που η πορεία υλο­ποί­η­σης του προ­ϋ­πο­λο­γι­σμού του 2019 αλλά και των προη­γού­με­νων ετών κατέ­δειξε ότι είναι πρα­κτικά αδύνατο να εισπρα­χθούν. Αν η ταμιακή ρευ­στό­τητα της επι­χεί­ρη­σης δεν έχει καταρ­ρεύ­σει μέχρι σήμερα, αυτό οφεί­λε­ται κυρίως σε δύο παρά­γο­ντες. Ο πρώτος είναι ότι το μαξι­μα­λι­στικό τεχνικό πρό­γραμμα του 2019 (κυρίως εξ ιδίων πόρων) ύψους εγκρί­σεων 37.003.594,61€, υλο­ποι­ή­θηκε σε ποσοστό 11,13% (πλη­ρω­μές 3.061.880,61€ μέχρι 28/11/2019). Ο δεύ­τε­ρος είναι, ότι πολλές υπο­χρε­ώ­σεις προς τρίτους, απλώς δεν πλη­ρώ­θη­καν.

Παρά ταύτα εκτι­μά­ται ότι η επι­χεί­ρηση θα παρου­σιά­σει ταμιακό «άνοιγμα» στο τέλος του χρόνου άνω των 3.000.000,00€.

Τα παρα­πάνω συν­θέ­τουν μια πλα­σμα­τική εικόνα ικα­νο­ποι­η­τι­κής ταμια­κής ρευ­στό­τη­τας της επι­χεί­ρη­σης που στην πράξη θα βρεθεί σε πλήρη αδυ­να­μία εξυ­πη­ρέ­τη­σης των απαι­τή­σεων έργων χρη­μα­το­δο­τού­με­νων εξ’ ιδίων πόρων. Αυτός είναι και ο λόγος που υπε­βλήθη για ψήφιση ένα σχετικά λιτό τεχνικό πρό­γραμμα για το 2020 κι ένας εξ’ ίσου λιτός προ­ϋ­πο­λο­γι­σμός που ωστόσο κατά την κρίση μας εξα­κο­λου­θεί να περι­γρά­φει μια εικο­νική πραγ­μα­τι­κό­τητα, του­λά­χι­στον ως προς το σκέλος των εσόδων, μόνο και μόνο για να παρου­σια­σθεί ο προ­ϋ­πο­λο­γι­σμός ισο­σκε­λι­σμέ­νος.

Είναι λοιπόν προ­φα­νές ότι στην πράξη η ΔΕΥΑΡ θα βρεθεί σε προφανή αδυ­να­μία να υπο­στη­ρί­ξει την υλο­ποί­ηση του έργου με ίδιους πόρους, ενώ εναλ­λα­κτικά θα είναι πιο εφικτό να απο­κα­τα­στή­σει τη λει­τουρ­γική ικα­νό­τητα των αντλιο­στα­σίων με πολύ λιγό­τε­ρους πόρους, κερ­δί­ζο­ντας ταυ­τό­χρονα τον ανα­γκαίο χρόνο για τη μελέτη των νέων τεχνι­κών σχε­δια­σμών και την εξεύ­ρεση χρη­μα­το­δο­τι­κών εργα­λείων για την υλο­ποί­ησή τους.