“Προκήρυξη της ελληνικής Α.Ο.Ζ”-Γράφει ο Κοσμάς Σφυρίου

ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ ΧΕΙΡΙΣΜΟΙ, ΟΠΩΣ ΤΟΥ Α. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ ΤΟΝ ΜΑΡΤΗ ΤΟΥ 1987

Πριν από 38 (περίπου) χρόνια, στο Μοντέ­γκο Μπέι της Τζα­μάϊκα, υπε­γράφη η

Διεθνής Σύμβαση για το Δίκαιο της Θάλασ­σας, την οποία έχουν υπο­γρά­ψει και έχουν κυρώσει σχεδόν όλες οι μεσο­γεια­κές χώρες:η Ελλάδα, η Κύπρος, η Αίγυ­πτος, η Ιταλία, άλλες 160 χώρες και η Ε.Ε. Όμως, δεν την υπέ­γραψε η Τουρκία, ενώ η Λιβύη την έχει υπο­γρά­ψει, αλλά ουδέ­ποτε την κύρωσε.

Σύμφωνα με αυτή την Διεθνή Σύμβαση, αλλά και σύμφωνα με τη διεθνή νόμο- λογία : «τα νησιά – όπως και οι ηπει­ρω­τι­κές περιο­χές – συμ­βάλ­λουν στις θαλάσ­σιες ζώνες, που προ­βλέ­πει το δίκαιο της θάλασ­σας, συμπε­ρι­λαμ­βα­νο­μέ­νης της Α.Ο.Ζ και της υφα­λο­κρη­πί­δας».

Η Τουρκία – αντί­θετα με αυτή την ρητή και σαφή πρό­βλεψη του Διε­θνούς Δικαίου – ισχυ­ρί­ζε­ται, ότι τα νησιά δεν ασκούν καμιά απο­λύ­τως επήρεια στον καθο­ρι­σμό Α.Ο.Ζ και δεν έχουν δική τους υφα­λο­κρη­πίδα ! Δέχεται, ότι έχουν μόνο αιγια­λί­τιδα ζώνη και μάλιστα 6 ναυ­τι­κών μιλίων.

Με αυτή την αυθαί­ρετη μονο­μερή παρα­δοχή, αγνοεί τελείως την ύπαρξη του Καστε­λο­ρί­ζου και στα ανα­το­λικά του νησιω­τι­κού μας μετώπου, που ορί­ζε­ται από την Ρόδο, την Κάρπαθο, την Κάσο και την Κρήτη, πέραν των 6 μιλίων (αιγια­λί­τι­δας ζώνης) η Τουρκία θεωρεί ότι έχει πλήρως όλα τα δικαιώ­ματα που παρέχει το Διεθνές Δίκαιο !

Με αυτό το «περί­τε­χνο» μονο­με­ρές τέχνα­σμα, ενώνει αυθαί­ρετα τις δικές της θαλάσ­σιες ζώνες Α.Ο.Ζ και υφα­λο­κρη­πί­δας, με αυτές της Αιγύ­πτου και της Λιβύης !!! Και μάλιστα προ­χώ­ρησε σε δύο πολι­τι­κές πράξεις :

Στη βάση του Διε­θνούς Δικαίου, η Ελλάδα βρί­σκε­ται σε δια­βου­λεύ­σεις, επί δεκα­ε­τίες (!) τόσο με την Λιβύη (από την εποχή του Καντάφι), όσο και με την Αίγυπτο (από το 1974), για συναι­νε­τική χάραξη των θαλασ­σίων ζωνών. Δυστυ­χώς χωρίς αίσια απο­τε­λέ­σματα…, γιατί κάθε φορά που προ­σεγ­γί­ζαμε την συμ­φω­νία, παρε­νέ­βαινε η Τουρκία προς αυτές τις χώρες και η συμ­φω­νία απο­μα­κρύ­νετο …

Απα­ντώ­ντας σ’ αυτές τις πολι­τι­κές πράξεις της Τουρ­κίας, η Ελλάδα (εκτός από τους πολι­τι­κούς χει­ρι­σμούς στην Ε.Ε, στις Η.Π.Α, στη Ρωσία κ.λ.π) επι­βάλ­λε­ται, δίχως άλλο, να προ­κη­ρύ­ξει μερικώς τα όρια της ελλη­νι­κής Α.Ο.Ζ , όπως αυτή προ­κύ­πτει με την εφαρ­μογή των ρητών δια­τά­ξεων της Σύμ­βα­σης του Δικαίου της Θάλασ­σας & της σχε­τι­κής νομο­λο­γίας, να υπο­βά­λει τις σχε­τι­κές συντε­ταγ­μέ­νες στον Ο.Η.Ε και να προ­σφύ­γει στα αρμόδια δικαιο­δο­τικά όργανα.

Αυτή η ελλη­νική νομική πράξη θα ανα­δεί­ξει, το πόσο απέχει το αυθαί­ρετο μνη­μό­νιο Τουρ­κίας – Λιβύης από τη νομι­μό­τητα. Όμως, ενέχει τον κίνδυνο, να προ­κα­λέ­σει την αντί­δραση της αμφί­θυ­μης Αιγύ­πτου. Γι’ αυτό απαι­τεί­ται να προ­ϋ­πάρ­ξει συνεν­νό­ηση με την Αίγυπτο, ώστε, μετά την ελλη­νική προ­κή­ρυξη, να εκδη­λώ­σει το ενδια­φέ­ρον της για δια­βού­λευση, αντί αρνη­τι­κής αντί­δρα­σης και συμ­φω­νίας με την Τουρκία.

Ασφαλώς, μόνο ο νομικός χει­ρι­σμός δε μπορεί να στα­μα­τή­σει τις πολι­τι­κές κινή­σεις

που υπα­γο­ρεύ­ουν «το δίκαιο του ισχυρού», όπως αυτό που «με το έτσι θέλω» επι­χει­ρεί να επι­βά­λει η Τουρκία. Η οποία, στο νομικό επίπεδο, σκόπιμα παρα­γνω­ρί­ζει τη διεθνή

νομο­λο­γία και επι­λε­κτικά επι­κα­λεί­ται μόνο την ετυ­μη­γο­ρία του Διε­θνούς Δικα­στη­ρίου της Χάγης, πως το ουκρα­νικό νησί των Όφεων (που βρί­σκε­ται κοντά στην Ρου­μα­νία) δεν έχει ούτε Α.Ο.Ζ, ούτε υφα­λο­κρη­πίδα, παρά μόνο αιγια­λί­τιδα ζώνη !

Με άλλα λόγια, μόνος του ο νομικός χει­ρι­σμός δεν θα εμπο­δί­σει την Τουρκία, να στείλει «αύριο» ερευ­νη­τικό σκάφος σε ελλη­νική υφα­λο­κρη­πίδα (ανα­το­λικά της Ρόδου ή της Καρ­πά­θου ή της Κρήτης) – που δεν την ανα­γνω­ρί­ζει η προς ανα­το­λάς γει­το­νική μας χώρα – ή «μεθαύ­ριο» να στείλει γαιω­τρή­πανο, συνο­δευό­μενο από φρε­γά­τες.

Απαι­τού­νται και πολι­τι­κοί χει­ρι­σμοί, σαν αυτούς που πραγ­μα­το­ποί­ησε ο Α. Παπαν­δρέου τον Μάρτιο του 1987 και απέ­τρεψε τις θαλάσ­σιες έρευνες της Τουρ­κίας επί ελλη­νι­κής υφα­λο­κρη­πί­δας στο Αιγαίο.

Κ ο σ μ ά ς  Σ φ υ ρ ί ο υ