Καλή παρουσία του Τσίκνη στον Μαραθώνιο

Την 45^η θέση κατέ­λαβε ο Κώος Μανώλης Τσίκνης στο Πανελ­λή­νιο Πρω­τά­θλημα Μαρα­θω­νίου που έγινε παράλ­ληλα με τον 37^ο Αυθε­ντικό Μαρα­θώ­νιο της Αθήνας και πραγ­μα­το­ποι­ή­θηκε την περα­σμένη Κυριακή. Ο ίδιος με ανάρ­τηση του σε σελίδα κοι­νω­νι­κής δικτύ­ω­σης, έκανε τον απο­λο­γι­σμό του για την παρου­σία του στον αγώνα για ακόμη μια χρονιά:

«Πιστός στο ραντε­βού μου, ήμουν εκεί για 9η συνε­χό­μενη χρονιά, παρά τον σοβαρό τραυ­μα­τι­σμό μου (κοι­λια­κών προ­σα­γω­γών) . Πρό­κει­ται για την δεύτερη συμ­με­τοχή μου στο πανελ­λή­νιο πρω­τά­θλημα. Σε αυτό συμ­με­τέ­χουν 90 αθλητές και 34 αθλή­τριες που κατά­φε­ραν να πιάσουν τα απαι­τού­μενα χρονικά όρια σε διά­φο­ρους αγώνες.

Με χρόνο 3:07:22 βρί­σκο­μαι στην 45η θέση στο πανελ­λή­νιο πρω­τά­θλημα (μέσα από 124 αθλητές και αθλή­τριες) και στην 235η θέση στο γενικό σύνολο (περίπου 20.000 αθλητές).

Ομολογώ πως φέτος δεν περί­μενα να πάρω μέρος στον αγώνα εξαι­τίας του έντονου πόνου. Όμως, είχα υπο­σχε­θεί στον εαυτό μου να το παλέψω. Ακο­λού­θη­σαν δύσκο­λες προ­πο­νή­σεις, άλλοτε μέσα στο σκοτάδι σε δρόμους της Καρ­δά­μαι­νας και άλλοτε στο μακρινό γήπεδο της Κω. Και ο πόνος ήταν πάντα εκεί, μαζί μου. Πόνος που σε απελ­πί­ζει, που σε κάνει να αμφι­βάλ­λεις. «Παράτα τα!» έλεγε το μυαλό, «Συνέ­χισε!» η καρδιά. Και έτσι, πέρασε ο καιρός και να που βρέθηκα στην αγα­πη­μένη μου εκκί­νηση στον Μαρα­θώνα, να δίνω τον δικό μου αγώνα ενάντια στον εαυτό μου και τον χρόνο, τιμώ­ντας την ιστο­ρική δια­δρομή…

Κάθε φορά ζεις μια μονα­δική εμπει­ρία, με δυνατές εικόνες. Συντη­ρη­τικό ξεκί­νημα, δίπλα σε άξιους αθλητές και άξιες αθλή­τριες, να βοηθάμε ο ένας τον άλλον με συμ­βου­λές, με τρο­φο­δο­σία, με λόγια εμψύ­χω­σης. Το «ευ αγω­νί­ζε­σθαι» στο μεγα­λείο του! Και ενώ όλα κυλού­σαν καλά, είχαμε δρο­σι­στεί μάλιστα και από ένα μπου­ρίνι, δυστυ­χώς ανα­γκά­στηκα να κάνω μια ολι­γό­λε­πτη στάση λόγω δια­τρο­φι­κών δια­τα­ρα­χών. Μια στάση που μου στέρησε πολύ­τιμα λεπτά. Παρά το γεγονός αυτό, μπήκα ξανά δυνα­μικά στον αγώνα και ολο­κλή­ρωσα την απο­στολή μου με το, καθιε­ρω­μένο πια, αερο­πλα­νάκι, μπαί­νο­ντας στο κατά­με­στο Καλ­λι­μάρ­μαρο. Συγκι­νη­μέ­νος, απόλυτα ευχα­ρι­στη­μέ­νος, περή­φα­νος που κατά­φερα να τερ­μα­τίσω, με ένα χαμό­γελο που μαρτυρά την χαρά της ψυχής.

Δεν μετά­νιωσα. Ναι, θα το ξανα­έ­κανα! Γιατί όταν θέλουμε, αγαπάμε και προ­σπα­θούμε, το πετυ­χαί­νουμε παρά τα εμπόδια.

Θα ήθελα να ευχα­ρι­στήσω την οικο­γέ­νειά μου και τους δικούς μου ανθρώ­πους που είναι δίπλα μου σε κάθε βήμα. Ένα μεγάλο ευχα­ρι­στώ στους ανθρώ­πους που προ­σπά­θη­σαν να φρο­ντί­σουν τους τραυ­μα­τι­σμούς μου και να με ξεκου­ρά­σουν από την προ­ε­τοι­μα­σία, Χρι­στίνα και Γιώργο, αλλά και στον σύλλογό μου, Γ.Σ. Εύδαμο Κω, για την υπο­στή­ριξη.

Κλεί­νο­ντας, συγ­χα­ρη­τή­ρια σε όλους τους αθλητές που αγω­νί­στη­καν, ειδικά τους Κώους και τους νέους της Καρ­δά­μαι­νας. Πολλά μπράβο στα άτομα με ειδικές ανάγκες και τους συνο­δούς τους. Ένα δυνατό χει­ρο­κρό­τημα για τους εθε­λο­ντές, που χωρίς αυτούς όλα θα ήταν δια­φο­ρε­τικά».